Éric Zemmour
![]() | |
Pełne imię i nazwisko | Éric Justin Léon Zemmour |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Zawód, zajęcie | dziennikarz, eseista, komentator polityczny, polityk |
Alma Mater | |
Małżeństwo | Mylène Chichportich (od 1982) |
Dzieci | Hugo (ur. 1997), |
![]() | |
Strona internetowa |
Éric Justin Léon Zemmour (wym., ur. 31 sierpnia 1958 w Montreuil[1]) – francuski dziennikarz prasowy, telewizyjny i radiowy, eseista, polemista oraz polityk skrajnie prawicowy. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2022.
Życiorys
Wczesne życie
Urodził się pod Paryżem w Montreuil. Pochodzi z rodziny francuskojęzycznych Żydów z Algierii (z Blidy i Konstantyny), którzy przybyli do Francji w 1952, podczas wojny algierskiej[2]. Jego rodzice to Roger (1932–2013), technik farmacji i kierowca karetki pogotowia oraz Lucette, z domu Lévy (1936–2010), gospodyni domowa[3]. Dzieciństwo spędził w podparyskim Drancy, a jako nastolatek mieszkał w 18. dzielnicy Paryża[2].
Kariera dziennikarska
Ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu[4]. Rozpoczął karierę dziennikarską w prasie codziennej. Pracował dla „Quotidien de Paris” od 1986 do 1994 roku[5]. W 1996 roku wszedł w skład redakcji politycznej dziennika „Le Figaro”[6], gdzie pracował do 2009 roku, kiedy to został przeniesiony do „Le Figaro Magazine”, w którym pisał felietony (2010–2021). W międzyczasie pisał dla „Marianne” (1997) i „Valeurs actuelles” (1999). Oficjalnym powodem przenosin były jego kontrowersyjne wypowiedzi na łamach innych mediów, jednak w rzeczywistości, z powodu zbyt wysokiego wynagrodzenia w stosunku do skromnego wkładu w pismo[7]. W latach 2013–2014, był felietonistą „Le Spectacle du Monde”. Powrócił do „Le Figaro” w 2013 roku, w którym pracował do września 2021[8].
Zdobył sławę w połowie lat 2000., gdy zaczął pojawiać się w telewizji, w tym w programach Ça se dispute na kanale I-Télé oraz On n'est pas couché na kanale France 2. Przygotowywał także felietony radiowe dla radiostacji RTL od 2010[9] do 2019[10]. Jest autorem wielu książek (16 esejów i 3 powieści), które odniosły sukces sprzedażowy we Francji i wzbudziły polemiki.
Kariera polityczna
Organizacja Génération Z w 2021 roku promowała jego kandydaturę na prezydenta Francji i zapowiadała jego start w wyborach prezydenckich w 2022 roku[11]. Zemmour oficjalnie ogłosił swój start 30 listopada 2021[12][13][14]. W pierwszej turze wyborów, która odbyła się w niedzielę 10 kwietnia 2022, zajął czwarte miejsce z wynikiem 7,07%, pomiędzy Jeanem-Lukiem Mélenchonem i Valérie Pécresse[15].
Poglądy
Zemmour opowiadał się za zdystansowaniem Francji od Stanów Zjednoczonych i zacieśnieniem relacji z Rosją[16], a także większą niezależnością od Unii Europejskiej i jej polityki zagranicznej. Zemmour również opowiadał się za wycofaniem się Francji ze zintegrowanego dowództwa wojskowego NATO[17]. Popierał Brexit i głosowanie Wielkiej Brytanii za opuszczeniem Unii Europejskiej[18]. W wywiadzie dla France 5 w styczniu 2022, powiedział że gdyby pełnił rolę prezydenta Francji, to nie byłoby już żadnych sankcji wobec Rosji[19]. 24 lutego 2022, w odpowiedzi na pytanie Agence France-Presse, biuro kampanii wyborczej Zemmoura stwierdziło, iż „jednoznacznie potępia rosyjską interwencję wojskową, która rozpoczęła się wczoraj wieczorem na Ukrainie”[20].
Publikacje
Eseje
- Éric Zemmour: Balladur, immobile à grands pas. Paryż: Éditions Grasset, 1995. ISBN 978-2-246-48971-9.
- Éric Zemmour: Le Coup d'État des juges. Paryż: Éditions Grasset, 1997. ISBN 978-2-246-52551-6.
- Éric Zemmour: Le Livre noir de la droite. Paryż: Éditions Grasset, 1998. ISBN 978-2-246-56251-1.
- Éric Zemmour: Une certaine idée de la France. Paryż: France-Empire, 1998. ISBN 978-2-7048-0872-4.
- Éric Zemmour: Les Rats de garde avec Patrick Poivre d'Arvor. Paryż: Stock, 2000. ISBN 978-2-234-05217-8.
- Éric Zemmour: Chirac, l'homme qui ne s'aimait pas. Paryż: Éditions Balland, 2002. ISBN 978-2-7158-1408-0.
- Éric Zemmour: Le Premier Sexe. Paryż: Éditions Denoël, 2006. ISBN 978-2-207-25744-9.
- Éric Zemmour: Petit Frère. Paryż: Éditions Denoël, 2008. ISBN 978-2-207-25668-8.
- Éric Zemmour: Mélancolie française. Paryż: Fayard, 2010. ISBN 978-2-213-65450-8.
- Éric Zemmour: Z comme Zemmour. Paryż: Le Cherche midi, 2011. ISBN 978-2-7491-1865-9.
- Éric Zemmour: Le Bûcher des vaniteux. Paryż: Albin Michel, 2012. ISBN 978-2-226-24024-8.
- Éric Zemmour: Le Bûcher des vaniteux 2. Paryż: Albin Michel, 2013. ISBN 978-2-226-24541-0.
- Éric Zemmour: Le Suicide français. Paryż: Albin Michel, 2014. ISBN 978-2-226-25475-7.
- Éric Zemmour: Francuskie samobójstwo. Kraków: Biały Kruk, 2022. ISBN 978-83-7553-332-3.
- Éric Zemmour: Un quinquennat pour rien. Paryż: Albin Michel, 2016. ISBN 2-226-32008-3.
- Éric Zemmour: Destin français. Paryż: Albin Michel, 2018. ISBN 978-2-226-32007-0.
- Éric Zemmour: La France n'a pas dit son dernier mot. Paryż: Rubempré, 2021. ISBN 978-2-9579305-0-0.
- Éric Zemmour: Francja nie powiedziała ostatniego słowa. Warszawa: Wszystko co Najważniejsze, 2021. ISBN 978-83-67182-00-3.
Powieści
- Éric Zemmour: Le Dandy rouge. Paryż: Plon, 1999. ISBN 978-2-259-19058-9.
- Éric Zemmour: L'Autre. Paryż: Éditions Denoël, 2004. ISBN 978-2-207-25496-7.
- Éric Zemmour: Petit Frère. Paryż: Éditions Denoël, 2008. ISBN 978-2-207-25668-8.
Przypisy
- ↑ Laurent Martinet , Eric Zemmour: "Je ne demande pas la francisation des noms", lexpress.fr, 11 marca 2010 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ a b Vincent Monnier , Éric Zemmour: passé recomposé, „Paris Obs” (364-2257), 7 lutego 2008 (fr.).
- ↑ Glenn Cloarec , Eric Zemmour: «son» judaïsme, «son» identité française et toutes ses polémiques, timesofisrael.com, 5 grudnia 2021 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Lukas Lourel , Macron, Zemmour, Mélenchon... les vrais diplômes des candidats à la présidentielle, capital.fr, 22 października 2021 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Jean Sévillia, ZEMMOUR Feu sur les idées reçues, lefigaro.fr, 27 lutego 2010 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Aurélie Frex , Éric Zemmour sauve sa tête au Figaro, europe1.fr, 23 marca 2010 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Emmanuel Schwartzenberg , Zemmour: 9700 euros pour zéro papier, electronlibre.info, 25 marca 2010 [dostęp 2022-03-23] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-20] (fr.).
- ↑ Jade Toussay , Zemmour annonce la fin de ses chroniques au Figaro, un pas de plus vers une candidature, huffingtonpost.fr, 1 września 2021 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Aurélie Demarcy , Eric Zemmour: «Je ne suis pas un provocateur», toutelatele.com, 4 stycznia 2010 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Benjamin Pierret , RTL cesse sa collaboration avec Eric Zemmour, bfmtv.com, 3 października 2019 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Samuel Laurent , La campagne d’affichage en faveur d’Eric Zemmour, nouvelle pierre sur le chemin d’une candidature à la présidentielle, lemonde.fr, 30 czerwca 2021 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Aurelien Breeden , Constant Méheut , Éric Zemmour, Far-Right Pundit, Makes French Presidential Run Official, nytimes.com, 30 listopada 2021 [dostęp 2022-03-23] (ang.).
- ↑ Artur Bartkiewicz , Zemmour kandydatem na prezydenta Francji. Chce "ocalić kraj", rp.pl, 30 października 2021 [dostęp 2022-03-23] (pol.).
- ↑ Jan Śliwa , Kim jest Éric Zemmour?, wszystkoconajwazniejsze.pl, 19 grudnia 2021 [dostęp 2022-03-23] (pol.).
- ↑ Raport wybory prezydenckie we Francji 2022. [dostęp 2022-04-11]. (pol.).
- ↑ Guillaume Lagane , Zemmour et la Russie, atlantico.fr, 22 października 2021 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Judith Waintraub , La France doit-elle quitter le commandement intégré de l'Otan?, lefigaro.fr, 1 października 2021 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
- ↑ Adam Sage , France lacks the bottle for Brexit, says Éric Zemmour, thetimes.co.uk, 20 stycznia 2022 [dostęp 2022-03-23] (ang.).
- ↑ Jewgienij Smagin , Кандидат в президенты Франции Земмур: необходимо отменить санкции против России, yamal-media.ru, 24 stycznia 2022 [dostęp 2022-03-23] (ros.).
- ↑ Hugo Septier , Offensive russe en Ukraine: condamnations unanimes de la classe politique française, bfmtv.com, 24 lutego 2022 [dostęp 2022-03-23] (fr.).
Bibliografia
- Nota biograficzna na stronie voici.fr. [dostęp 2022-03-23]. (fr.).
- ISNI: 0000 0001 2134 9971
- VIAF: 59183487
- LCCN: n95084203
- GND: 132058049
- NDL: 01115551
- BnF: 124681117
- SUDOC: 033867534
- NKC: jn19990009403
- BNE: XX4724436
- NTA: 201956667
- BIBSYS: 2044816
- CiNii: DA16111984
- Open Library: OL45841A
- PLWABN: 9810680686905606
- NUKAT: n2012252548
- J9U: 987007311114305171
- CONOR: 326834531
- WorldCat: lccn-n95084203
Media użyte na tej stronie
Autor: Renaud Camus from Plieux, France, Licencja: CC BY 2.0
www.renaud-camus.net/le-jour-ni-l'heure/2022/03/12 ............................................. Éditions "Chez l'auteur" — Librairie
Site de Renaud Camus : bio-bibliographie,journal, Le Jour ni l’Heure, chronologie,livres & textes en ligne (librairie/bookshop), site du château de Plieux (histoire, description, conditions de visite), tableaux, etc.
Sur la Toile : Amazon, Odyssée, Twitter, Telegram, Facebook, Instagram et Sanctuaire.Autor: Anh De France, Licencja: CC0
Portrait d'Éric Zemmour en avril 2022.
Signature of Éric Zemmour.
Autor:
- Spiker: Fabricio Cardenas
- Nagrywający: Culex
Plik audio z wymową.