Świątynia rzymska

Model pierwszej świątyni (z VI wieku p.n.e.) Trójcy Kapitolińskiej stanowiącej wzór dla późniejszych świątyń rzymskich

Rzymska świątyniaświątynia poświęcona jednemu lub więcej rzymskich bóstw, czczonych w starożytnym Rzymie. Miejsce przechowywania wizerunków bóstw, przedmiotów związanych z kultem i wotów[1]. Świątynia nie była miejscem publicznych zgromadzeń, gdyż ołtarz na którym składano ofiary znajdował się na zewnątrz budynku.

Starożytni Rzymianie budowę swoich świątyń wzorowali na rozwiązaniach etruskich i greckich.

W architekturze rzymskiej wykształcono typy świątyń:

  • na planie prostokąta (popularniejszy). Świątynie tego typu, budowane często przy placach, miały widoczną fasadę i ewentualnie elewacje boczne. Portyki nie otaczały ich ze wszystkich stron, jak w świątyniach greckich, lecz podpierały wysunięty dach. Były to budowle typowo fasadowe;
  • na planie koła – np. świątynia Westy na Forum Romanum z końca II wieku;
  • typ mieszany – świątynia, w której cella była na planie koła, a pronaos na planie prostokąta (np. Panteon z II w. n.e.).

Zastosowanie na szerszą skalę przez Rzymian łuków i łączenie linii prostych oraz krzywizn było możliwe poprzez przejęcie z kultury etruskiej pomysłu na zastosowanie łuku nad otworami w ścianach, sklepienia oraz udoskonalenie samej techniki budowlanej (wynalezienie pierwszego cementu złożonego z wapna i popiołów wulkanicznych, wypalanie cegły – II wiek p.n.e.).

Świątynie rzymskie miały murowane ściany, licowane płytami kamiennymi. Stosowane porządki architektoniczne pełniły przede wszystkim funkcję ozdobną.

Przypisy

  1. Świątynia rzymska - archirama.pl, archirama.muratorplus.pl [dostęp 2020-08-16].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

TempleofCapitoliumRome.jpg
(c) Hiro-o z japońskiej Wikipedii, CC-BY-SA-3.0
Temple of Capitolinus in Rome (restoration)
She-wolf suckles Romulus and Remus.jpg
The Capitoline she-wolf with the boys Romulus and Remus. Museo Nuovo in the Palazzo dei Conservatori, Rome.