Aleksander I Romanow

Aleksander I Romanow
Aleksander, z Bożej łaski cesarz i samodzierżca wszechrosyjski, moskiewski, kijowski, włodzimierski, nowogrodzki, car kazański, car astrachański, król polski, car syberyjski, car Chersonezu Taurydzkiego, pan Pskowa i wielki książę smoleński, litewski, wołyński, podolski i fiński, książę estoński, inflancki, kurlandzki i semigalski, żmudzki, białostocki, karelski, twerski, jugorski, permski, wiacki, bułgarski i innych; pan i wielki książę ziemi Niżnego Nowogrodu, czernihowski, riazański, połocki, rostowski, jarosławski, biełozierski, udorski, obdorski, kondyjski, witebski, mścisławski, całej Północy zwycięzca, pan Jeveru, kartalińskiej i kabardyńskiej ziemi oraz obwodu Armenii, czerkaskich i górskich książąt i innych pan i zdobywca, następca tronu Norwegii, książę Szlezwika-Holsztynu, Stormarn, Dithmarschen i Oldenburga, i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej.
Ilustracja
portret Aleksandra I
Wizerunek herbu
podpis
Cesarz i samodzierżca Wszechrusi
Okresod 23 marca 1801
do 1 grudnia 1825
Koronacja15 września 1801
PoprzednikPaweł I Romanow
NastępcaMikołaj I Romanow
Wielki książę Finlandii
Okresod 29 marca 1809
do 1 grudnia 1825
PoprzednikGustaw IV Adolf
NastępcaMikołaj I Romanow
Król Polski
Okresod 1815
do 1 grudnia 1825
PoprzednikFryderyk August I
(jako książę warszawski)
NastępcaMikołaj I Romanow
Dane biograficzne
DynastiaRomanowowie
Data i miejsce urodzenia23 grudnia 1777
Petersburg
Data i miejsce śmierci1 grudnia 1825
Taganrog
Miejsce spoczynkuSobór Pietropawłowski w Petersburgu
OjciecPaweł I Romanow
MatkaMaria Fiodorowna
ŻonaElżbieta Romanowa
DzieciMaria
Elżbieta
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe) Krzyż Wielki Orderu Virtuti Militari Order Podwiązki (Wielka Brytania) Order Złotego Runa (Austria) Kawaler Orderu Marii Teresy Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Słonia (Dania) Order Ducha Świętego (Francja) Krzyż Wielki Orderu Świętego Ludwika (Francja) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Miecza (Szwecja) Order Świętego Januarego (Sycylia) Krzyż Wielki Orderu Świętego Ferdynanda (Sycylia) Wielka Wstęga Świętego Konstantyńskiego Orderu Wojskowego Świętego Jerzego Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Order Sokoła Białego (Saksonia-Weimar) Order Wierności (Badenia) Order św. Huberta (Bawaria) Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej Order Zasługi Wojskowej (Wirtembergia) Wstęga Trzech Orderów (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Avis (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Chrystusa Krzyż Wielki Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) PRT Military Order of the Tower and of the Sword - Grand Cross BAR.png Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Wilhelma (Holandia)

Aleksander I Pawłowicz (Александр I Павлович), (ur. 12 grudnia?/ 23 grudnia 1777 w Petersburgu, zm. 19 listopada?/ 1 grudnia 1825 w Taganrogu) – cesarz Rosji od 1801, wielki książę Finlandii od 1809, król Polski od 1815 (Królestwo Polskie), syn Pawła I z dynastii Romanowów, starszy brat księcia Konstantego oraz Mikołaja, swojego następcy na tronie Rosji.

Życiorys

Aleksander I był wszechstronnie wykształcony, gdy w wieku 23 lat przejmował rządy w Rosji. Pierwsze jego dekrety dotyczyły rehabilitacji ludzi usuniętych przez Pawła I z urzędów i wojska, zwiększenia roli Senatu, zniesienia poddaństwa chłopów w guberniach nadbałtyckich, likwidacji cenzury książek, zakazu stosowania tortur w śledztwie, liberalizacji handlu zagranicznego i reform w szkolnictwie. Utworzone zostały uniwersytety w Charkowie i Kazaniu oraz reaktywowany Uniwersytet Wileński z polskim językiem nauczania. Był przyjazny Polakom, jego przyjaciel Adam Czartoryski był ministrem spraw zagranicznych.

Wcześniej w 1801 Rosja zawładnęła terytorium Gruzji na Kaukazie. Spowodowało to wieloletnią wojnę z Persją, prowadzoną z sukcesami. Między innymi Rosjanie zajęli Dagestan i północny Azerbejdżan z Baku nad Morzem Kaspijskim. Wojna ta trwała, z przerwami do 1813. W latach 1806–1812 Rosja prowadziła też wojnę z Turcją. Działania wojenne obejmowały tereny Mołdawii oraz Wołoszczyzny i wiązały się również z powstaniem narodowym o niepodległość Serbii. Ostatecznie po kilkuletnim rozejmie został zawarty w maju 1812 traktat pokojowy w Bukareszcie, zgodnie z którym Rosja uzyskała Besarabię, a Serbowie autonomię w ramach imperium tureckiego. Natomiast w lutym 1808 Rosja wystąpiła przeciwko Szwecji, zajmując, po krótkiej wojnie, całą Finlandię i wyspy Alandzkie na Bałtyku.

Nowy cesarz starał się natomiast zachować neutralność w sprawach zachodnioeuropejskich i w 1801 Rosja zawarła traktat o pokoju i przyjaźni z Francją, a w 1802 z Prusami. Przyjazne stosunki z Francją uległy jednakże poważnej erozji po ogłoszeniu się przez Napoleona I Bonaparte dożywotnim konsulem, a później cesarzem, i po straceniu ewentualnego kandydata do tronu francuskiego, Ludwika z rodu Kondeuszów. Ostatecznie w 1805 Rosja przystąpiła do koalicji antyfrancuskiej, zawiązanej przez Anglię, Austrię i Szwecję. Zgodnie z warunkami paktu, w trakcie najazdu wojsk francuskich na Austrię w 1806 i Prusy w 1807 w bitwach pod Austerlitz (1805), Iławą i Frydlandem (1807) uczestniczył rosyjski korpus wojskowy marszałka Michaiła Kutuzowa.

Po zwycięstwach Napoleona I i okupacji przez jego armie Austrii, a później również Prus, Aleksander I spotkał się z Napoleonem I Bonaparte 7 lipca 1807 w Tylży nad Niemnem, gdzie obaj cesarze zawarli traktat pokojowy. Aleksander I nie chciał bowiem, by Rosja prowadziła wojnę z Francją w pojedynkę, zaś Napoleon uczynił różne koncesje na rzecz Rosji. Przypadł jej m.in. obwód białostocki po pobiciu Prus, zaś po roku, po kolejnej wojnie francusko-austriackiej także obwód tarnopolski.

Od 1811 obaj cesarze prowadzili intensywne przygotowania do wojny, narastała nieufność między nimi i mnożyły się konflikty francusko-rosyjskie. W czerwcu 1812 Wielka Armia Napoleona I Bonapartego, złożona ze wszystkich narodów zachodniej i środkowej Europy kontynentalnej, licząca ok. 450 tys. ludzi, przekroczyła graniczną rzekę Niemen i ruszyła szlakiem przez Smoleńsk na Moskwę. Rosja dysponowała trzema armiami z nieco powyżej 270 tys. żołnierzy, które Napoleon zamierzał pobić w oddzielnych bitwach. Lecz Rosjanie zastosowali taktykę cofania się głównych sił, niszczenia wszystkiego na trasach przemarszu wojsk francuskich oraz napaści na rozproszone oddziały i transporty zaopatrzeniowe przeciwnika. W tej sytuacji zdobycie Moskwy nic nie dało Napoleonowi. Na jego propozycje pokojowe Aleksander I w ogóle nie odpowiadał, najwidoczniej licząc na zarysowującą się możliwość całkowitego rozbicia armii Napoleona. Tak też się stało. Marszałek Kutuzow i „generał mróz” sprawili, że na pozycje wyjściowe nad Niemnem wróciło jedynie ok. 6% stanu początkowego Wielkiej Armii.

Ostatecznie wojnę z Francuzami zakończyli Rosjanie w marcu 1814 w Paryżu. Aleksander I spędził w stolicy Francji dwa miesiące, goszcząc w pałacu księcia Talleyranda, który przy jego pomocy organizował życie polityczne Francji po upadku Napoleona I Bonaparte. Później udał się do Anglii, Petersburga i do Wiednia na kongres pokojowy. Jako „wyzwoliciel Europy” był jednym z głównych autorów postanowień kongresu, obok ministra spraw zagranicznych Austrii Klemensa Metternicha, przedstawiciela Wielkiej Brytanii Castlereagha, przedstawiciela Prus Hardenberga i przedstawiciela Francji Charlesa Talleyranda.

Układy wiedeńskie zwieńczone zostały zawarciem w Paryżu tzw. Świętego Przymierza pomiędzy Prusami, Austrią i Rosją, która była jego głównym ogniwem. Przyłączyło się potem do niego wiele innych państw. Funkcjonowanie paktu odcisnęło znaczące piętno w polityce europejskiej, przynajmniej do połowy XIX w. W przypadku zaistnienia, gdzieś w Europie, powstań, rewolucji i temu podobnych sytuacji, zagrażających stabilności politycznej i interesom zaprzyjaźnionych mocarstw, wówczas ich monarchowie spotykali się i wspólnie ustalali sposoby interwencji. W tym trybie wojska austriackie spacyfikowały niepodległościowe powstanie w Neapolu w 1821 oraz w Piemoncie w 1822, zaś wojska francuskie przywróciły w Hiszpanii w 1822 rządy królewskie po republikańskiej rebelii.

Wielkim problemem dla Aleksandra I stało się powstanie narodowościowe Greków w 1821, wywołane przeciwko panowaniu Turcji. Car wspierając dotąd wszelkie powstania niepodległościowe na Bałkanach, nie interweniował w sprawę grecką. Na samym początku powstania greckiego miał do niego przychylny stosunek, zwracając uwagę na więź z prawosławnymi Grekami. Główną przyczyną takiej postawy była chęć zajęcia cieśnin czarnomorskich, jednak śmierć Aleksandra I oraz zabiegi Świętego Przymierza pokrzyżowały te plany. Mimo to Grecy, choć z wielkimi ofiarami, walczyli nieugięcie o swą niepodległość. W tym okresie Aleksander I stał się bardzo pobożny i uległy wobec Cerkwi prawosławnej. Kazał zlikwidować tajne stowarzyszenia masońskie oraz Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświaty, pozostawiając w resorcie tylko sprawy oświaty.

Zdaniem przedwojennego polskiego historyka, Janusza Iwaszkiewicza, car Aleksander przed śmiercią planował konwersję na katolicyzm. Miał w tym celu spotykać się z polskim dominikaninem, Faustynem Ciecierskim, który notował spotkania w kronice klasztornej, odnalezionej przez archiwistę amatora Euzebiusza Łopacińskiego i ogłoszonej przez Iwaszkiewicza drukiem[1].

W ostatnich latach życia cesarza w rządach wyręczał go faworyt Aleksiej Arakczejew.

Kontrowersje wokół śmierci

Oficjalnie uważa się, że cesarz zmarł w listopadzie 1825 roku w trakcie jednej ze swych licznych podróży po kraju, gdy spędzał wakacje z żoną na Krymie. Puszkin napisał nawet epitafium: „Всю жизнь свою провел в дороге, простыл и умер в Таганроге” (Całe swoje życie spędził w drodze, przeziębił się i umarł w Taganrogu). Potwierdzają to liczne dokumenty, świadectwa osób obecnych przy chorobie i śmierci cara. Tak też przyjęto w doktrynie historycznej.

Istnieje jednak kontrowersyjna hipoteza głosząca, że śmierć Aleksandra I została przez niego samego sfingowana. Jak wyżej wspomniano, skierował uwagę ku religii, ponadto zainteresował się analizą świata pozazmysłowego. Alternatywna teoria losów cara głosi, że w związku z tym zrezygnował z udziału w życiu politycznym i tronu oraz przez resztę życia był mnichem na Krymie bądź Syberii. Dowodem mającym przemawiać za prawdziwością nowego wcielenia Aleksandra I była pusta trumna, w której miał być pochowany w 1825 roku, jak rzekomo wykazała ekshumacja. Do pewnych wniosków mógł skłaniać fakt przewozu trumny do Sankt Petersburga aż przez dwa miesiące. Powodem tak długiego okresu transportu była biurokracja oraz słaba jakość ówczesnych dróg w imperium. Ciało cara było zaś zakryte w celu ukrycia daleko posuniętego rozkładu zwłok.

Zagadkowym tropem było podobieństwo do byłego cara pewnego mnicha Fiodora Kuźmicza (w 1984 kanonizowanego przez Cerkiew Prawosławną). Kuźmicz posiadał też znajomość szczegółów kampanii rosyjskiej z 1812 i zagadnień wojskowości.

W 2003 r. nakręcono 10-odcinkowy dramat historyczny Sfinks Północy (ros. Северный сфинкс, trans. Siewiernyj sfinks)[2] w reż. Arkadija Sirienki, poświęcony ostatnim latom życia cara.

Odznaczenia

Lista na podstawie odznaczeń niesionych w orszaku pogrzebowym[3]:

Order Świętego Jakuba (Portugalia)[5]
Order Świętego Benedykta (Portugalia)
Order Chrystusa (Portugalia)
Portret konny Aleksandra I
Portret Konny Aleksandra I

Genealogia

Prapradziadkowie

książę
Holstein-Gottorp
Fryderyk IV Holsztyński
(1671-1702)
∞1698
Jadwiga Zofia Szwedzka
(1681-1708)

cesarz Rosji
Piotr I Wielki
(1672–1725)
∞1712
Katarzyna I 1)
(1683-1684 – 1727)

książę
Anhalt-Zerbst
Jan Ludwik I
(1656-1704)
∞ 1687
Krystyna Eleonora
Zeutsch
(1666-1699)

książę
Krystian August
Schleswig-Holstein-Gottorp
(1673-1726)
∞1704
Albertyna Fryderyka
Baden-Durlach
(1682-1755)

książę Wirtembergii
Fryderyk Wirtemberski-Winnental
(1652-1697)
∞1682
Eleonora Juliana
Brandenburg-Ansbach
(1663–1724)

książę
Anselm Franz
Thurn und Taxis
(1681-1739)
∞1703
Maria Ludovika
Lobkowicz

margrabia
Filip Wilhelm
Brandenburg-Schwedt
(1669-1711)
∞1699
Joanna Szarlotta
Anhalt-Dessau
(1682-1750)

król Prus
Fryderyk Wilhelm I Hohenzollern
(1688-1740)
∞1706
Zofia Dorota Hanowerska
(1687-1757)

Pradziadkowie

książę Holstein-Gottorp
Karol Fryderyk Holsztyński
(1700-1739)
∞1725
Anna Piotrowna
(1708-1728)

książę Anhalt-Zerbst
Krystian August Anhalt-Zerbst
(1690-1747)
∞ 1724
Joanna Elżbieta
Schleswig-Holstein-Gottorp
(1712-1760)

książę Wirtembergii
Karol Aleksander Wirtemberski
(1684-1737)
∞ 1727
Maria Augusta
Thurn und Taxis
(1706-1756)

margrabia
Fryderyk Wilhelm
Brandenburg-Schwedt
(1700-1771)
∞1734
Zofia Dorota Pruska
(1719-1765)

Dziadkowie

cesarz Rosji Piotr III Romanow (1728-1762)
∞1745
Katarzyna II Wielka 2) (1729-1796)

książę Wirtembergii Fryderyk Eugeniusz Wirtemberski (1732-1797)
∞ 1753
Fryderyka Dorota Zofia Brandenburg-Schwedt (1736-1798)

Rodzice

cesarz Rosji
Paweł I Romanow (1754-1801)
∞1776
Maria Fiodorowna 3) (1759-1828)

Aleksander I Romanow (1777-1825) cesarz Rosji

  1. właściwie: Marta Skowrońska córka chłopa.
  2. właściwie: księżniczka Zofia Fryderyka Augusta von Anhalt Zerbst.
  3. właściwie: księżniczka Zofia Dorota Wirtemberska.

Galeria

Zobacz też

Przypisy

  1. Janusz Iwaszkiewicz, Z ostatnich tygodni życia Aleksandra I, „Przegląd Współczesny”, 135-136, sierpień 1933, s. 120-134.
  2. Северный сфинкс (ros.). Ruskino.ru. [dostęp 2010-01-28].
  3. August Sokołowski: Dzieje Porozbiorowe Narodu Polskiego. Tom II. Warszawa: 1904, s. 273-274.
  4. Federico Bona: I Cavalieri dell'Ordine Supremo del Collare o della Santissima Annunziata (wł.). W: Blasonario subalpino [on-line].
  5. a b António Miguel: D. João VI e o seu Tempo. Numismática – Medalhística – Emblemática (port.). W: Trigueiros [on-line]. Palácio Nacional da Ajuda, CNCDP. Lizbona, 1999. s. 236. [dostęp 2014-10-07].

Uwagi

  1. Nadany w 1822 r. przez Karola Feliksa króla Sardynii.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

RUS Order św. Stanisława (baretka).svg
Baretka Orderu św. Stanisława.
D-PRU EK 1914 2 Klasse BAR.svg
Baretka: Krzyż Żelazny II Klasy (1813)-1914-1918 (Prusy) oraz Złoty Krzyż Zasług Wojskowych 1864-1918 (Prusy).
Ordre du Saint-Esprit Chevalier ribbon.svg
Autor: Boroduntalk, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar of the order of the Holy Spirit (France)
PRT Order of Christ - Grand Cross BAR.svg
Autor: KarlHeintz, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Krzyża Wielkiego Orderu Chrystusa (Portugalia)
Coat of Arms of Russian Empire.svg
Central element of the Russian imperial coat of arms.
Ord.Aquilarossa-GC.png
Autor: Louis14, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastro da cavaliere di gran croce del'Ordine dell'Aquila Rossa del Regno di Prussia (Germania)
IT TSic Order Santo Gennaro BAR.svg
Autor: Mimich, Licencja: CC BY-SA 3.0
Order of Santo Gennaro of the Kingdom of Two Sicilies
Justicia - Konstantinischer St. Georgs-Orden.png
Autor: Wissenschaftler-Uni, Licencja: CC BY-SA 4.0
Justicia - Konstantinischer St. Georgs-Orden
CoA of Russian Empire (1830).svg
Герб Российской Империи 1830 года
BAD Order of Fidelity ribbon.svg
Autor: Boroduntalk, Licencja: CC BY 4.0
House Order of Fidelity ribbon bar. Grand Duchy of Baden.
RUS Order św. Jerzego (baretka).png
Baretka Orderu św. Jerzego
RUS Order św. Włodzimierza (baretka).svg
Baretka Orderu św. Włodzimierza.
Ord.Aquilanera.png
Order of Black Eagle's ribbon - Prussia
PRT Military Order of the Tower and of the Sword - Grand Cross BAR.png
Baretka Krzyża Wielkiego Wojskowego Orderu Wieży i Miecza
PRT Military Order of Aviz - Grand Cross BAR.svg
Autor: KarlHeintz, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Krzyża Wielkiego Wojskowego Orderu Aviz
NLD Military Order of William - Grand Cross BAR.png
Baretka Krzyża Wielkiego Orderu Wojskowego Wilhelma
Ord.MariaTeresa-CAV.png
Autor: Louis14, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastro da cavaliere dell'Ordine Militare di Maria Teresa (Austria imperiale)
RUS Order of St. Alexander Nevsky BAR.png
Autor: Wiki Romi, Licencja: CC0
Order Świętego Aleksandra Newskiego
Order St. Andrew (Russia) ribbon.svg
Autor: Reliavech, Licencja: CC BY-SA 4.0
Barette de l'ordre de Saint-André (Russie impériale).
Seraphimerorden ribbon.svg
Autor: Borodun, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar: Ordem of the Seraphim. Sweden. True size for the template.
Legion Honneur GC ribbon.svg
Autor: Orem (wiki-pl: Orem, commons: Orem), Licencja: CC-BY-SA-3.0
baretka: Legia Honorowa (Krzyż Wielki)
Alexander I of Russia by G.Dawe (1826, Peterhof) crop.jpg
Tsar Alexander I. from russia, painted by en:George Dawe in 1824 (part, version with less environment of low interest at the topside.
DE-BY Orden des Heiligen Hubertus BAR.svg
Baretka: Rycerski Order Domowy Św. Huberta (Bawaria)
D-SxWe-Order White Falcon BAR.png
Autor: Mimich, Licencja: CC0
Ribbon of the Order of the White Falcon of the Grand-Duchy of Saxe-Weimar
RUS Order św. Anny (baretka).svg
Baretka Orderu św. Anny.
Alexander I, venerates the mortal remains of Frederick the Great in presence of King Frederick William III and Queen Louisa.PNG
Friedrich Wilhelm III, Queen Luise and Alexander I at the coffin of Frederick the Great in the Garrison Church in Potsdam on November 4, 1805 (c.1806), by Franz Ludwig Catel
PRT Three Orders BAR.svg
Autor: KarlHeintz, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Wstęgi Trzech Orderów (Portugalia)
Ordre Royal et Militaire de Saint-Louis Chevalier ribbon.svg
Autor: Boroduntalk, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar: l'Ordre Royal et Militaire de Saint-Louis
Ord.mil.merit.Wurttemberg.PNG
Military Merit Order of Wurttemberg, ribbon - Wurttemberg (DE)
Order of the Garter UK ribbon.png
Autor: Image sourced from 'Medals of the World' website: http://www.medals.org.uk/index.htm, Licencja: CC BY-SA 2.5
Ribbon of the Order of the Garter
Order of the Elephant Ribbon bar.svg
Autor: Portunes, Licencja: CC BY 4.0
Ribbon bar of the Danish Order of the Elephant
SWE Royal Order of the Sword - Commander Grand Cross BAR.png
Autor: Wiki Romi, Licencja: CC0
areteka Komandora Krzyża Wielkiego Królewskiego Orderu Miecza
Order of the Most Holy Annunciation BAR.svg
Order of the Most Holy Annunciation ribbon
Ord.SanFerdinandoMerito-GC.png
Autor: Louis14, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastro da cavaliere di gran croce dell'Ordine di San Ferdinando e del Merito (Regno delle Due Sicilie)
PRT Order of Saint James of the Sword - Grand Cross BAR.svg
Autor: KarlHeintz, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Krzyża Wielkiego Orderu Świętego Jakuba od Miecza (Portugalia)
Rzeczpospolita Rozbiory.svg
Autor: Original: Halibutt
SVG: ElCet, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Partitions of the Polish-Lithuanian Commonwealth in 1772, 1793 and 1795.
Polish General`s Uniform of Emperor Alexander I.PNG
Autor: Image taken by User:Mathiasrex Maciej Szczepańczyk, Licencja: CC BY 3.0
Polish General`s Uniform of Emperor Alexander I
Alexander I of Russia by F.Kruger (1837, Hermitage).jpg
Во второй половине 1830-х гг. эта картина Ф. Крюгера заменила портрет Александра I, исполненный для Военной галереи Джорджем Доу. Император изображен в общегенеральском мундире, с лентой ордена св. Андрея Первозванного, знаками ордена Подвязки (Англия) и Меча (Швеция), объединенными звездой ордена св. Андрея Первозванного, знаком ордена св. Георгия 4-й степени, медалью "В память Отечественной войны" (Россия) и знаками иностранных орденов. Император представлен на фоне Парижа, верхом на лошади Эклипс, подаренной ему Наполеоном в 1808 г. в Эрфурте. На этой лошади Александр въехал в Париж в 1814 г.