Andrzej Szujecki

Andrzej Szujecki
Ilustracja
Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Entomologicznego w roku 1970 - Andrzej Szujecki (pierwszy z prawej)
Data i miejsce urodzenia

31 lipca 1929
Stawiski

Data i miejsce śmierci

9 października 2017
Warszawa

Zawód, zajęcie

entomolog, leśnik

Narodowość

polska

Tytuł naukowy

profesor zwyczajny

Alma Mater

SGGW

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Andrzej Jerzy Szujecki (ur. 31 lipca 1929 w Stawiskach[1], zm. 9 października 2017 w Warszawie[2]) – polski entomolog i leśnik, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, pracownik naukowy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, doktor honoris causa tej uczelni (1999).

Życiorys

Od 1938 uczył się w szkole powszechnej Marii Magdaleny we Lwowie, w 1940 został razem z matką wywieziony do Kazachstanu. Związek Radziecki opuścił z Armią Andersa w 1942, do 1944 przebywał w Iranie, do 1947 w Rodezji Północnej, następnie powrócił do Polski i zamieszkał w Ostrowi Mazowieckiej. W 1949 zdał maturę i został studentem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Studia ukończył w 1953 i został pracownikiem macierzystej uczelni, w Katedrze Ochrony Lasu[2]. W 1962 został doktorem nauk leśnych, w 1966 habilitował się na podstawie badań ekologii chrząszczy z rodziny kusakowatych, w 1974 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1980 został profesorem zwyczajnym[1][2]. W latach 1970–1975 i 1984-1991 był dziekanem Wydziału Leśnego SGGW, w latach 1975–1981 prorektorem SGGW[1].

Działalność naukowa

W swoich badaniach zajmował się systematyką, taksonomią, morfologią, faunistyka i bionomią kusakowatych (Staphylinidae), a także ekologią owadów leśnych[3]. Był autorem książek „Ekologia owadów leśnych” (1980, 1984), „Czy lasy muszą zginąć” (1992), „Entomologia leśna” (tom I i II – 1996, 1998), a także autobiografii „Do rozstajnych dróg, czyli rozliczenie z dzieciństwem”, był współautorem podręczników akademickich i książek naukowych: „Ochrona lasu” (1975), „Entomologia a ochrona środowiska” (1976), „Biologiczne metody walki ze szkodnikami roślin” (1978), „Kształtowanie się makrofauny po zalesieniu gleb porolnych” (1983 – kierownictwo i współautorstwo) oraz „Waloryzacja lasów Puszczy Białowieskiej (2001 i 2006 – kierownictwo i współautorstwo), autorem 6 zeszytów (nr 24 a, b, c, d, e, f) w serii „Klucze do oznaczania owadów Polski” obejmujących 15 podrodzin i 939 gatunków [[Kusakowate (owady)}Staphylinidae]] wydanych w latach 1961–2008 przez Polskie Towarzystwo Entomologiczne, redaktorem naczelnym trzytomowej racy „Z dziejów Lasów Państwowych i leśnictwa polskiego 1924-2004” (2006-2007)[2].

W 1989 został członkiem korespondentem, w 2002 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk, od 1984 członkiem korespondentem, od 1990 członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W latach 1984–1985 był zastępcą sekretarza Wydziału II Nauk Biologicznych, w latach 1985–1986 zastępcą sekretarza od 1968 był członkiem Komitetu Nauk Leśnych PAN, w latach 1981–1983 członkiem Komitetu Ekologii PAN, w latach 1981–1987 Komitetu Zoologii PAN[4]. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Entomologicznego, w latach 1967–1975 jego wiceprezesem, od 1998 członkiem honorowym, w latach 1981–1993 przewodniczącym ZG Polskiego Towarzystwa Leśnego, od 1991 członkiem honorowym PTL[1][2]. W latach 1974–1991 przewodniczył radzie naukowej Instytutu Badawczego Leśnictwa, w latach 1980–1993 radzie naukowej Kampinoskiego Parku Narodowego[1][2][4].

Działalność naukowo-polityczna

W latach 1981–1984 był wiceprzewodniczącym Rady Konsultacyjnej ds. leśnictwa przy Ministrze Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, w latach 1986–1989 przewodniczącym sekcji leśnictwa i drzewnictwa Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej. W latach 1993–1997 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, gdzie nadzorował pion leśnictwa. Opracował tzw. Polską Politykę Ochrony Zasobów Leśnych (1994) i Politykę Leśną Państwa (1997), zainicjował powstanie Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej w Rogowie oraz pisma „Poznajmy Las”. W latach 2002–2003 był doradcą Ministra Środowiska, w latach 2002–2005 przewodniczącym rady leśnictwa przy Ministrze Środowiska. Uczestniczył także w europejskich i światowych gremiach planujących politykę leśną, m.in. w latach 1994–1997 był członkiem Rady Zarządzającej Europejskiego Centrum Ochrony Przyrody, brał udział w Światowych Kongresach Leśnych (1985 i 1997), Konferencjach Stron Konwencji o Różnorodności Biologicznej (1994, 1996), Światowej Konwencji Leśnej FAO (1995), III Komisji Trwałego Rozwoju ONZ (1995), konferencji Klubu Brukselskiego nt. zrównoważonego leśnictwa (1996). Był przewodniczącym Konferencji IUFRO, ILO i FAO „Pożary Leśne” (1981) oraz honorowym przewodniczącym Konferencji Krajów europejskich nt. Rekreacja i Turystyka (1994)[1][2][4].

Odznaczenia i wyróżnienia[1][2][4]

Przypisy

  1. a b c d e f g Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Tom IV. S-Ż, wyd. OPI, Warszawa 2002, s. 375.
  2. a b c d e f g h Prof. Andrzej Szujecki nie żyje. wl.sggw.pl. [dostęp 2017-10-20]. (pol.).
  3. Nota biograficzna na stronie Polskiego Towarzystwa Entomologicznego.
  4. a b c d Członkowie Polskiej Akademii Nauk. Informator, wyd. PAN, Warszawa 2011, s. 167–169.

Media użyte na tej stronie

Maciej Mroczkowski PTE.pdf
Autor: NieznanyUnknown author, Licencja: CC0
Maciej Mroczkowski, Henryk Sandner, Andrzej Szujecki