Blohm & Voss Bv 222
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Konstrukcja | metalowy grzbietopłat |
Załoga | 16 osób |
Historia | |
Data oblotu | 7 września 1940 |
Liczba egzemplarzy | 13 |
Dane techniczne | |
Napęd | 6 9-cylindrowych silników gwiazdowych Bramo Fafnir 323R-2 |
Moc | |
Wymiary | |
Rozpiętość | 46,0 m |
Długość | 37,0 m |
Wysokość | 10,9 m |
Powierzchnia nośna | 255 m² |
Masa | |
Własna | 28550 kg |
Startowa | 45600 kg (maks.) |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 310 km/h |
Prędkość przelotowa | 254 km/h |
Prędkość wznoszenia | 150 m/min. |
Pułap praktyczny | 6500 m |
Zasięg | 7000 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
3 x 20mm MG 151/20, 4 x 13mm MG 131 | |
Przestrzeń ładunkowa | |
92 żołnierzy | |
Użytkownicy | |
Luftwaffe |
Blohm & Voss Bv 222 (nieoficjalna nazwa Wiking) – niemiecka łódź latająca firmy Blohm & Voss z okresu II wojny światowej. Wolnonośny, sześciosilnikowy grzbietopłat o całkowicie metalowej konstrukcji.
Powstał na zlecenie Lufthansy z 1937 roku jako cywilny samolot pasażerski, zdolny do przewozu na trasach transatlantyckich 16 pasażerów. Prace nad prototypem – rozpoczęte w sierpniu 1938 roku – zostały przerwane w związku z przygotowaniami do wybuchu wojny i koniecznością skupienia się nad produkowaną już seryjnie łodzią latającą BV 138. W sierpniu 1940 roku zakończono budowę pierwszego prototypu. Zgodnie z przewidywaniami został przejęty na potrzeby Luftwaffe i dostosowany do transportu sprzętu wojskowego. Do zakończenia wojny wybudowano 13 egzemplarzy samolotu (wszystkie o statusie prototypu, różniące się silnikami, uzbrojeniem i innym wyposażeniem); ostatni z nich został oblatany w kwietniu 1944 roku.
Zastosowanie bojowe
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/Bramo_323_Fafnir_MLP_01.jpg/190px-Bramo_323_Fafnir_MLP_01.jpg)
Samoloty BV 222 były intensywnie wykorzystywane do celów transportowych i lotów patrolowych nad Atlantykiem i Zatoką Biskajską. Przewoziły m.in. zaopatrzenie z Niemiec do Norwegii i z Grecji dla Afrika Korps, w drodze powrotnej zabierały rannych żołnierzy. Pierwszy prototyp uległ zniszczeniu 1 lutego 1943 roku po zderzeniu podczas wodowania z wrakiem okrętu w porcie w Pireusie.
W lipcu 1944 roku załoga drugiego prototypu (V2) uczestniczyła w akcji pomocy załodze tajnej bazy meteorologicznej położonej za kręgiem polarnym na Ziemi Aleksandry (archipelag Ziemia Franciszka Józefa w północno-zachodniej części Morza Barentsa). Większość jej personelu poważnie zachorowała po zarażeniu włośnicą spowodowanym jedzeniem niedźwiedziego mięsa. Do wykonaniu zadania wyznaczono samolot Focke-Wulf Fw 200, zaś Wiking przebazowany do północnej Norwegii z francuskiego portu Biscarrosse miał zapewnić dodatkowe wsparcie. Podczas lądowania w trudnym terenie podwozie Focke-Wulfa uległo uszkodzeniu. Koniecznością stało się wysłanie łodzi latającej BV222 z częściami zamiennymi, sprzętem naprawczym i noszami potrzebnymi do przetransportowania chorych. Mimo kolejnych perturbacji akcja zakończyła się sukcesem. Do zakończenia wojny samolot wykonywał loty patrolowe z baz norweskich; został później zniszczony przez wojska brytyjskie w Trondheim.
BV 222 V3, przekazany lotnictwu w grudniu 1941 roku, wykonywał początkowo loty transportowe z Włoch do Libii, następnie został przebazowany do Biscarosse i dostosowany do dalekich lotów rozpoznawczych nad Atlantykiem. Uległ zniszczeniu podczas bombardowania pod koniec czerwca 1943 roku. Samolot V4 (w służbie od kwietnia 1942 roku) wykorzystywany był do lotów patrolowych. W październiku 1942 jego załoga zdołała zestrzelić brytyjski bombowiec Avro Lancaster. Najprawdopodobniej ta łódź latająca została zatopiona przez załogę w Kilonii po zawieszeniu broni. Piąty egzemplarz został zniszczony wraz z V3 podczas nalotu, szósty – zestrzelony w listopadzie 1942 roku nad Morzem Śródziemnym przez brytyjskie samoloty Bristol Beaufighter. Pozostałe samoloty miały podobną służbę, utracono je w wyniku akcji nieprzyjaciela lub zostały zniszczone przez własne załogi pod koniec wojny.
Trzy ostatnie wyprodukowane maszyny dostały się w ręce Aliantów; zostały złomowane po okresie intensywnych testów.
Bibliografia
- Marian Krzyżan: Bv 222 Wiking, Bv 238. Gdynia: Aj-Press, 1996. ISBN 8386209473.
Media użyte na tej stronie
Autor: Zala, Licencja: CC BY-SA 4.0
Niemiecki 9-cylindrowy silnik gwiazdowy Bramo 323 Fafnir z 1939 r. ze zbiorów Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.
(c) Bundesarchiv, Bild 146-1978-061-09 / CC-BY-SA 3.0
![Info non-talk.svg](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Info_non-talk.svg/15px-Info_non-talk.svg.png)
Das neue deutsche Großraumflugboot der Blohm und Voss Werke BV 222 "Wiking", ist derzeit das größte Flugboot der deutschen Luftwaffe. Das zweistöckige Boot ist 37 Meter lang und 5,6 Meter hoch, die Spannweite der Tragflächen beträgt 46 Meter. Die sechs Motoren arbeiten mit einer Stärke von 7000 PS und geben ihm eine hohe Geschwindigkeit und große Reichweite. Starke Bewaffnung an Kanonen und Maschinengewehren gewährleisten ihre Sicherheit und Luftüberlegenheit bei feindlichen Luftangriffen.