Ławica Orla

Ławica Orla (niem. Adlergrund) – ławica w Niemczech; najpłytsza z ławic Morza Bałtyckiego, której minimalna głębokość wynosi 5 m[1]. Rozciąga się na północny wschód od przylądku Arkona (Rugia) i na południowy zachód od wyspy Bornholm; przedłużenie Ławicy Rønne. Rezerwat morski Schutzgebiet Adlergrund obejmuje powierzchnię ok. 234 km2 ławicy o głębokości 7–35 m[2].

W latach 1884–1914 oraz 1922–1941 na Ławicy pełniły służbę latarniowce Adlergrund[3].

W 1949 roku wprowadzono urzędowo rozporządzeniem polską nazwę Orla Ławica, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Adlergrund[4], jednak ławica ta nigdy nie znajdowała się na polskich wodach terytorialnych, czy w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej.

Planuje się wybudowanie jednej lub dwóch farm wiatrowych na Ławicy Orlej w ramach Wind Energy Network Rostock[5].


Przypisy

  1. Kazimierz Łomniewski, Władysław Mańkowski, Jerzy Zaleski: Morze Bałtyckie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 21.
  2. BfN - Das Schutzgebiet Adlergrund. bfn.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-30)].
  3. dr Józef Pluciński: Latarniowce na Zatoce Pomorskiej
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości (M.P. z 1949 r. nr 17, poz. 225, s. 5)
  5. Wind Energy Network Rostock. [dostęp 2011-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-08)].