Antonio Lotti
| ||
Data i miejsce urodzenia | 1666 Hanower | |
---|---|---|
Pochodzenie | włoskie | |
Data i miejsce śmierci | 5 stycznia 1740 Wenecja | |
Instrumenty | organy | |
Typ głosu | alt | |
Gatunki | muzyka poważna, muzyka barokowa, muzyka klasycystyczna | |
Zawód | kompozytor, organista, śpiewak, kapelmistrz |
Antonio Lotti (ur. w 1666 w Hanowerze, zm. 5 stycznia 1740 w Wenecji)[1] – włoski kompozytor, organista i śpiewak; uczeń Giovanniego Legrenziego, przedstawiciel szkoły weneckiej.
Życiorys
Swoją muzyczną edukację rozpoczął 30 maja 1689 od pełnienia funkcji śpiewaka (alt) w bazylice św. Marka w Wenecji. 6 sierpnia 1690 został asystentem drugiego organisty, a od 31 maja 1692 – drugim organistą. 17 sierpnia 1704 został pierwszym organistą otrzymując tytuł primo maestro di cappella; funkcję tę pełnił do 1736[1].
W 1717 przeprowadził się do Drezna, gdzie przebywał na dworze elektora saskiego Augusta II. Tam też powstała jego najbardziej znana opera Teofane.
W 1719 powrócił do Wenecji. Po powrocie Lotti nie napisał już żadnej opery. W 1736 roku objął posadę kapelmistrza przy bazylice św. Marka w Wenecji.
Jego muzyka stanowi pomost pomiędzy późnym barokiem, a wczesnym klasycyzmem.
Żoną Lottiego była znana włoska sopranistka Santa Stella.
Twórczość
Opery
- Il trionfo dell'innocenza (1693, Wenecja)
- Tirsi tylko Akt I, Antonio Caldara – Akt II, Attilio Ariosti – Akt III, 1696, Wenecja)
- Sidonio (1706, Wenecja)
- Achille placato (1707, Wenecja)
- Teuzzone (1707, Neapol) wyst. późn. jako L’inganno vinto dalla ragione (1708, Neapol)
- Il vincitor generoso (1709, Wenecja)
- Il comando non inteso et ubbidito (1710, Wenecja)
- La ninfa Apollo (muzyka we współpracy z Francesco Gasparini, 1710, Wenecja)
- Isacio tiranno (1710, Wenecja)
- Il tradimento traditor di se stesso (1711, Wenecja) wyst. późn. jako Artaserse, re di Persia (1713, Neapol)
- La forza del sangue (1711, Wenecja)
- L'infedeltà punita (muzyka we współpracy z Carlo Francesco Pollarolo, 1712, Wenecja)
- Porsenna (1713, Wenecja)
- Irene augusta (1713, Wenecja)
- Polidoro (1713, Wenecja)
- Foca superbo (1716, Wenecja)
- Ciro in Babilonia (1716)
- Costantino (1716, Wiedeń)
- Alessandro Severo (1717, Wenecja)
- Giove in Argo (1717, Drezno)
- Ascanio ovvero Gli odi delusi dal sangue (1718, Drezno)
- Teofane (1719, Drezno)
- Li quattro elementi (1719, Drezno)
Inne dzieła sceniczne
- Le rovine di Troja (intermezzo) (1707, Wenecja)
- Dragontana e Policrone (intermezzo) (1707, Wenecja)
- Cortulla e Lardone (intermezzo), wyst. późn. jako Melissa vendicata (1707, Wenecja)
- Ama più chi men si crede (melodrama pastorale) (1709, Wenecja)
- Griletta e Serpillo (intermezzo)
twórczość religijna
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Lotti_kyrie_Missa_brevis.jpg/300px-Lotti_kyrie_Missa_brevis.jpg)
- msze:
- Missa Sapientiae g-moll
- Missa Brevis d-moll
- Msza F-dur
- Msza a-moll
- Msza C-dur
- oratoria
- motety
- Inne:
- Requiem F-dur
- Miserere d-moll
Przypisy
- ↑ a b Hansell 2004 ↓.
Bibliografia
- Sven Hansell: Lotti, Antonio. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. L. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)
Linki zewnętrzne
- ISNI: 0000 0001 1850 7668
- VIAF: 100314273
- LCCN: n83020584
- GND: 117227498
- BnF: 13896806j
- SUDOC: 07790723X
- SBN: IT\ICCU\CFIV\047028
- NLA: 35367803
- NKC: jn20000603799
- BNE: XX1618564
- NTA: 09140455X
- BIBSYS: 90292184
- PLWABN: 9810565892905606
- NUKAT: n2006140427
- J9U: 987007264736405171
- PTBNP: 1199769
- LNB: 000038027
- NSK: 000087053
- CONOR: 91750499
- KRNLK: KAC199617045
- LIH: LNB:Nce;=Bm
- RISM: pe123588
- WorldCat: lccn-n83020584