Białoskórnictwo
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Sztandar_bialoskornikow.jpg/200px-Sztandar_bialoskornikow.jpg)
Białoskórnictwo – rzemiosło garbarskie specjalizujące się w wytwarzaniu cienkich, delikatnych skór na rękawiczki i odzież.
W procesie natłuszczania używano ałunu glinowego i żółtek. Skóry przed garbowaniem były mocno zwapnione i starannie obrobione mechanicznie. Cechy białoskórnicze posiadały folusze, w których ugniatano skóry. Garbowano głównie skóry pochodzące z kozłów, baranów, cieląt, łosi, jeleni, saren.
Pierwsze cechy białoskórnicze znajdowały się we Wrocławiu (1420), Gdańsku, Toruniu, Krakowie (z foluszem), Poznaniu, Raciborzu, Niemodlinie i Głogowie. Cech białoskórników jest wymieniany jako jeden z ponad sześćdziesięciu cechów obecnych w Poznaniu w XVI w.[1]
Przypisy
- ↑ Zygmunt Zaleski: Poznań za czasów Pierwszej Rzeczypospolitej. W: Zygmunt Zaleski: Księga Pamiątkowa Miasta Poznania. Przegląd dziejów miasta Poznania. Poznań: Magistrat Stołecznego Miasta Poznania, 1929, s. 56.
Bibliografia
- Irena Turnau: Polskie Skórnictwo. Wrocław: Ossolineum, 1983. ISBN 83-04-00813-0. (pol.)
Media użyte na tej stronie
Sztandar warszawskiego cechu białoskórników "Wacław"