78 Dywizjon Artylerii Lekkiej

78 Dywizjon Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo

 II Rzeczpospolita

Sformowanie

1939

Rozformowanie

1939

Dowódcy
Pierwszy

mjr Feliks Koszucki

Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Rodzaj wojsk

artyleria

Podległość

Armia „Modlin”
20 Dywizja Piechoty

78 Dywizjon Artylerii Lekkiej (78 dal) – pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w ostatnich dniach sierpnia 1939 roku w alarmie na bazie kadry dywizjonu I szkolnego Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu[1].

78 dal w kampanii wrześniowej

Mobilizacja

Dywizjon zmobilizowany w ramach mobilizacji alarmowej w grupie niebieskiej w czasie od A+40 do A+60. Jednostką mobilizującą była Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Dywizjon wyposażony został w haubice kal. 100 mm wz. 1914/19P. Po mobilizacji 78 dal przewieziony został transportem kolejowym do składu Armii "Modlin" i przydzielony do broniącej na „pozycji mławskiej” 20 Dywizji Piechoty. 29 sierpnia dywizjon zajął stanowiska ogniowe. 78 dal i II dywizjon haubic 20 pułku artylerii lekkiej stanowiły grupę bezpośredniego wsparcia 78 pp pod dowództwem mjr. Teofila Chciuka[2].

Działania bojowe

1 września o godz. 4.40 niemiecka artyleria rozpoczęła ostrzał stanowisk obronnych na „pozycji mławskiej”. Od godz. 5.45 artyleria niemiecka rozpoczęła dwugodzinną nawałę ogniową na głowną linię obrony 20 DP. W odpowiedzi ok. godz. 6.30 po opadnięciu porannej mgły, ogień otworzyły dywizjony grup artylerii 20 DP, w tym 78 dal, ostrzeliwując rejony Kuklina i Białut. Ok. godz. 8.00 artyleria niemiecka zaczęła wstrzeliwać się w stanowiska polskiej artylerii[3]. Od 1 do 3 września 1939 roku wspierał głównie 79 pułk piechoty broniący pozycji pod Rzęgnowem prowadząc ostrzał atakujących oddziałów niemieckiej 1 Dywizji Piechoty i 12 Dywizji Piechoty. Od 4 września po przełamaniu pozycji obronnych Mazowieckiej Brygady Kawalerii i 79 pp oraz obejścia skrzydła 20 DP wydano rozkaz wycofania dywizji. Wraz z 20 DP, 78 dal wycofał się w kierunku przedmościa płockiego i wyszogrodzkiego. Od 6 września dywizjon przez Puszcze Kampinoską dotarł do Modlina, a dalej do rejonu Jabłonny-Legionowa. Następnie wspierał piechotę 20 DP w walkach o utrzymanie linii Narwi. 13-14 września walczył nad Narwią w składzie Artylerii Dywizyjnej 20 DP. Następnie odmaszerował do Warszawy i wspierał oddziały piechoty w walkach na odcinku Warszawa-Wschód. Złożył broń wraz kapitulacją garnizonu Warszawy 28 września 1939 roku[4].

Obsada dowódcza dywizjonu

  • dowódca dywizjonu - mjr Feliks Koszucki[5]
  • oficer łączności - ppor. rez. Antoni Makarski[6]
  • dowódca kolumny amunicyjnej - ppor. rez. Julian Rakieta[6]
  • dowódca 1 baterii - kpt. Tadeusz Piechocki[6]
  • dowódca 2 baterii - kpt. Ludwik Lipko[5]
    • oficer ogniowy - por. Jerzy Witold Smykowski[5]
  • dowódca 3 baterii - kpt. Kazimierz Steć[5]
    • oficer ogniowy - por. rez. Michał Wrzesiński[6]

Przypisy

Bibliografia

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
  • Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-07109-8.
  • Tadeusz Jurga, Władysław Karbowski: Armia "Modlin" 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07274-4.
  • Ryszard Juszkiewicz: Bitwa pod Mławą 1939. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1979.
  • Przemysław Dymek: 20 Pułk Artylerii Lekkiej. Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. Zeszyt 133. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2021. ISBN 978-83-66508-16-3.

Media użyte na tej stronie

Flag of Poland (1928–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flag of Poland (1927–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).