1 Batalion Grenadierów

1 Batalion Grenadierów
Ilustracja
Barwy batalionu (brygady)
Historia
Państwo Polska
Sformowanieluty 1945
Tradycje
Rodowód1 Pułk Grenadierów Warszawy
Dowódcy
Pierwszymjr Adam Budzyński
Organizacja
DyslokacjaAlyth, Forres
Rodzaj wojskpiechota
Podległość1 Brygada Grenadierów

1 Batalion Grenadierówpododdział piechoty 1 Brygady Grenadierów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Batalion utworzono z 3 batalionu strzelców 1 Samodzielnej Brygady Strzelców po jego przemianowaniu po rozkazie Naczelnego Wodza L.dz. 1210/Tjn.Org.43 z 21 września 1943 roku na 1 batalion grenadierów skadrowany, po wysłaniu uzupełnień dla 1 Dywizji Pancernej. Ponowne rozwijanie batalionu rozpoczęto w Szkocji jesienią 1944 r. Zdolność bojową miał osiągnąć do 1 czerwca 1945 r. W walkach na froncie nie wziął udziału. Oficerowie wywodzili się z I Korpusu Polskiego, a nieliczni z 1 pułku grenadierów Warszawy 1 Dywizji Grenadierów, żołnierze w ok. 80% z armii niemieckiej lub organizacji Todta, do których wcześniej zostali przymusowo wcieleni.

Stacjonował pierwotnie w Alyth, a następnie w Forres[1]. Nawiązywał do tradycji 1 Pułku Grenadierów Warszawy walczącego we Francji w 1940.

Obsada personalna

Organizacja i obsada personalna na podstawie 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 DP i ich dowódcy gen. Glabisza. s. 12-13.

obsada dowódcza batalionu

Dowódca batalionu

  • mjr Adam Budzyński

Zastępca dowódcy batalionu

  • mjr Tadeusz Stefan Estkowski[2]
  • mjr Antoni Chudzikiewicz [3]
  • adiutant batalionu - kpt. Adolf Janusz Stępień
  • dowódca kompanii dowodzenia – ppor. Walter Wójcik
  • dowódca kompanii broni wsparcia – por. Franciszek Salamoński
  • dowódca 1 kompanii – por. Jan Nowosad
  • dowódca 2 kompanii – por. Józef Stal
  • dowódca 3 kompanii – por. Edward Gazda
  • dowódca 4 kompanii – kpt. Tadeusz Swoboda
Oznaka rozpoznawcza

Znaki rozpoznawcze

  • Patki - granatowe z pąsową (szkarłatną [4])żyłką[1]
  • Otoki: granatowe[1]
  • Znaki na wozach: czarna cyfra 55 na czerwonym tle[1]

Przypisy

  1. a b c d 4 Dywizja Piechoty ↓, s. 12–13.
  2. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 40.
  3. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 41.
  4. J. Dembinok "Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie..." s. 43

Bibliografia

  • Zbigniew Wawer: Organizacja polskich wojsk lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk: Bellona, 1992. ISBN 83-11-08218-9.
  • 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 Dywizji Piechoty i ich dowódcy gen. Glabisza. Tuchowo: Mała poligrafia WSD Redemptorystów.
  • Józef Dembiniok: Wojsko Polskie we Francji--I Korpus Polski w Wielkiej Brytanii (Oznaki i odznaki Polskich Si± Zbrojnych na Zachodzie / Józef Dembiniok, Bernard Szczech, Andrzej Urbanski). Krajowa Agencja Wydawnicza. ISBN 83-03-00719-X.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 12. Londyn: 1973.

Media użyte na tej stronie

Flag of Poland (1928–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
1bgren psz 2.png
Autor: Lonio17, Licencja: CC BY-SA 4.0
Barwy 1 Brygady Grenadierów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
Granat.png
Autor: Lonio17, Licencja: CC BY-SA 4.0
Oznaka rozpoznawcza 4 Dywizji Piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie