Armata 2-funtowa
| ||
![]() Armata dwufuntowa na stanowisku bojowym | ||
Dane podstawowe | ||
Państwo | ![]() | |
---|---|---|
Rodzaj | armata przeciwpancerna | |
Dane taktyczno-techniczne | ||
Kaliber | 40 mm | |
Długość lufy | L/50 | |
Prędkość pocz. pocisku | 808 m/s | |
Kąt ostrzału | 360° (w poziomie) |
Armata dwufuntowa (ang. Royal Ordnance Quick Firing 2-pounder) to brytyjska armata przeciwpancerna kalibru 40 mm produkowana od 1936. W momencie jej powstania była to jedna z najlepszych armat przeciwpancernych na świecie, ale już pod koniec 1941 w związku ze wzrastającym opancerzeniem czołgów została zastąpiona przez armatę 6-funtową (57 mm). Nazwa pochodzi od przybliżonej masy wystrzeliwanych pocisków (od 2,1 do 2,6 funta (0,95 do 1,18 kg)).
Historia
Została zaprojektowana jako broń piechoty, ale okazało się, że jej laweta jest zbyt ciężka, aby używać armaty jako działa piechoty i w 1938 przeszła na uzbrojenie regimentów artylerii przeciwpancernej. Oryginalne łoże trójogonowe pozwalało na prowadzenie ognia w zakresie 360° w płaszczyźnie poziomej.
Armata była używana także w wielu czołgach i pojazdach opancerzonych produkcji brytyjskiej we wczesnym okresie II wojny światowej.
Podobnie jak późniejsze brytyjskie armaty 6- i 17-funtowe była konstrukcją bardzo udaną, w swojej klasie przewyższała podobne konstrukcje niemieckie (jak 3,7 cm PaK 36) czy radzieckie (jak armata 45 mm wz. 1937 (53-K)).
Użycie bojowe
Armaty 2-funtowe zostały wycofane z aktywnej służby frontowej w Afryce Północnej w 1942, kiedy zostały zastąpione przez armaty 6-funtowe, pozostały jednak na stanie armii do końca wojny.
Jako uzbrojenie samochodów pancernych pozostawała w służbie czynnej do końca wojny. Początkowo montowane ją między innymi w czołgach Tetrarch, seria Cruiser – Mk I, Mk II, Mk III, Mk IV, Convenanter oraz czołgach piechoty Matilda II, Valentine i wczesnych modelach Churchill.
Dużym problemem był brak amunicji odłamkowej do tego działa, gdyż zdecydowano, że armata ta miała zbyt mały kaliber aby mieszczący się w pocisku ładunek wybuchowy miał praktyczne znaczenie przy zastosowaniach przeciwpancernych. W czasie wojny okazało się jednak, iż w przypadku pojedynków artyleryjskich z armatami przeciwpancernymi nieprzyjaciela brak tego typu amunicji stawiał armaty 2-funtowe w wyraźnie gorszej pozycji.
Zdobyte przez Niemców w czasie kampanii we Francji w 1940 armaty dwufuntowe były następnie używane przez Wehrmacht i nosiły oznaczenia 4.0 cm Pak 192 (e) i 4.0 cm Pak 154 (b) (e – armaty brytyjskie, b – armaty belgijskie).
Przebijalność pancerza | ||
AP (przeciwpancerny pełnokalibrowy) | ||
Odległość, m | Kąt uderzenia 60°, przebijalność, mm | |
91 | 55 | |
457 | 47 | |
914 | 37 | |
1371 | 27 | |
APHV | ||
Odległość, m | Kąt uderzenia 60°, przebijalność, mm | |
457 | 57 | |
APCBC | ||
Odległość, m | Kąt uderzenia 60°, przebijalność, mm | |
457 | 57,5 |
Zobacz też
- Pom-pom – armata przeciwlotnicza o ciężarze pocisku 2 funty
Media użyte na tej stronie
The British Army in the United Kingdom 1939-45
2-pounder anti-tank gun of 52nd Reconnaissance Regiment, Scotland, 3 September 1942.