Avro Canada CF-100 Canuck
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | myśliwiec dalekiego zasięgu |
Konstrukcja | metalowa |
Załoga | 2 |
Historia | |
Data oblotu | 19 stycznia 1950 |
Dane techniczne | |
Napęd | 2× silnik turboodrzutowy Avro Canada Orenda 11 |
Ciąg | 32,4 kN każdy |
Wymiary | |
Rozpiętość | 15,8 m Mk 3 |
Długość | 15,9 m Mk 3 |
Wysokość | 4,7 m Mk 3 i 5 |
Powierzchnia nośna | 50,2 m² Mk 3 |
Masa | |
Własna | 9 720 kg Mk 3 |
Startowa | 17 888 kg Mk 3 |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 1022 km/h Mk 3 |
Prędkość wznoszenia | 46,7 m/s Mk 3 |
Pułap | 14 300 m Mk 3 |
Zasięg | 2 600 km Mk 3 |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
![]() ![]() |
Avro Canada CF-100 Canuck – kanadyjski myśliwiec dalekiego zasięgu wyprodukowany przez firmę Avro Canada w liczbie 692 egzemplarzy. Samolot służył w Królewskich Kanadyjskich Siłach Powietrznych trzydzieści lat. Znalazł się także na wyposażeniu lotnictwa Belgii
Pomimo iż CF-100 nie był samolotem naddźwiękowym, na maszynie w wersji Mk 4 szef pilotów oblatywaczy zakładów Avro Janusz Żurakowski 18 grudnia 1952 roku przekroczył barierę dźwięku w locie nurkowym[1].
Historia
Kanadyjskie Siły Powietrzne potrzebowały samolotu myśliwskiego zdolnego do odbywania długotrwałych patroli nad rozległymi północnymi terytoriami Kanady. Po zakończeniu II wojny światowej pojawiło się nowe zagrożenie, Związek Radziecki i to właśnie znad okolic arktycznych oczekiwano potencjalnego ataku radzieckich sił powietrznych. Prace nad nowym samolotem oznaczonym jako XF-100 rozpoczęto w październiku 1946 roku. Nowa maszyna charakteryzować się miała bardzo dużym zasięgiem i zdolnością do operowania w każdych warunkach atmosferycznych. Wybudowano dwa prototypy, pierwszy z nich oznaczony jako CF-100 Mark 1 wzbił się do swojego dziewiczego lotu 19 stycznia 1950 roku. Napędzany był brytyjskimi silnikami Rolls-Royce Avon RA 3 o mocy 28,9 kN każdy. Po zakończeniu prób przystąpiono do budowy tzw. serii zerowej, dziesięciu maszyn oznaczonych jako wersja Mk 2. Pierwsza z nich wzbiła się w powietrze 20 czerwca 1950 roku. W samolotach tych zastosowano już kanadyjskie silniki turboodrzutowe Avro Canada Orenda 2 o mocy 26,7 kN. Samoloty nie były uzbrojone a jeden z nich (niektóre źródła podają dwie maszyny) został przebudowany na maszynę treningową oznaczoną jako Mk 2T.
Pierwsza wersja produkcyjna oznaczona była jako Mk 3 (70 samolotów), samoloty napędzane były silnikami Avro Canada Orenda 2 i posiadały uzbrojenie, osiem karabinów maszynowych Colt Browning kalibru 12,7 milimetra oraz radar APG-33. Kolejna wersja Mk 4 otrzymała silniki Orenda 9 (każdy z silników po 29,1 kN mocy), nowy radar APG-40 i niekierowane uzbrojenie rakietowe, dwa pojemniki po 29 rakiet kalibru 70 milimetrów umieszczonych na końcach skrzydeł i jeden pojemnik podkadłubowy z 48 rakietami. Pojemnik podkadłubowy mógł być wymieniony na zasobnik z ośmioma karabinami 12,7 milimetra. Wersje Mk 4, na których zamontowano nowy silnik Orenda 11 (każdy po 32,4 kN) oznaczono jako Mk 4B. W 1954 roku oblatano ostatnią wersję CF-100 Mk 5 z silnikami Orenda 11 lub 18. W Royal Canadian Air Force samolot służył do 1981 roku. 53 egzemplarze samolotu otrzymała Belgia, która używała samolot w latach 1957-1964.
Konstrukcja
CF-100 był całkowicie metalowym, dwusilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem. Proste, dwudźwigarowe skrzydło o trapezowym obrysie, wyposażone w lotki, dwuszczelinowe klapy wyporowe i płytowe hamulce aerodynamiczne umieszczone na obydwu powierzchniach skrzydeł. Klasyczne usterzenie wolnonośne, usterzenie poziome umieszczone w połowie wysokości usterzenia pionowego. Podwozie chowane, przednie dwukołowe do wnęki w kadłubie, główne również dwa zespoły po dwa koła do wnęk w centralnej części skrzydeł. Napęd w gondolach silnikowych umieszczonych przy kadłubie po obu jego stronach.
Wersje
- CF-100 Mk 1 – pierwsze dwa prototypy.
- CF-100 Mk 1P – planowana wersja zwiadowcza, nie wybudowana.
- CF-100 Mk 2 – dziesięć samolotów serii zerowej.
- CF-100 Mk 2T – wersja szkolno-treningowa.
- CF-100 Mk 3 – pierwsza wersja seryjna.
- CF-100 Mk 3A – wersja napędzana silnikiem Orenda 2, wybudowano 21 egzemplarzy.
- CF-100 Mk 3B – wersja napędzana silnikiem Orenda 8, 45 egzemplarzy.
- CF-100 Mk 3CT – wersja szkolno-treningowa, której oznaczenie zmieniono na Mk 3D, jeden samolot.
- CF-100 Mk 4 – druga wersja seryjna.
- CF-100 Mk 4A – wersja napędzana silnikiem Orenda 9, 137 egzemplarzy.
- CF-100 Mk 4B – wersja napędzana silnikiem Orenda 11, 141 egzemplarzy.
- CF-100 Mk 4X – nie wybudowana planowana, kolejna wersja Mk 4.
- CF-100 Mk 5 – wersja napędzana silnikami Orenda 11 lub 18, 332 egzemplarzy.
- CF-100 Mk 5D – wersja przeznaczona do zadań walki radioelektronicznej.
- CF-100 Mk 5M – wersja przystosowana do przenoszenia pocisków AIM-7 Sparrow II.
- CF-100 Mk 6 – planowana wersja uzbrojona w rakiety AIM-7 Sparrow II, niezbudowana.
Przypisy
- ↑ Łukasz Golowanow: CF-100 Canuck – zapomniany kanadyjski myśliwiec. Konflikty.pl, 28 października 2014.
Bibliografia
- Jerzy Świdziński, Avro Canada CF-100 Canuck, „Skrzydlata Polska”, nr 48 (1990), s. 11, ISSN 0137-866x.
Zobacz też
Podobne lub porównywalne samoloty:
Media użyte na tej stronie
The Canadian Red Ensign used between 1921 and 1957.
This image has compared for accuracy (mainly colors) using an image from World Statesmen. The only change is making the maple leaves green from red. This image has compared for accuracy (mainly colors) using an image from World Statesmen. The most recent version of this image has changed the harp into one with a female figure; see [http://flagspot.net/flags/ca-1921.html FOTW
Two Royal Canadian Air Force (RCAF) Mk. 4B CF-100s of No. 423 Squadron in 1962. Aircraft 18364 with F/O Saunders and F/O Maltais breaks away from #18330 with F/O Stanners and F/L Mack. Photo was taken while the aircraft were participating in training at the Air Weapons (training) Unit in Sardinia. These CF-100s were based at RCAF Station Grostenquin (No. 2 Fighter Wing) France. Front-line CF-100s were used by the RCAF in Europe from 1956 to 1962.
Ensign of Belgian Air Force