Adam Badowski (malarz)
![]() | |
Data urodzenia | grudzień 1857 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 23 września 1903 Warszawa |
Narodowość | polska |
Dziedzina sztuki | malarstwo |
Epoka | romantyzm |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0c/Adam_Badowski_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Adam_Badowski_-_gr%C3%B3b.jpg)
Adam Badowski (ur. w grudniu 1857, zm. 23 września 1903 w Warszawie)[1] – polski malarz i ilustrator.
Życiorys
Po ukończeniu gimnazjum uczęszczał do prowadzonej w Warszawie przez Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego Klasy Rysunkowej. Po jej ukończeniu w 1887 wyjechał do Krakowa, gdzie przez trzy lata studiował w tamtejszej Szkole Sztuk Pięknych u Floriana Cynka i Leopolda Loefflera. W 1880 wyjechał kontynuować naukę w Wiedniu i Monachium. W 1882 otrzymał stypendium artystyczne Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, które umożliwiło mu wyjazd na pięcioletnie studia artystyczne do Rzymu[2].
Po powrocie zamieszkał na stałe w Warszawie i poza tworzeniem działał w wielu organizacjach artystycznych, a także uczył w prowadzonej przez Bronisławę Wiesiołowską szkole artystycznej dla kobiet. Dwa lata później wyjechał na rok do Paryża, po powrocie został mianowany wiceprezesem Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych[2]. Był jednym z inicjatorów powołania Spółki Artystycznej Zjednoczonych Malarzy, Rzeźbiarzy i Architektów. Od 1896 wykładał w warszawskiej Klasie Rysunkowej, którą sam kiedyś ukończył, rok później poprowadził własną szkołę artystyczną dla kobiet[2], gdzie uczył malarstwa i grafiki.
Stale współpracował z czasopismem Wędrowiec, dla którego tworzył ilustracje. Często wystawiał w Warszawie (Zachęta, Salon Krywulta), w Krakowie, we Lwowie i za granicą, m.in. w Berlinie[2].
W 1895 ożenił się z pianistką, Marią z Wąsowskich. Zmarł nagle 23 września 1903, pogrzeb miał miejsce trzy dni później. Po mszy w katedrze św. Jana zmarły spoczął na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 40-3-20)[3].
Twórczość
Najczęstszym tematem jego obrazów są sceny antyczne, co wynikało z wpływu twórczości Henryka Siemiradzkiego i zafascynowania twórczością Lawrence’a Alma-Tademy. W późniejszym okresie twórczości skupił się na malarstwie portretowym.
Galeria
Przypisy
- ↑ Feliks Kopera, Badowski Adam, [w:] Władysław Konopczyński (red.), Polski Słownik Biograficzny, Kraków: PAU, 1935, s. 212 (pol.).
- ↑ a b c d Adam Badowski, AgraArt [dostęp 2021-11-16] (pol.).
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: Adam Badowski, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-10-29] .
Bibliografia
- Stanisław Szenic , Cmentarz Powązkowski 1891–1918. Zmarli i ich rodziny, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1983, s. 170, ISBN 83-06-00921-5 (pol.).
Media użyte na tej stronie
Adam Badowski (1857 - 1903). Portret damy w czarnej sukni
Ś. p. Adam Badowski
Adam Badowski (1857 - 1903). "Ucieczka do Egiptu", 1882,
Autor: Krzem Anonim, Licencja: CC BY-SA 4.0
Grób Adama Badowskiego na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 40, rząd 3, grób 20)
Adam Badowski (1857 - 1903). In the Roman Park, 1890 oil, canvas
Autor: Arturpio, Licencja: CC BY-SA 4.0
Adam Badowski, Portret z psem, 1894, olej na plotnie