Batuta
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Lutoslawski2.jpg/220px-Lutoslawski2.jpg)
Batuta (z włoskiego „uderzenie”, „takt”) – cienka, wydłużona pałeczka używana przez dyrygenta w celu wyraźniejszego i sugestywniejszego wyrażania tempa, metrum i dynamiki utworu.
Opis
Ma długość od 25 do 50 cm.[1] Może być wykonana z drewna, bambusa, włókna szklanego lub innych lekkich materiałów; często zakończona korkowym lub drewnianym uchwytem w kształcie kulki lub innej, mniej lub bardziej wydłużonej elipsoidy. Jej kolor jest najczęściej dobierany w kontraście do ubioru dyrygenta, w celu jak najlepszej widoczności dla orkiestry.
W dzisiejszym kształcie została wprowadzona przez Louisa Spohra ok. 1810, jej użycie upowszechnił Felix Mendelssohn-Bartholdy[2]. Wcześniej do utrzymania zespołu w tempie używany był rodzaj laski uderzanej o podłogę lub zwitek nut.
Przypisy
Bibliografia
- Gwizdalanka Danuta, Historia Muzyki, t. 2
- Chomiński Józef, Historia Muzyki, t. 1, 2
- Jaworski Lucjan, Podstawy techniki dyrygowania