Bogdan Kwieciński
pułkownik dyplomowany obserwator | |
Data i miejsce urodzenia | 12 kwietnia 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 22 marca 1981 |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | Armia Cesarstwa Niemieckiego |
Formacja | |
Stanowiska | kierownik Referatu Organizacyjno-Mobilizacyjny, |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | wiceprezydent FAI, |
Odznaczenia | |
Bogdan Józef Kwieciński (ur. 12 kwietnia 1895 w Strzelnie, zm. 22 marca 1981 w Montrealu) – pułkownik dyplomowany obserwator Polskich Sił Powietrznych, kawaler Orderu Virtuti Militari, wiceprezydent Międzynarodowej Federacji Lotniczej (FAI).
Życiorys
Urodził się 12 kwietnia 1895 w Strzelnie, w rodzinie Jana i Anieli z Łyskowskich. Był bratem Jerzego, majora artylerii Wojska Polskiego zamordowanego w 1940 przez NKWD w Charkowie. Od najmłodszych lat interesował się lotnictwem – będąc uczniem gimnazjum w Inowrocławiu budował jako modelarz modele samolotów, w 1911 zbudował model dwupłatowca Farman III o rozpiętości skrzydeł 1,4 m[1], jako konstruktor modelarski był znany we Frankfurckim Związku Modeli Latających[2].
Ukończył w 1915 gimnazjum w Poznaniu. W latach 1915–1919 służył wojsku niemieckim. W 1916 ukończył szkołę strzelców lotniczych i obserwatorów lotniczych. Od lipca 1918 brał udział w działaniach wojennych jako radiooperator podczas kampanii palestyńskiej, a w Turcji trafił do niewoli angielskiej. Po powrocie do Polski wstąpił do tworzącego się lotnictwa polskiego, awansował do stopnia podporucznika dekretem 18 kwietnia 1919 (N.R.L. nr 139 z dn. 1 sierpnia 1919) Szefa Lotnictwa w Warszawie. Będąc podporucznikiem lotnictwa, publikował artykuły w czasopiśmie lotniczym Polska Flota Napowietrzna, został także członkiem komisji rewizyjnej redakcji[3]. W składzie 12 eskadry wywiadowczej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za loty bojowe dostał odznaczenie Virtuti Militari. W 1924 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu otrzymał dyplom naukowy i awansował na stanowisko kierownika Referatu Organizacyjno-Mobilizacyjnego w Departamencie Lotnictwa MSW w 1926. W latach 1928–1930 dostał przydział do 1 pułku lotniczego, gdzie obejmował stanowisko dowódcy dywizjonu, a później zastępcy dowódcy pułku. Następnie w latach 1930–1933 przeniesiony został do Sztabu Głównego na stanowisko kierownika Referatu Lotnictwa Oddziału III. W 1933 r. brał udział w Zawodach Algiersko-Marokańskich w Casablance jako nawigator z pilotem Robertem Hirszbandtem z Aeroklubu Warszawskiego na samolocie RWD-5 (zdobyli puchar cudzoziemców) oraz w III Lotniczych Zawodach Egipskich w 1937 w Kairze z pilotem Jerzym Drzewieckim na samolocie RWD-13[4]. Współpracował z redakcjami „Skrzydlatej Polski” oraz „Lotu Polskiego”, dla których pisał artykuły. W 1927 w został wybrany sekretarzem Aeroklubu Polskiego. Brał udział w spotkaniach roboczych Międzynarodowej Federacji Lotniczej, na których reprezentował Aeroklub Polski jako delegat. W zawodach lotniczych Międzynarodowe Zawody Samolotów Turystycznych (Challenge 1930) odbywających się w Niemczech pod patronatem FAI był w składzie Międzynarodowej Komisji Sportowej, w Challenge 1932 odbywających się w Polsce ponownie był członkiem komisji zawodów. Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939 gdzie zredagował hasła związane z lotnictwem. Wchodził w skład komitetu redakcyjnego tej encyklopedii[5].
W 1933 został wybrany wiceprezydentem federacji lotniczej FAI i sprawował tę funkcję do 1947 roku[6]. W następnych zawodach organizowanych ponownie w Polsce Challenge 1934 był kierownikiem komitetu organizacyjnego i przewodniczącym Międzynarodowej Komisji Sportowej[7]. W czasie zjazdu delegatów FAI z całego świata na Konferencji Generalnej w 1936 r. odbywającej się w Warszawie był generalnym sprawozdawcą[8]. Awansował w 1935 roku na stanowisko attaché wojskowego w Pradze, a od 1937 skierowano go do następnej placówki w Londynie jako attaché wojskowego. Po zakończeniu wojny obronnej Polski w 1939 wniósł wielkie zasługi w czasie tworzenia polskich jednostek wojskowych na Wyspach Brytyjskich. Posiadał numer służbowy RAF P-1430[9].
W 1947 wyjechał do Kanady, gdzie się osiedlił i pracował jako doradca techniczny w FAI i Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO). Brał udział w organizacji wielu połączeń lotniczych na świecie oraz pracował jako sekretarz w Międzynarodowym Komitecie Ratunkowym (International Rescue Committee) w Montrealu[10].
Bogdan Kwieciński jest autorem L`Aéronautique en Pologne – historii polskiego lotnictwa wydanej w języku francuskim. Książkę wydano w Warszawie w 1935 r.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 177 (1920)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1934)[11]
- Krzyż Walecznych[12]
- Medal Lotniczy (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (13 maja 1933)[13]
- Medal Niepodległości (9 listopada 1932)[14]
- Srebrny Krzyż Zasługi (16 marca 1928)[15]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Polowa Odznaka Obserwatora nr 13 (11 listopada 1928)[16]
- Krzyż Komandorski Orderu Imperium Brytyjskiego (Wielka Brytania)[17]
- Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej (Francja)
- Krzyż Oficerski Orderu Orła Białego (Jugosławia, 1929)[18]
- Krzyż Kawalerski Orderu Imperium Brytyjskiego (Wielka Brytania)
- Order Leopolda (Belgia)
- Order Korony Rumunii (Rumunia)
- Medal Wojenny (Turcja)
- czechosłowacka Odznaka Obserwatora (1929)[19]
- finlandzka Odznaka Lotnicza (1929)[19]
- francuska Odznaka Obserwatora (1929)[19]
- jugosłowiańska Odznaka Obserwatora (1929)[20]
- rumuńska Odznaka Obserwatora (1929)[20]
Przypisy
- ↑ Paweł Elsztein, Zarys dziejów modelarstwa lotniczego, Wydawnictwo MON 1970 r. s. 62.
- ↑ Marta Marszałek, Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej oraz Liga Morska i Kolonialna jako czynnik oddziaływania władz II Rzeczypospolitej na społeczeństwo województwa śląskiego, praca doktorska, Uniwersytet Śląski w Katowicach 2012, s. 23.
- ↑ „Polska Flota Napowietrzna” Nr. 6/7 1919 Bogdan Kwieciński „Radiotelegrafia w lotnictwie” s. 167–175.
- ↑ Polskie Lotnictwo Sportowe, almanach, KAW 1987, s. 79.
- ↑ Laskowski 1931 ↓.
- ↑ Polskie Lotnictwo Sportowe, almanach KAW 1987, s. 28.
- ↑ „Skrzydlata Polska” nr 6/1934 s. 176.
- ↑ „Skrzydlata Polska” nr 10/1935 s. 258.
- ↑ Krzystek 2012 ↓, s. 334.
- ↑ Muzeum Lotnictwa, zbiór dokumentów Bogdana Kwiecińskiego
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 259, poz. 337 „za zasługi na polu organizacji i przygotowania Challenge'u w 1934 roku”.
- ↑ Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 167. [dostęp 2021-08-06].
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 110, poz. 139 „za zasługi na polu obrony powietrznej i przeciwgazowej”.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 437 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”.
- ↑ Wystawa, Muzeum Lotnictwa w Krakowie
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 362 - jako mjr dypl. Bohdan Józef Kwieciński.
- ↑ a b c Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 367.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 368.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Otton Laskowski: Encyklopedia wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, 1931.
- Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
Linki zewnętrzne
Media użyte na tej stronie
Standarte seiner Majestät des Deutschen Kaisers
„Die Standarte, 4 m im Quadrat, besteht aus goldgelber Seide und zeigt das eiserne Kreuz, belegt mit dem kleineren Wappen Sr. Majestät. In den Winkeln des Kreuzes erscheinen je eine Kaiserkrone und drei rotbewehrte, schwarze Adler. Auf dem Kreuz steht "GO TT MIT UNS 18 70". Sobald Se. Majestät sich an Bord eines Schiffes begibt, wird die Kaiserstandarte am Topp des Grossmastes gehisst und alle anderen Kommando- und Unterscheidungszeichen gestrichen“.(Ströhl: Deutsche Wappenrolle, S. 80)
Poland badge. Second World War period Polish Army (post-1939 Free Polish Army) shoulder title.
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Royal Air Force Roundel
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Baretka Medalu Lotniczego (za Wojnę 1939-45) nadanego dwukrotnie.
Baretka Krzyża Kawalerskiego Orderu Leopolda (Belgia)
Wizyta przedstawicieli estońskiej Ligi Obrony Powietrznej Państwa oraz estońskich władz lotniczych w Warszawie. Na tle samolotu komunikacyjnego Fokker F.VIIb-3m widoczni m.in: Oskar Koster (4. z lewej), sekretarz generalny Aeroklubu RP major Bogdan Kwieciński (2. z prawej), prezes ZG Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej dr Zenon Martynowicz (w środku), inspektor lotnictwa Elbrecht (4. z prawej), sekretarz estońskiej Ligi Tiitso (3. z prawej).
Bogdan Józef Kwieciński w roku 1926 - mjr pil., absolwent Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie
Zarząd FAI podczas spotkania w Warszawie w sierpniu 1936
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Naramiennik pułkownika Sił Powietrznych RP.
Baretka: Order Białego Orła – Oficer – Królestwo Serbii / Królestwo SHS / Królestwo Jugosławii.
Baretka: Medal Wojenny (1915) = Gwiazda Gallipoli = Żelazny Półksiężyc – Imperium Osmańskie.
Baretka: Order Korony Rumunii (model 1881) – Kawaler – Królestwo Rumunii.