Andrzej Ananicz
| ||
Data i miejsce urodzenia | 21 marca 1951 Warszawa | |
Data śmierci | 19 września 2017 | |
Ambasador RP w Pakistanie | ||
Okres | od 2011 do 2015 | |
Poprzednik | Krzysztof Dębnicki[1] | |
Następca | Piotr Opaliński[2] | |
Szef Agencji Wywiadu (p.o.) | ||
Okres | od 5 marca 2008 do 7 czerwca 2008 | |
Poprzednik | Zbigniew Nowek | |
Następca | Maciej Hunia (p.o.) | |
Szef Agencji Wywiadu | ||
Okres | od 11 sierpnia 2004 do 24 listopada 2005 | |
Poprzednik | Andrzej Derlatka (p.o.) | |
Następca | Zbigniew Nowek | |
Ambasador RP w Turcji | ||
Okres | od 2001 do 2004 | |
Poprzednik | Mirosław Pałasz | |
Następca | Grzegorz Michalski | |
Odznaczenia | ||
![]() ![]() |
Andrzej Ananicz (ur. 21 marca 1951 w Warszawie, zm. 19 września 2017[3]) – polski urzędnik państwowy, nauczyciel akademicki i dyplomata, w latach 2004–2005 szef Agencji Wywiadu, w 2008 p.o. szefa Agencji Wywiadu, w 2008 główny doradca premiera Donalda Tuska, w latach 2008–2011 dyrektor Akademii Dyplomatycznej PISM, ambasador RP w Turcji (2001–2004) oraz w Pakistanie (2011–2015).
Życiorys
Wykształcenie i działalność naukowa
W 1974 ukończył studia w zakresie turkologii na Uniwersytecie Warszawskim. W 1981 uzyskał stopień naukowy doktora nauk filologicznych ze specjalnością w zakresie iranistyki[4]. Również w 1974 został pracownikiem naukowym macierzystej uczelni, początkowo jako asystent, następnie jako adiunkt. Pracował w Katedrze Językoznawstwa Ogólnego i Bałtystyki Wydziału Polonistyki UW, następnie został naukowcem na Wydziale Orientalistycznym[4].
W 1981 wraz z innymi pracownikami naukowymi oraz studentami UW (m.in. Jerzym Targalskim, Wojciechem Maziarskim i Janem Malickim) brał udział w zakładaniu czasopisma „Obóz” poświęconego problematyce krajów Europy Środkowej i Wschodniej, pierwszego w krajach socjalistycznych periodyku zajmującego się tą tematyką. Uczestniczył w redagowaniu pisma, które w latach 1981–1989 ukazywało się poza zasięgiem cenzury. W redakcji „Obozu” pracował do 1991.
W 1990 wraz z Janem Malickim i Tadeuszem Majdą zainicjował w ramach Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego działalność Seminarium Problemów Narodowościowych Związku Radzieckiego i Europy Środkowej (przekształconego następnie w Studium Europy Wschodniej).
W latach 1982–1983 wykładał filologię i literaturę słowiańską oraz filologię polską na Indiana University w Bloomington. W 1990 był stypendystą Uniwersytetu Oksfordzkiego.
Działalność publiczna
W 1991 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Był kolejno wicedyrektorem Departamentu Europy (1991–1992), dyrektorem Departamentu Europy (1992), podsekretarzem stanu (1992–1994). Pełnił funkcję przewodniczącego zespołu negocjacyjnego w sprawie polsko-rosyjskiego traktatu o przyjaznej i dobrosąsiedzkiej współpracy z 1992.
W latach 1994–1995 pracował w Kancelarii Prezydenta RP, zajmując kolejno stanowiska podsekretarza stanu, zastępcy szefa Kancelarii ds. międzynarodowych, sekretarza stanu oraz współprzewodniczącego Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy. Według Józefa Oleksego w 1995 był on jednym z trzech kandydatów prezydenta Lecha Wałęsy na stanowisko ministra spraw zagranicznych w jego rządzie. Premier zdecydował się jednak na nominację Władysława Bartoszewskiego[5].
Do pracy w MSZ powrócił w 1997, objął wówczas stanowisko sekretarza stanu w tym resorcie, które zajmował do 2001. Pełnił również funkcje wiceprzewodniczącego zespołu negocjacyjnego w sprawie negocjacji o członkostwo Polski w Unii Europejskiej (1998–2001) oraz przewodniczącego zespołu do spraw monitorowania sytuacji w związku z atakami terrorystycznymi w USA z 11 września 2001.
Od października 2001 do sierpnia 2004 sprawował funkcję ambasadora RP w Turcji. Od 11 sierpnia 2004 do 24 listopada 2005 był szefem Agencji Wywiadu z nominacji premiera Marka Belki. 5 marca 2008 premier Donald Tusk powierzył mu pełnienie obowiązków szefa tej agencji mimo sprzeciwu prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Stanowisko to zajmował do 7 czerwca 2008, jednocześnie od 13 marca 2008 do 7 czerwca 2008 pełnił funkcję głównego doradcy premiera Donalda Tuska w Gabinecie Politycznym Prezesa Rady Ministrów. 20 września 2008 powołany na stanowisko dyrektora Akademii Dyplomatycznej Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. W 2011 objął funkcję ambasadora RP w Pakistanie[6]. 8 maja 2015 został ranny w katastrofie śmigłowca w tym kraju[7]. W tym samym roku zakończył misję dyplomatyczną[8].
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 2C–9–2)[9].
Działalność społeczna
W latach 1980–1991 był członkiem NSZZ „Solidarność”. Od 1996 do 2000 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Fundacji „Instytut Lecha Wałęsy”. W latach 1996–1997 wchodził w skład Rady Polityki Zagranicznej. W latach 1998–2000 był członkiem rady Polskiej Fundacji Transformacji Rynkowej „Wiedzieć Jak”. Należał do założycieli Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego (1994). Był także członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego.
Odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1995)[10]
- Krzyż Wielki Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (1999, Litwa)[11]
Przypisy
- ↑ M.P. z 2010 r. nr 70, poz. 870
- ↑ M.P. z 2015 r. poz. 938
- ↑ Zmarł dr Andrzej Ananicz. studium.uw.edu.pl, 19 września 2017. [dostęp 2017-09-19].
- ↑ a b Dr Andrzej Ananicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2017-09-19] .
- ↑ Józef Oleksy wspominał: Ustaliliśmy, że Wałęsa wskaże po trzy kandydatury, do mojego wyboru. [...] Na MSZ zgłosił Andrzeja Olechowskiego, Andrzeja Ananicza i Władysława Bartoszewskiego. Ananicza nie znałem, Olechowskiego wziąć nie mogłem, bo był poróżniony z Pawlakiem. Wybrałem więc Bartoszewskiego. (zob. W cieniu Olina. Rozmowa z Józefem Oleksym. W: Jerzy Sadecki: Trzynastu. Premierzy wolnej Polski. Kraków: Universitas, 2009, s. 144.).
- ↑ M.P. z 2011 r. nr 10, poz. 96
- ↑ Katastrofa śmigłowca w Pakistanie: sześcioro zabitych, polski ambasador ranny. gazeta.pl, 8 maja 2015. [dostęp 2017-09-19].
- ↑ M.P. z 2015 r. poz. 937
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-02].
- ↑ M.P. z 1996 r. nr 15, poz. 199
- ↑ Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). lrp.lt. [dostęp 2020-10-22].
Bibliografia
- Andrzej Ananicz w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 2017-09-19].
Media użyte na tej stronie
Baretka Wielkiego Komandorskiego Krzyża Orderu Wielkiego Księcia Giedymina
Autor: Lukasz2, Licencja: CC BY 4.0
Grób Andrzeja Ananicza na cmentarzu wojskowym na Powązkach
Uproszczony obraz godła Polski; oficjalne godło: Coat of arms of Poland-official.png