19 Eskadra Towarzysząca
| |||
Historia | |||
Państwo | ![]() | ||
Sformowanie | 1937 | ||
Rozformowanie | 1939 | ||
Dowódcy | |||
Pierwszy | por. obs. Fidelis Łukasik | ||
Organizacja | |||
Dyslokacja | Garnizon Warszawa | ||
Rodzaj sił zbrojnych | Wojsko[a] | ||
Rodzaj wojsk | Lotnictwo | ||
Podległość | VI/1 dywizjon towarzyszący |
19 Eskadra Towarzysząca – pododdział lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Eskadra została sformowana w październiku 1937 roku na lotnisku Okęcie w Warszawie, w składzie 1 pułku lotniczego. Pododdział powstał na bazie V plutonu 13 eskadry towarzyszącej[1]. Wraz z 13 i 16 eskadrą tworzyła VI/1 dywizjon towarzyszący[2].
W sierpniu 1939 roku, w czasie mobilizacji alarmowej, jednostka została rozformowana. Eskadra nie posiadała własnego godła[1].
Personel eskadry
- dowódca eskadry - por. obs. Fidelis Józef Łukasik (X 1937 - XI 1938 → dowódca 12 esk. lin. i 222 esk. bomb.)
- dowódca I/19 plutonu
- por. pil. Eugeniusz Lech (X 1937 - V 1939)
- por. obs. Maciej Socharski (V - VIII 1939)
- dowódca II/19 plutonu:
- por. obs. Stanisław Daniel (X 1937 - IX 1938)
- por. obs. Stefan Kalina (IX - XII 1938)
- kpt. obs. Lucjan Fijuth
- szef mechaników - st. majster wojsk. Marian Łęczycki
Uwagi
- ↑ Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
Przypisy
- ↑ a b Pawlak 1989 ↓, s. 145.
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 141.
Bibliografia
- Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
|
Media użyte na tej stronie
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).