Alianci (II wojna światowa)

Brytyjski plakat propagandowy z II wojny światowej ukazujący żołnierzy oraz flagi krajów i wybranych terytoriów Wspólnoty Brytyjskiej (z lewej) oraz wybranych państw alianckich (z prawej) z hasłem Wspólnota Brytyjska oraz jej sojusznicy zniszczą nazistowską tyranię.
Mapa świata z uczestnikami II wojny światowej. Aliantów zaznaczono kolorem zielonym (jasnozielonym państwa, które dołączyły po ataku na Pearl Harbor), kraje Osi niebieskim, zaś neutralne szarym
Alianccy przywódcy wojny na Pacyfiku: Czang Kaj-szek, Roosevelt i Churchill w Kairze, 25 listopada 1943 roku
Flagi aliantów zawieszone na Łuku Triumfalnym z okazji wyzwolenia Paryża w sierpniu 1944

Alianci, od 1 stycznia 1942 nazywani także Narodami Zjednoczonymi – kraje, które wspólnie przeciwstawiły się blokowi Państw Osi w czasie II wojny światowej.

Na początku wojny alianci składali się tylko z Polski, Francji, Wielkiej Brytanii i dominiów brytyjskich (Australia, Nowa Zelandia, Nowa Fundlandia, Kanada i Związek Południowej Afryki), lecz wraz z eskalacją konfliktu do sojuszu dołączyły państwa posiadające terytoria na niemal wszystkich kontynentach. Sojusz został sformalizowany w Deklaracji Narodów Zjednoczonych z 1 stycznia 1942. Jednak nazwa „Narody Zjednoczone” była rzadko używana podczas wojny. Przywódcy tzw. „wielkiej trójki” – Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego – koordynowali i kontrolowali działania sojuszu. Stosunki między Wielką Brytanią a Stanami Zjednoczonymi były szczególnie bliskie.

Daty przyłączenia się poszczególnych państw do koalicji

W czasie inwazji na Polskę

Po zakończeniu dziwnej wojny

Po rozpoczęciu operacji Barbarossa

  •  ZSRR: 1941, 22 czerwca
  •  Tuwa: 1941, 25 czerwca (anektowana przez ZSRR w 1944 roku)
  •  Mongolia: 1941, 9 sierpnia

Po ataku na Pearl Harbor

Rządy na uchodźstwie i inne organizacje

Państwa partyzanckie

Po podpisaniu Deklaracji Narodów Zjednoczonych

Po lądowaniu we Francji

Nieoficjalni sprzymierzeńcy

Historia

Chiny

W 1920 roku RFSRR pomogła rządowi Kuomintangu przeorganizować partię, przynajmniej powierzchownie, według modelu leninizmu. Po zjednoczeniu Chin Czang Kaj-szek oczyścił partię z lewicowców, a następnie odmówił połączenia się z Komunistyczną Partią Chin, by razem walczyć przeciwko Japończykom. Tak pozostało nawet po incydencie mukdeńskim, w którym to Japonia ustanowiła reżim marionetkowy w Mandżurii po wkroczeniu sił w 1931 roku. Skierowaną przeciwko Komunistycznej Partii Chin kampania Czanga Kaj-szeka rozgrywała się w tym samym czasie, co liczne potyczki graniczne z Japonią. W tym okresie Chiny nieustannie traciły terytoria na rzecz Japonii. Na początku 1930 III Rzesza i Republika Chińska były bliskimi partnerami w sprawach wojskowych i przemysłowych. Niemcy w tym czasie dostarczyły państwu chińskiemu dosyć pokaźną liczbę broni. Podczas incydentu na moście Marco Polo, w lipcu 1937, Chiny i Japonia zostały uwikłane w wojnę na szeroką skalę, która trwała do 1945 roku. Początkowo Niemcy potępiały japońskie zbrodnie wojenne w Chinach, między innymi masakrę nankińską w 1937, potem jednak uznały, że Japonia będzie dobrym sojusznikiem w walce przeciw Związkowi Radzieckiemu, i przez to współpraca z Chinami została przerwana w maju 1938. Związek Radziecki, chcąc, aby Chiny pozostały w walce przeciwko Japonii, przekazywał pomoc militarną do 1941 roku, do chwili podpisania z Japonią paktu o neutralności, by przygotować się na wojnę przeciwko Niemcom.

Chociaż Chiny walczyły najdłużej ze wszystkich państw sprzymierzonych, to do koalicji dołączyły dopiero 7 grudnia, po ataku na Pearl Harbor. Czang Kaj-szek, przeczuwając zwycięstwo aliantów, poczekał do wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny, a następnie wypowiedział wojnę Niemcom i państwom Osi. Pomoc aliantów była jednak niewielka, ponieważ droga łącząca Birmę z Chinami została zamknięta przez Japonię. Alianci ponosili serie porażek przeciw Japonii w tym teatrze działań. Koalicyjna pomoc nie docierała aż do wiosny 1945. Ponad 1,5 miliona japońskich żołnierzy walczyło w Chinach. Oddziały, które inaczej mogłyby zostać rozmieszczone, poddały się i zawarły oddzielny pokój z Chinami.

Formowanie się koalicji

1 września 1939 roku niemiecka inwazja na Polskę zapoczątkowała II wojnę światową. Zgodnie ze statutem westminsterskim (1931) dominia z Brytyjskiej Wspólnoty Narodów miały prawo do neutralności, niemniej jednak Australia, Nowa Zelandia i Nowa Fundlandia zaakceptowały i powtórzyły brytyjską deklarację. Nepal, inny niezależny członek Wspólnoty Narodów, wypowiedział wojnę Niemcom 4 września. Premier Związku Południowej Afryki, Barry Hertzog, odmówił wypowiedzenia wojny, prowadząc do upadku jego rządu koalicyjnego 6 września; nowy premier, Jan Smuts wypowiedział wojnę tego samego dnia. Kanada wypowiedziała wojnę Niemcom 10 września.

17 września 1939 ZSRR dokonał agresji na Polskę, a 30 listopada na Finlandię (wojna zimowa) – w obu przypadkach bez wymaganego prawem międzynarodowym wypowiedzenia wojny. W ciągu roku Sowieci dokonali aneksji państw bałtyckich (Litwa, Łotwa i Estonia) oraz części RumuniiBesarabii. Niemiecko-sowiecki pakt został złamany przez agresję na Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 22 czerwca 1941 roku.

Stany Zjednoczone dołączyły do koalicji po ataku na Pearl Harbor, 7 grudnia 1941 roku. 1 stycznia 1942 roku powstała Deklaracja Narodów Zjednoczonych, pod którą podpisało się 26 państw (deklaracja ta stanowi podstawę dzisiejszej ONZ). Z niej wyłonili się tak zwani czterej policjanci, którymi byli Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, ZSRR i Chiny[5][6]. To oni przewodzili sojuszowi do końca wojny i to oni nadali kształt przyszłemu porządkowi światowemu po pokonaniu państw Osi.

Alianci w czasie wojny

Czołowi politycy z pierwszych państw alianckich; Winston Churchill, Władysław Sikorski oraz Charles de Gaulle

Pierwsi alianci

Pierwszymi aliantami były państwa, które wypowiedziały wojnę hitlerowskim Niemcom na początku września 1939 roku. Były to:

Te państwa były połączone siecią wspólnych paktów obronno-wojskowych podpisanych jeszcze przed wojną. Francusko-brytyjskie przymierza: Entente cordiale i Trójporozumienie podpisane zostały w 1904 oraz 1907 roku i były aktywne przez całą I wojnę światową. Francusko-polskie przymierze zostało podpisane w 1921 roku, z poprawkami w 1927 i 1939 roku. Polsko-brytyjski wspólny pakt obrony, podpisany w dniu 25 sierpnia 1939 roku, zawarł obietnice wzajemnej wojskowej pomocy w razie agresji Niemiec. Polska nigdy oficjalnie nie poddała się III Rzeszy. Polski rząd na uchodźstwie po 1939 roku kontynuował udział Polski w II wojnie światowej. Setki tysięcy żołnierzy polskiej armii dzielnie walczyło na froncie zachodnim, jak również w okupowanej Polsce (patrz: polski ruch oporu). Związek Radziecki, po zerwaniu stosunków dyplomatycznych z Rządem RP na uchodźstwie, w 1943 roku utworzył Ludowe Wojsko Polskie, wokół którego zbudowano powojenny rząd Polski.

Ponadto, brytyjskie, holenderskie i francuskie kolonie walczyły u boku macierzystych państw przez całą wojnę.

Polska

Po agresji III Rzeszy, Słowacji i ZSRR we wrześniu 1939 roku i przejęciu całego terytorium II Rzeczypospolitej przez ZSRR, III Rzeszę, Słowację i Litwę, Polska nie skapitulowała wobec agresorów. Rząd RP na uchodźstwie po 1939 roku kontynuował walkę z wrogiem na wszystkich frontach siłami Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej w okupowanej Polsce. W okupowanym kraju funkcjonowało Polskie Państwo Podziemne – z własną administracja, sądownictwem i siłami zbrojnymi podporządkowane rządowi Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, kontynuując ciągłość państwa polskiego. ZSRR, po odkryciu przez III Rzeszę w kwietniu 1943 roku grobów ofiar zbrodni katyńskiej, zerwał z nim stosunki dyplomatyczne i rozpoczął planowanie przejęcia władzy w Polsce po planowanym wkroczeniu Armii Czerwonej na jej terytorium. W tym celu utworzył takie organizacje jak Związek Patriotów Polskich, czy Ludowe Wojsko Polskie pod dowództwem Zygmunta Berlinga.

Francja

Francja podczas II wojny światowej przeżywała wiele ważnych momentów:

Wspólnota Brytyjska

Oprócz Wielkiej Brytanii kilku niezależnych członków Wspólnoty Brytyjskiej, będących dominiami, wypowiedziały wojnę Niemcom oddzielnie, tego samego dnia co Wielka Brytania lub niedługo potem. Były to: Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Nowa Fundlandia i Związek Południowej Afryki.

Indie Brytyjskie oraz inne brytyjskie terytoria zamorskie również stanęły u boku króla Jerzego VI. Indie poniosły 1 500 000 ofiar wśród cywilów, więcej niż sama Wielka Brytania. Z 2 500 000 żołnierzy zginęło 87 000, więcej niż w jakimkolwiek innym państwie Wspólnoty, wyłączając Wielką Brytanię.

Grupa Oslo

Grupa Oslo była organizacją państw neutralnych. W czasie wojny, czterej jej członkowie dołączyli do koalicji. Były to: Królestwo Norwegii, Królestwo Holandii, Królestwo Belgii i Wielkie Księstwo Luksemburga.

Finlandia została zaatakowana przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 30 listopada 1939 roku. Później Finlandia i Dania oficjalnie dołączyły do paktu antykominternowskiego. Królestwo Szwecji pozostało oficjalnie neutralne. W 1944 roku Finlandia była zmuszona do kapitulacji i przystąpienia do wojny po stronie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich przeciwko Niemcom (tzw. wojna lapońska).

Atak na Danię rozpoczął się 9 kwietnia 1940 roku. Duński rząd nie wypowiedział wojny. Poddał się tego samego dnia, pod warunkiem, że zatrzyma kontrolę nad sprawami wewnętrznymi. Dania nie miała rządu na emigracji. Walczyła zarówno ze Sprzymierzonymi, jak i siłami Osi. Islandia i Grenlandia, które były terytoriami zależnymi od Danii, były okupowane przez aliantów przez całą wojnę. Brytyjskie siły przejęły kontrolę nad Islandią w 1940 roku zgodnie z ustawą Lend Lease. Stany Zjednoczone, mimo oficjalnej neutralności w tym czasie, podpisały traktat z Danią 9 kwietnia 1941 roku, dający ich siłom zbrojnym prawo do zakładania swoich baz wojskowych na Grenlandii. Później, 7 lipca 1941, Amerykanie przejęli kontrolę także nad Islandią. Wyspa ta ogłosiła pełną niepodległość od Danii w 1944 roku, ale nigdy nie wypowiedziała wojny państwom Osi.

Portugalia

Chociaż Portugalia pozostawała oficjalnie neutralna, to jednak brytyjsko-portugalskie przymierze pozwoliło aliantom w czasie II wojny światowej ustanowić bazę na Azorach. Portugalia protestowała przeciwko okupacji Timoru przez sprzymierzonych w 1942 roku, ale nie podjęła w tej sprawie żadnych działań. Kolonia później została zajęta przez Japonię. Timorscy i portugalscy cywile wspierali alianckich komandosów w stawianiu silnego oporu Japończykom. Podczas wojny inna portugalska kolonia, Makau, także została zajęta przez Japonię.

Unia Panamerykańska

Członkowie Unii Panamerykańskiej, którzy byli neutralni w latach 1939-1941, podpisali pakt o wspólnej obronie na konferencji ministrów spraw zagranicznych w Hawanie, 21-30 lipca 1940 roku.

W lipcu 1944, wsparcia zbrojnego koalicji udzieliła Brazylia, wysyłając liczący 25,000 Brazylijski Korpus Ekspedycyjny na front włoski. W 1945 roku, podczas kampanii na Filipinach, do Sił Powietrznych USA na Dalekim Wschodzie dołączył 201 Meksykański Dywizjon Myśliwski. Pozostałe wymienione państwa nie wniosły znaczącego wkładu do działań wojennych.

Komintern

Organizacje i partie komunistyczne podporządkowane Kominternowi walkę przeciwko siłom Osi podjęły po ataku III Rzeszy na ZSRR 22 czerwca 1941 roku lub wcześniej (jak to miało miejsce w przypadku np. Jugosławii). Były to:

Międzynarodówka Komunistyczna została formalnie rozwiązana 15 maja 1943. Koordynacja działań partii komunistycznych była kontynuowana kanałami nieoficjalnymi.

Karta Atlantycka

Karta Atlantycka została ogłoszona 14 sierpnia 1941 roku na pokładach okrętów zakotwiczonych w Argentii (Nowa Fundlandia) i określiła wizję świata po II wojnie światowej. Do deklaracji nie przyłączyły się Stany Zjednoczone, zachowując status państwa neutralnego. Państwa, które podpisały dokument, przyjęły następujące postanowienia:

  • sygnatariusze nie będą dążyli do ekspansji terytorialnej ani jakiejkolwiek innej
  • sygnatariusze nie godzą się na zmiany terytorialne państw bez ich zgody
  • uznaje się wolny dostęp do surowców i wolność handlu
  • wzywa się do przywrócenia autonomii państw, którym zabrano ją siłą
  • deklaracja dążenia do współpracy gospodarczej
  • zapowiedź ustanowienia pokoju dającego bezpieczeństwo narodom
  • deklaruje się wolność mórz i oceanów
  • wyraża się nadzieję, że narody nie będą stosować przemocy (w związku z czym należy wprowadzić system bezpieczeństwa na szeroką skalę i rozbroić narody zagrażające pokojowi).

Karta Atlantycka była pierwszym krokiem w kierunku utworzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Deklaracja Narodów Zjednoczonych

Plakat wojenny ukazujący Narody Zjednoczone, zaprojektowany w 1943 roku przez Biuro Informacji Wojennej

Nazwa "Narody Zjednoczone" została po raz pierwszy użyta przez prezydenta USA, Franklina D. Roosevelta. Deklaracja Narodów Zjednoczonych, zobowiązująca do walki z Państwami Osi i została podpisana 1 stycznia 1942 roku przez 26 państw:

W 1942 roku deklarację podpisały: Meksyk, Wspólnota Narodów Filipin i Etiopia; w pierwszych czterech miesiącach 1943 roku została przyjęta także przez Irak, Brazylię i Boliwię. W 1944 roku deklarację przyjęły Liberia i Francja, a w 1945 sygnatariuszami zostały: Peru, Chile, Paragwaj, Wenezuela, Urugwaj, Turcja, Egipt, Arabia Saudyjska, Liban, Syria oraz Ekwador.

Karta Narodów Zjednoczonych

Karta Narodów Zjednoczonych została podpisana 26 czerwca 1945 roku w San Francisco przez 50 z 51 państw członkowskich (Polska podpisała ją dwa miesiące później) i weszła w życie 24 października tego samego roku. Przedstawiciele pięciu państw założycielskich, mianowicie Chiny, Francja, Związek Radziecki, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone wielokrotnie spotykali się podczas wojny, w celu omówienia sytuacji po zakończeniu konfliktu, m.in. w drugiej połowie 1944 roku spotkali się w Waszyngtonie, gdzie przedyskutowano zakres, cele i sposoby działania Rady Bezpieczeństwa. Pierwsze posiedzenie Rady Bezpieczeństwa nastąpiło tuż po wojnie, 17 stycznia 1946 roku.

Lista 51 sygnatariuszy karty Narodów Zjednoczonych (członkowie Rady Bezpieczeństwa zaznaczeni są wytłuszczonym drukiem):

Pierwsza wersja flagi ONZ wprowadzona w kwietniu 1945 roku

Iran

29 stycznia 1942 roku, Wielka Brytania i Związek Radziecki zgodziły się zakończyć okupację Iranu, sześć miesięcy po zakończeniu konfliktu.

Przypisy

  1. Od 1939 roku II Rzeczpospolita, a także Polskie Państwo Podziemne, od 1944 roku równolegle Rzeczpospolita Polska
  2. W latach 1939-1940 III Republika Francuska, w latach 1940-1944 Wolna Francja, równolegle w latach 1943-1944 Francuski Komitet Wyzwolenia Narodowego, od 1944 do końca wojny roku Rząd Tymczasowy Republiki Francuskiej, równolegle w latach 1940-1944 istniało kolaborujące z Osią Państwo Francuskie
  3. Serbia Nedicia, Niepodległe Państwo Chorwackie, Niezależne Państwo Czarnogórskie, Słowenia wcielona do III Rzeszy, Baczka do Węgier, Macedonia do Bułgarii, Kosowo do Albanii, Banat pod okupacją niemiecką
  4. Czecho-Słowacja zlikwidowana 16 marca 1939 roku, podzielona na niepodległą, lecz zależną od III Rzeszy Słowację, Protektorat Czech i Moraw, de iure niepodległy, de facto część Niemiec, a także samozwańczą Karpato-Ukrainę, Śląsk Cieszyński zajęty przez Polskę
  5. Keith Sainsbury, The Turning Point: Roosevelt, Stalin, Churchill, and Chiang Kai-Shek, 1943: The Moscow, Cairo, and Teheran Conferences, Oksford: Oxford University Press, 1986 (ang.).
  6. Richard Bosworth, Joseph Maiolo: The Cambridge History of the Second World War Volume 2: Politics and Ideology. Cambridge: Cambridge University Press, 2015, s. 313-314. (ang.).

Media użyte na tej stronie

Flag of Poland (1928–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flag of Poland (1927–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flag of New Zealand.svg
Flag of New Zealand. Specification: http://www.mch.govt.nz/nzflag/description.html , quoting New Zealand Gazette, 27 June 1902.
Flag of South Africa (1928–1994).svg
Flag of South Africa, also known as the Oranje-Blanje-Blou, used from 31 maja 1928 until 27 kwietnia 1994
Flag of the Dominican Republic.svg
The flag of the Dominican Republic has a centered white cross that extends to the edges. This emblem is similar to the flag design and shows a bible, a cross of gold and 6 Dominican flags. There are branches of olive and palm around the shield and above on the ribbon is the motto "Dios,Patria!, Libertad" ("God, Country, Freedom") and to amiable freedom. The blue is said to stand for liberty, red for the fire and blood of the independence struggle and the white cross symbolized that God has not forgotten his people. "Republica Dominicana". The Dominican flag was designed by Juan Pablo Duarte, father of the national Independence of Dominican Republic. The first dominican flag was sewn by a young lady named Concepción Bona, who lived across the street of El Baluarte, monument where the patriots gathered to fight for the independence, the night of February 27th, 1844. Concepción Bona was helped by her first cousin María de Jesús Pina.
Flag of Haiti.svg
The national and official state flag of Haiti; arms obtained from http://www.webchantier.com/. The civil flag can be found at here.
Flag of Guam.svg
The flag of Guam, courtesy an e-mail from the author of xrmap. Modifications by Denelson83.
Flag of Guatemala.svg
The flag of Guatemala, official since 1871.
Flaga PPP.svg
Flaga Armii Krajowej; symbol na fladze jest złożeniem liter "P" i "W", będących skrótem od "Polska Walcząca" (zob. Znak Polski Walczącej)
Flag of Albania.svg
Flag of Albania
Flag of Ecuador.svg
Made by author of Xramp, first uploaded by Denelson83 as Flag of Ecuador.svg, modifications by Husunqu.
Flag of Syria (1930–1958, 1961–1963).svg
The Syrian Independence flag, the flag of Syria from 1930-58 and 1961-63. Taken up in 2011 by the Syrian opposition.
Flag of Finland.svg
Flaga Finlandii
Flag of Chile.svg
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Flag of Portugal.svg
Flag of Portugal, created by Columbano Bordalo Pinheiro (1857-1929), officially adopted by Portuguese government in June 30th 1911 (in use since about November 1910). Color shades matching the RGB values officially reccomended here. (PMS values should be used for direct ink or textile; CMYK for 4-color offset printing on paper; this is an image for screen display, RGB should be used.)
Flag of the USSR (1936-1955).svg
this is the flag of the Soviet Union in 1936. It was later replaced by File:Flag of the Soviet Union (1955-1980).svg.
Flag of North Vietnam (1945-1955).svg
Flag of North Vietnam (Democratic Republic of Vietnam) from 1945 to 1955. Adopted by Vietminh in 1941.
Flag of Egypt (1922–1958).svg
flag of the Kingdom of Egypt (1922–1953) and the Republic of Egypt (1953–1958).
Flag of Hungary (1915-1918, 1919-1946).svg
Flag of Hungary from 6 November 1915 to 29 November 1918 and from August 1919 until mid/late 1946.
Flag of the United States (1912-1959).svg
US Flag with 48 stars. In use for 47 years from July 4, 1912, to July 3, 1959.
Flag of the People's Republic of Mongolia (1924-1930; variant).svg
Autor: Oryginalnym przesyłającym był NuclearVacuum z projektu Wikimedia Commons
modified by User:Tcfc2349, Licencja: CC BY-SA 4.0
Varient flag of the People's Republic of Mongolia at 1924-1930. There seems to be a dispute whether this flag was actually in use. The Mongolian government gives a different sequence of flags for the period in a recent exhibition.
Flag of Iceland (1918–1944).svg
The civil flag as it appeared between 1918 and 1944, when the blue colour was classified as "ultramarine blue". It has an aspect ratio of 18:25.
British Raj Red Ensign.svg
The Star of India Red Ensign
Arc de triophe, D-day - National Museum of Health & Medicine.jpg
Autor: Otis Historical Archives of “National Museum of Health & Medicine” (OTIS Archive 1), Licencja: CC BY 2.0
Libération of France D-day at the Arc de Triomphe in Paris. These photographs are from his 400 image slide collection documenting his time in France ; OHA 143.02 Crynes Collection ; Major Sylvester F. Crynes MC was a pathologist with the 217th General Hospital during WWII.
British Commonwealth and allies.jpg
The image is positioned in the upper three-quarters. A smaller image is positioned across the central third, held within a white 'V'-shaped inset. The title is separate and placed in the lower quarter, in white. All set against a blue background. image: shoulder-length depictions of military personnel, marching with rifles over their shoulders, from various Allied nations; including Great Britain, Canada, Australia, New Zealand, Southern Rhodesia, South Africa, India, USSR, Yugoslavia, Netherlands, France, Poland, Czechoslovakia, Greece, Norway and Belgium. The smaller image depicts the flags of the same Allied nations, arranged into a 'V' shape. text: THE BRITISH COMMONWEALTH AND ITS ALLIES WILL DESTROY THE NAZI TYRANNY
Cairo conference.jpg
Franklin D. Roosevelt, Chiang Kai-shek, and Winston Churchill at the Cairo Conference, 1943.
Flag of the Tuvan People's Republic (1943-1944).svg
Flag of the Tuvinian People's Republic, 1943-1944
German Resistance Flag Proposal 1944.svg

Proposal for a new German flag in the post-WW2 era made by Josef Wirmer according to FOTW site
Dominion of Newfoundland Red Ensign.svg
Autor: Lrenhrda, Licencja: CC BY-SA 4.0
Civil ensign of Newfoundland (1918–1949).
WWII.png
Autor: Yonghokim, Joaopais + Różni (patrz poniżej.), Licencja: CC-BY-SA-3.0
Mapa przedstawiająca uczestników II Wojny Światowej:
  • Ciemnozielony: Alianci przed atakiem na Pearl Harbor, włączając kolonie i terytoria okupowane.
  • Jasnozielony: Alianci, którzy dołączyli do wojny po japońskim ataku na Pearl Harbor.
  • Niebieski: Państwa Osi i ich kolonie.
  • Szary: Państwa neutralne podczas II WŚ.
    • Ciemnozielone kropki reprezentują kraje, które były neutralne, lecz w czasie trwania wojny zostały anektowane przez ZSRR.
    • Jasnozielone kropki reprezentują kraje, które w późniejszym etapie wojny przeszły od Państw Osi do Aliantów.
    • Niebieskie kropki reprezentują kraje, które po podbiciu przez Państwa Osi zostały ich "marionetkami" (Francja Vichy i niektóre jej kolonie).
State flag of Persia (1907–1933).svg
State flag of Iran (1907-1933)
Flag of Italy (1861–1946).svg
Autor: F l a n k e r, Licencja: CC BY-SA 2.5
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
National Committee for a Free Germany logo.svg
Autor: Dahn, Licencja: CC BY-SA 4.0
Logo used by the National Committee for a Free Germany on its leaflets; featuring the letters FD (for Freies Deutschland, "Free Germany") in Blackletter and the Second-Reich tricolor. As shown in Kommunistische Arbeiter-Zeitung, Issue 306.
Flag of Yugoslavia (1943–1946).svg
Vectorized version of the image from http://www.crwflags.com/fotw/images/y/yu-1941.gif. (NOTE: The title is a misnomer, this flag was adopted on 26 September 1941 at the Stolice meeting of the Yugoslav Partisans, [1].)
Naval Jack of the Republic of China.svg
The Naval Jack of the Republic of China since 1928 (also adopted as canton of the Flag of the Republic of China), now used on Taiwan. This flag is also used as the party flag of Kuomintang.
Flag of Bahawalpur.svg
Flag of the State of Bahawalpur from 1945 until the abolition of the state in 1955
Flag of Syria (1932–1958, 1961–1963).svg
The Syrian Independence flag, the flag of Syria from 1930-58 and 1961-63. Taken up in 2011 by the Syrian opposition.
Winston Churchill , Władysław Sikorski, and General Charles de Gaulle following a Cruiser Mk IIA CS (A10) tank.jpg
Winston Churchill with General Władysław Sikorski, Prime Minister of the Polish Government-in-Exile and Commander-in-Chief of the Polish Armed Forces and General Charles de Gaulle, General Officer Commanding French Forces, following a Cruiser Mk IIA CS (A10) tank demonstration.
Yugoslav Partisans flag (1942-1945).svg
The flag used from 1942 to 1945 by the Yugoslav Partisans, the communist-led Yugoslav resistance movement to the Axis Powers' occupation of Yugoslavia during World War II.
Flag of the Provisional Government of the Republic of Korea.svg
Flag of the Provisional Government of the Republic of Korea
Tehran Conference, 1943.jpg
The "Big Three": From left to right: Joseph Stalin, Franklin D. Roosevelt, and Winston Churchill on the portico of the Russian Embassy during the Tehran Conference to discuss the European Theatre in 1943. Churchill is shown in the uniform of a Royal Air Force air commodore.
Naciones Unidas 3.jpg

Poster created during the Second World War (1943), according to the Declaration of the United Nations of 1942. The Poster, created by United States Office of War Information and made by United States Government Printing Office[1][2]. The poster features the flags of those countries or governments-in-exile that pledged to support the Allied effort (beginning from the top-left corner, and continuing in rows from left to right: Haiti, Norway, Brazil, the United States, Cuba, the Dominican Republic, the United Kingdom, Greece, Guatemala [behind the British Flag], South Africa, Czechoslovakia, China, Ethiopia, Luxembourg, Canada, the Soviet Union, Belgium, Bolivia, Yugoslavia, Honduras, Panama, Iraq, India, Costa Rica, El Salvador, Australia, the Philippines, Poland, Mexico, The Netherlands and New Zealand) above the on-going war machine that the United Nations represented. The absence of the Free French flag is unusual. This poster is important because it represents the origins of the United Nations as a wartime alliance (before it was a concrete organization).

As a work of Office of War Information, a branch of the United States Federal Government, this work is in public domain.

Obtained via E-Donkey by Commanderraf.
Flag of Greece (1822-1978).svg
Flaga Grecji (1822-1970 i 1974-1978)
Flag of Canada (1921–1957).svg
The Canadian Red Ensign used between 1921 and 1957.

This image has compared for accuracy (mainly colors) using an image from World Statesmen. The only change is making the maple leaves green from red. This image has compared for accuracy (mainly colors) using an image from World Statesmen. The most recent version of this image has changed the harp into one with a female figure; see [http://flagspot.net/flags/ca-1921.html FOTW