Grot (broń)

Kamienny grot neolityczny
Grot bełtu z XIV wieku
Grot do strzały z włókna węglowego

Grot, żeleźce – ostre, najczęściej metalowe zakończenie strzał, broni drzewcowej oraz drzewc chorągwi czy innych znaków wojskowych. Groty mogły być płaskie, paraboliczne, trójkątne lub czworokątne, przeznaczone do zadawania ran szarpanych, ciętych lub kłutych. Groty strzał nierzadko posiadały zadziory skierowane ku drzewcu, które utrudniały wyjęcie strzały z ciała, powodując jednocześnie większe obrażenia. Istniały także tępe groty używane podczas turniejów rycerskich. Grot mocowano za pomocą tulei nakładanej na drzewce lub za pomocą kolca wbijanego w drzewce.

Pierwsze typy grotów, pochodzące z epoki kamienia, wykonane były najczęściej z krzemienia lub wycięte z kości.

Groty w łucznictwie tarczowym mają zazwyczaj kształt paraboliczny, dla jak najlepszych własności aerodynamicznych. Wykonywane są z stali, aluminium lub tytanu.

Groty mogą być wklejane do środka promieni lub wkręcane we wcześniej wklejone tuleje.

Grotami mogą być także ostrza dekorujące oraz zwieńczające płoty i bramy.

Bibliografia

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ​ISBN 83-01-13506-9

Media użyte na tej stronie

Grot.png
Autor: Thomson2000, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Grot do strzały A/C/E
Fleche Cartailhac MHNT PRE 2009.0.232.2 simple.jpg
Autor: Didier Descouens, Licencja: CC BY-SA 4.0
Arrowhead in Chert
Stage : Later Neolithic (Rhodézien) (to – 3300 to - 2400 Before the Current Era)
Locality : Dolmen de la Glène, Saint-Léons, Aveyron, France
Former collection of Émile Cartailhac (1845 - 1921)
Muséum of Toulouse MHNT.PRE.2009.0.232.2
Size : 50x20x5 mm
Disambig.svg
Symbol wieloznaczności