Antoni Jasiński
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 grudnia 1927 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 27 listopada 2006 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1945–1991 |
Siły zbrojne | |
Stanowiska | redaktor naczelny miesięcznika „Myśl Wojskowa”, szef Gabinetu Ministra Obrony Narodowej, zastępca szefa SG WP, z-ca d-cy – szef sztabu ŚOW, I zastępca szefa SG WP, wiceminister obrony narodowej – z-ca ministra do spraw ogólnych, z-ca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego |
Późniejsza praca | Związek Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP, prezes Rady Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Data i miejsce urodzenia | 2 grudnia 1927 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 27 listopada 2006 |
Poseł IX kadencji Sejmu PRL | |
Okres | od 13 października 1985 |
Przynależność polityczna |


Antoni Jasiński (ur. 2 grudnia 1927 w Wilnie, zm. 27 listopada 2006 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, I zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1981–1984), wiceminister obrony narodowej (1984–1990), zastępca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego (1984–1990), poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989).
Służba wojskowa
Syn Antoniego. W styczniu 1945 wstąpił ochotniczo do 4 Zapasowego Pułku Piechoty w Białymstoku i w tym samym roku ukończył Oficerską Szkołę Piechoty nr 2 w Lublinie, promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty przez gen. dyw. Bronisława Półturzyckiego. Został dowódcą plutonu w 6 Zapasowym Pułku Piechoty w Chełmnie, a później starszym pomocnikiem kierownika sekcji mobilizacyjnej w sztabie Dowództwa Okręgu Wojskowego nr II. W latach 1946–1947 komendant szkoły podoficerskiej 39 Pułku Piechoty w Kamieniu Pomorskim. Po kursie oficerów sztabu pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie w 1948 został oficerem taktyczno-wyszkoleniowym 51 Pułku Piechoty w Starogardzie Gdańskim. Następnie szef sztabu 55 Pułku Piechoty w Braniewie w stopniu kapitana. W okresie 1949–1952 ukończył z wyróżnieniem Akademię Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W 1957 uzyskał stopień doktora nauk wojskowych. W latach 1953–1958 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Myśl Wojskowa”. W tym okresie napisał wiele publikacji i opracowań wojskowo-historycznych z dziedziny sztuki wojennej, poświęconych m.in. walkom polskich żołnierzy podczas II wojny światowej na przyczółku warecko-magnuszewskim w 1944 i na Wale Pomorskim w 1945. W następnych latach był szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej Mariana Spychalskiego (1958–1965) oraz szefem Zarządu VI Organizacyjnego w Sztabie Generalnym WP (1965–1967). W latach 1967–1974 oraz 1975–1981 był zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP do spraw organizacyjno-mobilizacyjnych, a w latach 1974–1975 – zastępcą dowódcy – szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. W okresie 1981–1984 był I zastępcą Szefa Sztabu Generalnego WP. Brał udział w przygotowaniach do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981. W 1984 zastąpił generała broni Józefa Urbanowicza na stanowisku wiceministra obrony narodowej – Zastępcy Ministra do spraw Ogólnych (ministrem obrony narodowej był wówczas gen. armii Florian Siwicki). W latach 1984–1990 był także polskim zastępcą naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego. Był również przewodniczącym Komisji Głównej MON ds. Inicjatyw i Nowatorstwa. 1 października 1990 odwołany ze stanowiska wiceministra obrony narodowej, następnie przebywał w dyspozycji MON, a 3 lipca 1991 został w wieku 63 lat przeniesiony w stan spoczynku[1].
Działalność polityczna i społeczna
Członek PPR od 1947, a następnie od 1948 członek PZPR. W latach 1985–1989 poseł na Sejm PRL IX kadencji z okręgu wyborczego Wrocław–Śródmieście. Wchodził w skład Sejmowej Komisji Obrony Narodowej. Był także wieloletnim przewodniczącym Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Kubańskiej.
Po zakończeniu zawodowej służby wojskowej był od 1992 aktywnym działaczem Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP, członkiem Prezydium Zarządu Głównego tej organizacji, przewodniczącym Zespołu Specjalistów ds. Problematyki Obronnej oraz prezesem Rady Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym.
Autor licznych publikacji i przekładów z dziedziny wojskowo-historycznej oraz sztuki wojennej.
W jego pogrzebie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w dniu 5 grudnia 2006 (kwatera FII-2-7)[2] uczestniczył m.in. były minister obrony narodowej gen. armii w stanie spoczynku Florian Siwicki, który wygłosił przemówienie pożegnalne w imieniu dawnych współtowarzyszy służby, oraz honorowy prezes Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych płk Zenon Biesaga, który przemawiał w imieniu Związku.
Awanse
W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe[3]:
- podporucznik – 1945
- porucznik – brak danych
- kapitan – 1948
- major – 1952
- podpułkownik – 1957
- pułkownik – 1958
- generał brygady – 1966
- generał dywizji – 1974
- generał broni – 1984
Życie prywatne
Mieszkał w Warszawie. Żonaty z Haliną z domu Roszczewską (1926–2006). Małżeństwo miało troje dzieci[3].
Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1988)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1973)[4]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Order Sztandaru Pracy I klasy
- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Medal 10-lecia Polski Ludowej
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie (1997)[5]
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1970)
- Złota Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej”
- Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju”
- Srebrna Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL”
- Złoty Medal „Za zasługi w umacnianiu przyjaźni Polska-ZSRR”
- Medal „40 lat Wyzwolenia Czechosłowacji przez Armię Radziecką” (Czechosłowacja)
- Medal „Braterstwa Broni” (Kuba)
- Medal „30-lecia Rewolucyjnych Sił Zbrojnych Kuby” (Kuba)
- Złoty Order Zasługi dla Ojczyzny (1984, Niemcy Wschodnie)
- Order Przyjaźni Narodów (Związek Radziecki)
- Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (Związek Radziecki)
- Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (Związek Radziecki)
- Medal jubileuszowy „60 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (Związek Radziecki)
- Medal jubileuszowy „70 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (Związek Radziecki)
- Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego”
- Nagroda Ministerstwa Obrony Narodowej III stopnia za publikację Przełamanie Wału Pomorskiego (1958)
- Nagroda zespołowa Ministerstwa Obrony Narodowej II stopnia w dziedzinie sztuki operacyjnej, za kompleksowe opracowanie systemu gotowości bojowej Sił Zbrojnych PRL (1973)
- Nagroda miasta Wrocławia (1989)
- Wpis do „Księgi honorowej Zasłużonych dla Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego”
- inne medale i odznaczenia jubileuszowe i pamiątkowe państw socjalistycznych, organizacyjne i regionalne
Przypisy
- ↑ J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 83
- ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie. [dostęp 2019-11-25].
- ↑ a b J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 82–84
- ↑ Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, nr 280 z 11 października 1973.
- ↑ M.P. z 1997 r. nr 32, poz. 307.
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny, Lidia Becela (red.), Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, ISBN 83-223-2073-6, OCLC 830254920 .
- Kto jest kim w Polsce 1989. Informator biograficzny, Lidia Becela (red.), Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1989, ISBN 83-223-2491-X, OCLC 834740152 .
- H.P. Kosk, Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”. Pruszków 1998, ISBN 83-87103-55-1.
- M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002) Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002, ISBN 83-87689-46-7.
- J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, s. 82–84
- P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
- „Głos Weterana i Rezerwisty”, styczeń 2007, s. 26
- Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. IX Kadencja, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1986, s. 244
- „Wojskowy Przegląd Historyczny”, kwartalnik, 1987, nr 3 (121), s. 215
Media użyte na tej stronie
Baretka: Order Sztandaru Pracy I klasy
Baretka: Medal 30-lecia Polski Ludowej
Baretka: Medal 40-lecia Polski Ludowej
Baretka: Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny".
Baretka: Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny".
Baretka: Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny".
Baretka: Złoty Medal za Zasługi dla Obronności Kraju.
Baretka: Srebrny Medal "za Zasługi dla Obronności Kraju".
Baretka: Brązowy Medal "za Zasługi dla Obronności Kraju".
Baretka: Medal za udział w walkach o Berlin
Baretka Złotego Medalu "Za zasługi dla LOK"
Złoty Order "Za Zasługi dla Narodu i Ojczyzny" (NRD)
Ribbon bar of the Medal "For Strengthening of Brotherhood in Arms". The Soviet Union (USSR).
Ribbon bar for the Soviet medal "40 Years of Victory"
Source: Drawn by User:Zscout370Ribbon bar of the Jubilee Medal "70 Years of the Armed Forces of the USSR".
Autor: Mononoke21, Licencja: CC BY-SA 4.0
Grób Antoniego Jasińskiego na Wojskowych Powązkach
gen. broni Antoni Jasiński
Premier Piotr Jaroszewicz z wizytą w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego. Z prawej referuje szef sztabu okręgu gen. bryg. Antoni Jasiński.
Autor: unknown, Licencja: