Bogusławscy herbu Ostoja
Ścibor-Bogusławscy – polski ród szlachecki pieczętujący się herbem Ostoja, należący do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców), wywodzący się z Bogusławic w dawnym województwie sieradzkim, powiecie radomszczańskim[1][2][3].
Przydomek rodu
Przydomkiem rodu Bogusławskich herbu Ostoja jest imię Ścibor (Czścibor, Czcibor)[1][2][3][4]. Jest to staropolskie imię męskie oznaczające tego, który czci walkę[5]. Przydomek rodu Bogusławskich pochodzi zapewne od Ścibora z Bogusławic herbu Ostoja, który żył w połowie XV wieku[2]. Pierwszym, spotykanym w źródłach, Bogusławskim używającym przydomka Ścibor był Jan Ściborek z Bogusławic żyjący na przełomie XV i XVI wieku[2].
Najstarsze świadectwa źródłowe dotyczące rodu
Poniżej wymienione są wybrane świadectwa źródłowe dotyczące Ścibor-Bogusławskich do końca XVI wieku.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/19/List_Franciszka_Bogus%C5%82awskiego_do_Zaremby.jpg/220px-List_Franciszka_Bogus%C5%82awskiego_do_Zaremby.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/39/W%C5%82ocin_-_mapa_d%C3%B3br_ziemskich_z_1881_r.jpg/220px-W%C5%82ocin_-_mapa_d%C3%B3br_ziemskich_z_1881_r.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/Patent_szlachecki_Bogus%C5%82awskich_herbu_Ostoja.jpg/220px-Patent_szlachecki_Bogus%C5%82awskich_herbu_Ostoja.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ad/Przed_dworem_w_Wilkowicach.jpg/220px-Przed_dworem_w_Wilkowicach.jpg)
- Najstarsza wzmianka na temat wsi Bogusławice, będącej gniazdem rodowym Bogusławskich h. Ostoja, pochodzi z 1400 roku i dotyczy rycerza Przecława z Bogusławic, który procesował się z Michałem z Golanki o skradziony miecz[6].
- Najstarsza zapiska dotycząca przedstawiciela rodu Bogusławskich herbu Ostoja pochodzi z 1405 roku i mówi o Macieju z Bogusławic h. Ostoja, który świadkował w sprawie Jana z Łyskorni, naganionego w szlachectwie przez Macieja z Raczyna[7].
- W roku 1428 wzmiankowany jest Leonard z Bogusławic h. Ostoja, który świadkował wraz z Maciejem z Bogusławic w sprawie Stefana z Ulesia w ziemi sieradzkiej, naganionego przez Jana Kolano z Ulesia[8].
- W latach 1445-1480 występuje w źródłach, wspomniany wyżej, Ścibor z Bogusławic h. Ostoja. W roku 1445, w Radomsku, zanegował szlachectwo Stanisława z Brzeźnicy i Jajek herbu Ostoja[9]. W roku 1480 wymieniony jest jako świadek w dokumencie potwierdzającym prawo Jana z Dąbrowy do posiadania części dóbr w Dąbrowie[10]. Ścibor z Bogusławic miał córkę Katarzynę, żonę Mikołaja ze Sromutki i Grębocin oraz syna Macieja, który w 1492 roku asystował swej siostrze, kiedy ta odbierała 60 grzywien posagu od szwagra Andrzeja ze Sromutki w zamian za ustąpienie z dóbr w Sromutce i Grębocinach[11].
- W roku 1503 Jan Ściborek z Bogusławic h. Ostoja procesował się z plebanem z Borowna Stanisławem Łowieńskim o dziesięcinę pobieraną z pól kmiecych i folwarcznych dla kościoła parafialnego w Borownie. Dokument w tej sprawie znajduje się w zbiorach Archiwum Diecezjalnego we Włocławku[2][12].
- W rejestrach poborowych woj. sieradzkiego występują w roku 1552 - Wojciech Ścibor (Sczybur) i Maciej Ściborowicz (Scziborowicz), posiadający razem 4 łany na Bogusławicach[2][13].
- Pod rokiem 1556 wymienieni są bracia - Maciej, Andrzej i Jan, synowie Wojciecha Ścibora Bogusławskiego h. Ostoja i Zuzanny Koczańskiej, którzy dokonali działów w Bogusławicach po śmierci ojca. Podług dokumentu działowego Bogusławscy posiadali w Bogusławicach folwark, grunty i łąki zwane Serwińskie, niwę i rolę Kuzaliowską, zagrodę dworską z ogrodami, sadami i sadzawką oraz dysponowali trzema łanami gruntów kmiecych[14].
- Dr Franciszek Piekosiński w swych opracowaniach ksiąg podskarbińskich (nr 7 i 8) wymieniał działającego w latach 70. XVI wieku Jana Bogusławskiego herbu Ostoja, urzędnika (służebnika) Mikołaja Mieleckiego, wojewody podolskiego[15][16].
- Adam Boniecki w „Herbarzu polskim” wspomina Jana Ścibora Bogusławskiego herbu Ostoja, który w roku 1597 zabezpieczył żonie swej, Dorocie z Tarnowskich z Tarnowskiej Woli 1200 flor. Według Bonieckiego w roku 1603 tenże Jan Ścibor udowodnił swoje pochodzenie szlacheckie w Piotrkowie przedstawiając świadków, wśród których byli jego bracia stryjeczni – Wojciech i Marcin Bogusławscy oraz krewni – Andrzej Koczański i Wojciech Chrzanowski[17]. O Janie Ściborze Bogusławskim pisze także prof. Włodzimierz Dworzaczek, iż zawierał on w dniu 14 grudnia 1597 roku kontrakt pod zakładem 2000 złp. z Janem Tarnowskim, biskupem poznańskim i podkanclerzym[1]. Jan Bogusławski był również jednym z wykonawców testamentu abpa Tarnowskiego, zmarłego w 1605 roku[18].
- W Archiwum Dzikowskim Tarnowskich znajdują się trzy dokumenty mówiące, że Jan Ścibor Bogusławski dokonał w latach 1598-1601 zamiany własnych dóbr Gluzy na Wawrowice należące do uposażenia dziekana kolegiaty sandomierskiej Jana Wielickiego. Zamianę tę zaaprobowali: papież Klemens VIII, król polski Zygmunt III i bp krakowski Jerzy Radziwiłł[19].
- Kasper Niesiecki w "Herbarzu polskim" wymienia Mikołaja, Jana i Piotra Ściborów z Bogusławic herbu Ostoja oraz ich siostrę Elżbietę, zamężną za Adamem Janowskim, podsędkiem krakowskim[20].
- W 1598 roku Jan Bogusławski Ścibor (Sczibor) jest wymieniony jako dziedzic część Scziborowskiej w Bogusławicach[21].
Majątki ziemskie należące do rodu
Poniżej wymienione są najważniejsze dobra ziemskie należące do Ścibor-Bogusławskich od XV do XX wieku.
Bogusławice[1][2], Gluzy[19], Wawrowice[19], Stryje Paskowe[22], Wrzeszczewice[1][2], Czyżów[23], Sulisławice[1][2], Włocin, Grzymaczew[24], Smaszków[25], Stok[26], Pawłówek[27], Zawady, Chrusty, Czepów Dolny[28], Korczew[29], Wilkowice[30].
Przedstawiciele rodu
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/34/Kazimierz_Bogus%C5%82awski.jpg/150px-Kazimierz_Bogus%C5%82awski.jpg)
- Maciej z Bogusławic (zm. po 1428) - dziedzic na Bogusławicach i w Jackowie w I połowie XV w.
- Ścibor z Bogusławic (zm. po 1480) - dziedzic na Bogusławicach w połowie XV w.
- Marcin z Bogusławic Bogusławski (zm. po 1606) - właściciel dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych, syn Jana Bogusławskiego zw. Ścibor i Heleny z Wolskich. W lutym 1598 roku Bogusławski sprzedał łan ziemi w tej wsi zwany Ziembiński oraz część siedliska Krystynie z Glińskich, żonie Walentego Lubczyńskiego, za sumę 300 złp. Akt kupna-sprzedaży został zawarty w Piotrkowie i wniesiony do tamtejszych ksiąg grodzkich. Transakcję tę wówczas zatwierdzała Katarzyna Glińska, jego małżonka[22]. Pozostałe części w Stryjach Paskowych sprzedał Mikołajowi Łaskawskiemu w 1602 roku[31]. Drugą żoną Marcina Bogusławskiego była Małgorzata Piorunowska, której tego roku zabezpieczył 400 złp. posagu i 400 złp. przywianku na połowie wszystkich posiadanych dóbr[32]. Miał z nią syna Marcina, dziedzica Wrzeszczewic[2][1][3][33][34].
- Andrzej Ścibor Bogusławski (zm. po 1635) - posesor wójtostwa częstochowskiego. Dnia 10 marca 1635 roku król Władysław IV zezwolił Bogusławskiemu by mógł ustąpić z praw dożywotnich do wójtostwa miasta Częstochowy na rzecz Stanisława z Pilczy Korycińskiego, cześnika krakowskiego i jego żony Katarzyny z Gawronów[35].
- Ścibor Bogusławski (zm. po 1673) - dziedzic Czyżowa[23], poseł na sejm elekcyjny 1669 r.[36]
- Piotr Ścibor Bogusławski (zm. 1674) - prałat kapitulny, scholastyk kapituły wojnickiej (instalowany był na scholasterię 20 lutego 1664 roku)[37].
- Marcin Ścibor-Bogusławski (zm. 1676) – dziedzic Wrzeszczewic, elektor króla Michała Korybuta, darczyńca na rzecz kościoła szpitalnego św. Ducha oraz kapituły kolegiackiej w Łasku. Był synem Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich. Jego żoną była Katarzyna Rościeska (seu Rościerska) h. Rola, z którą miał synów: ks. Stanisława, Jana, Wojciecha i Marcina, męża Marianny z Rosowskich h. Korab[33].
- Stanisław Ścibor-Bogusławski (zm. 1696) - dziedzic Wrzeszczewic, kanonik łaski, przemyski, włocławski, kustosz wolborski, prepozyt brzozowski, sędzia surogat Konsystorza Diecezji Kujawsko-Pomorskiej, dwukrotnie nominowany na urząd sędziego Trybunału Głównego Koronnego, kanclerz kardynała M. S. Radziejowskiego do 1696 r. Ustąpił Wrzeszczewice bratu Marcinowi w 1671 r. Był synem Marcina i Katarzyny z Rościeskich h. Rola.
- Andrzej Ścibor-Bogusławski (zm. 1729) - instygator Trybunału Głównego Koronnego w 1700 r., regent grodzki sieradzki, komornik graniczny łęczycki i sieradzki w latach 1717-1729, sędzia sądu komisarskiego w 1719, dziedzic dóbr: Sulisławice, Włocin i Grzymaczew. Ożeniony z Katarzyną Gorzyńską. Był synem Marcina i Marianny z Rosowskich h. Korab.
- Franciszek Ścibor-Bogusławski (zm. 1796) - rotmistrz w konfederacji barskiej, chorąży Kawalerii Narodowej, wicemarszałek sejmiku sieradzkiego w 1761 r., dziedzic Smaszkowa, Włocina i Grzymaczewa. Był synem Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich. Dwukrotnie żonaty – z Anną Jankowską oraz z Anną Pruszkowską.
- Ignacy Piotr Ścibor-Bogusławski (1716-1793) - kanonik łęczycki, dziekan warcki, budowniczy kościoła w Brzeźniu, komisarz arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w 1785 r. Był synem Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich.
- Jakub Ścibor-Bogusławski (zm. 1788) - konfederat barski, dziedzic Włocina i Grzymaczewa. Był synem Andrzeja i Katarzyny z Gorzyńskich. Ożenił się z Marianną Chodakowską h. Dołęga.
- Krystyna Ścibor-Bogusławska (zm. 1783) - obdarowana przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego dożywotnio starostwem wągłczewskim w 1773 r. Była córką Franciszka i Anny z Jankowskich. Dwukrotnie wstępowała w związki małżeńskie - z Antonim Łubieńskim, starostą wągłczewskim i Józefem Byszewskim, pułkownikiem wojsk koronnych.
- Elżbieta Tekla Ścibor-Bogusławska (1768-1846) - dziedziczka części Włocina i Grzymaczewa. Była córką Franciszka i Anny z Pruszkowskich. Wyszła za mąż za Michała Mokrskiego, dziedzica Kobylej Góry i Ciężkowic, szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego[38].
- Ignacy Ścibor-Bogusławski (zm. 1822) - żołnierz napoleoński, porucznik Legionów Polskich we Włoszech, ziemianin, posesor dóbr: Sokołów, Nowa Wieś, Stok, Zawady i innych. Był synem Jakuba i Marianny z Chodakowskich h. Dołęga. Jego małżonką była Wiktoria Morawska h. Korab, ciotka Teodora i Teofila Morawskich, członków Rządu Narodowego w czasie powstania listopadowego[39].
- Antonina Helena Ścibor-Bogusławska (1786-1841) - dziedziczka części Włocina i Grzymaczewa. Była córką Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich h. Sas. Wstępowała dwukrotnie w związki małżeńskie - z Pawłem Frankowskim, kontrolerem przy komorze celnej w Kaliszu i z Janem Walentym Opielińskim, prezydentem Kalisza[40].
- Stanisław Ścibor-Bogusławski (1784-1859) - major w 13 pułku piechoty liniowej podczas powstania listopadowego, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari, dziedzic dóbr Włocin i Stok. Był synem Maksymiliana i Faustyny z Kiedrowskich h. Sas.
- Wojciech Ścibor-Bogusławski (1794-1882) - porucznik wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, dziedzic dóbr Włocin i Grzymaczew. Był synem Maksymiliana, towarzysza wojsk koronnych i Faustyny z Kiedrowskich h. Sas. Jego małżonką była Michalina z Przeuskich h. Sulima, dziedziczka Pawłówka, Czajkowa i Niedźwiadów[41].
- Hieronim Adam Tomasz Ścibor-Bogusławski (1803-1870) - zakonnik, reformata, kronikarz, kaznodzieja ordynariusz Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu, wikariusz łaski, sieradzki, kłomnicki i kamieński, komendarz parafii: Chwalborzyce, Wielenin, Głuchów, Dworszowice, Starokrzepice, Suchcice i Kociszew. Był synem Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich h. Gryf[42].
- Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski (1807-1882) - proboszcz mierzyński, uczestnik powstania styczniowego, właściciel części Korczewa. Był synem Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich h. Gryf[43].
- Petronela Tekla Ścibor-Bogusławska (1810-1846) - dziedziczka Korczewa. Była córką Antoniego Onufrego i Salomei z Bobowskich h. Gryf. Wyszła za mąż za Walentego Otockiego dziedzica Korczewa. Po śmierci Otockiej Korczew posiadali w części jej bracia - Antoni Jan i ks. Ignacy Napoleon Bogusławscy[44].
- Jan Nepomucen Ścibor-Bogusławski (1818-1890) - ziemianin, właściciel dóbr ziemskich: Włocin i Grzymaczew, Stok, Dąbrowa Rusiecka, Ochle, Zawady, Chrusty, Czepów Dolny. Był synem Stanisława i Urszuli Załuskowskiej. Jego małżonką była Paulina Niemojewska[45].
- Stanisław Juliusz Ścibor-Bogusławski (1864-1936) - właściciel Wilkowic. Był synem Władysława Bogusławskiego i Józefy ze Skotnickich h. Rola, dziedziców dóbr Zaborów. Ożenił się z Anną Lochman, dziedziczką Wilkowic[46].
- Kazimierz Ścibor-Bogusławski (1887-1949) - działacz społeczny, członek Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, dyrektor Banku Spółdzielczego w Łodzi, odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Był synem Ignacego Henryka i Teodozji Madler.
- Stanisław Ścibor-Bogusławski (1888-1940) - oficer 1 pułku piechoty Legionów Polskich, major Wojska Polskiego, zamordowany na Ukrainie w 1940 roku. Był synem Henryka i Emilii z Pszczółkowskich. Odznaczony Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych[47].
- Stefan Ścibor-Bogusławski (1897-1978) - rotmistrz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik I i II wojny światowej, dziedzic Wilkowic, wielokrotnie odznaczany m.in.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino, Gwiazda za Wojnę 1939-1945, Gwiazda Italii, Medal Króla Jerzego VI za Wojnę 1939-1945. Był synem Stanisława Juliusza i Anny Lochman.
- Tadeusz Józefat Ścibor-Bogusławski (1899-1992) - porucznik Wojska Polskiego, odznaczony Krzyżem Walecznych, dziedzic Wilkowic. Był synem Stanisława Juliusza i Anny Lochman.
- Władysław Ścibor-Bogusławski (1902-1945) - uczestnik powstania warszawskiego (ps. „Łajdus”), odznaczony Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Wojska Polskiego (czterokrotnie), Warszawskim Krzyżem Powstańczym, dziedzic Wilkowic. Był synem Stanisława Juliusza i Anny Lochman.
- Lech Ścibor-Bogusławski (1922-2013) - uczestnik kampanii wrześniowej 1939, sekretarz generalny Stowarzyszenia Papierników Polskich w latach 1974–1982, odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem za Warszawę, Złotą i Srebrną Odznaką Honorową NOT. Był synem Kazimierza i Stanisławy z Cygańskich h. Prus.
- Janusz Ścibor-Bogusławski (ur. 1925) - doktor nauk technicznych, dyrektor Centralnego Laboratorium Przemysłu Wełnianego w Łodzi w 1973 r., odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką NOT i SWP, Honorową Odznaką Miasta Łodzi i Woj. Bielskiego.
- Rafał Ścibor-Bogusławski (ur. 1967) - artysta plastyk, projektant form przemysłowych, publicysta, prezes Stowarzyszenia Rodu Ostoja, członek redakcji "Na Sieradzkich Szlakach", członek Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego, wielokrotnie nagradzany m.in. I nagrodą za projekt znaku Polskiego Radia Katowice, II nagrodą w Międzynarodowym Festiwalu WRO, Medalem Zarządu Głównego PTTK Za Pomoc i Współpracę.
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Biblioteka Kórnicka, PAN, Teki Dworzaczka - Monografie - Bogusławscy h. Ostoja.
- ↑ a b c d e f g h i j A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. I, s. 349-350.
- ↑ a b c S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1931, t. I, s. 278-279.
- ↑ A. Stekert, Przydomki polskie, litewskie i rusińskie, Kraków 1897, s. 107
- ↑ H. Górny, Imię Cz(ś)cibor w polskiej antroponimii i toponimii, Instytut Języka Polskiego PAN, [w:] "Onomastica", LXI/2, 2017, s. 130.
- ↑ R. Hube, Zbiór rot przysiąg sądowych poznańskich, kościańskich, kaliskich, sieradzkich, piotrkowskich i dobrzyszyckich, Biblioteka Umiejętności Prawnych, Warszawa 1888, s. 97.
- ↑ Matricularum Regni Poloniae summaria, excussis codocibus, qui in Chartophylacio Maximo Varsoviensi asservantur, wyd. T. Wierzbowski, Warszawa 1905-1919, t. IV, vol. 3, s. 371.
- ↑ A. Szymczakowa, Nagana szlachectwa w Sieradzkiem w XV wieku, [w:] "Heraldyka i okolice", red. A. Rachuba, S. Górzyński, H. Manikowska, Warszawa 2002, s. 461.
- ↑ K. Potkański, Zapiski herbowe z dawnych ksiąg ziemskich przechowywanych w archiwach radomskiem i warszawskiem, AKH, t. III, Kraków 1886, s. 141-142.
- ↑ W. Bukowski (red.), Materiały do Kodeksu Dyplomatycznego Małopolski, Polska Akademia Umiejętności, t. 5, nr 1543.
- ↑ A. Szymczakowa, Drobiazgi genealogiczne z sieradzkiego z XV wieku, [w:] „Rocznik Łódzki”, t.LIX, Łódź 2012, s. 24-25.
- ↑ T. Stolarczyk, Szlachta wieluńska od XIV do połowy XVI wieku, WTN, Wieluń 2005, s. 212.
- ↑ AGAD, Rejestry poborowe woj. sieradzkiego, sygn. 25, k. 169.
- ↑ AGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje, nr 10, k. 502-505.
- ↑ F. Piekosiński, Księga podskarbiowska nr 7, [w:] "Herold Polski", Kraków 1906, s. 240
- ↑ F. Piekosiński, Wypisy heraldyczne z ksiąg poborowych. Księga poborowa nr 8, [w:] "Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie", t. 2, R. 1910, Lwów 1911, s. 28.
- ↑ A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. I, s. 349, t. III, s. 109, t. X, s. 308.
- ↑ Archiwum Archidiecezjalne w Warszawie, oprac. p. dr F. P. Dąbrowski, Dokumenty pergaminowe i papierowe, DP 30, [...] Jan Zamojski abp lwowski, Mathias Pstrokoński bp przemyski, Marcin Tarnowski wojski, Piotr Charbiczki sędzia łęczycki, Jan Bogusławski Sczibor, wykonawcy testamentu Jana Tarnowskiego abpa gnieźnieńskiego [...] nota dorsalna 1609 r.
- ↑ a b c Archiwum Narodowe w Krakowie, Inwentarz Zespołu (zbioru) akt Archiwum Dzikowskie Tarnowskich z lat 1310-1951, sygn.: ADzT 094, ADzT 095, ADzT 096.
- ↑ K. Niesiecki, Herbarz polski, Lipsk 1839-1846, t. IV, s. 442.
- ↑ S. Kozierowski, Badania nazw topograficznych na obszarze dawnej wschodniej Wielkopolski, Poznań 1926, t. A-O, s. 27.
- ↑ a b AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 104, k. 85-87.
- ↑ a b AGAD, Rejestry pogłównego generalnego woj. kaliskiego, sieradzkiego, łęczyckiego i brzeskokujawskiego, sygn. 74, k. 347v.
- ↑ AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 206, k. 86-90v.
- ↑ AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 230, k. 173-183v.
- ↑ Archiwum Państwowe w Łodzi Oddz. w Sieradzu, Księgi i akta hipoteczne sądów w Sieradzu, Księga Wieczysta dóbr ziemskich Stok.
- ↑ Archiwum Państwowe w Kaliszu, Księga hipoteczna dóbr Pawłówek cz. I.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 201.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 133-140, 184-200.
- ↑ T. Epsztein (red.), S. Górzyński, B. Konarska, Ziemianie polscy XX wieku, DiG, 2015, s. 4-7.
- ↑ AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 106, k. 327v.-328.
- ↑ AGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 106, k. 325-326.
- ↑ a b R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 29-34.
- ↑ E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, Warszawa 2000, s. 38.
- ↑ AGAD, Metryka Koronna 180, Warszawa, 10 marca 1635, k. 421-421v.
- ↑ J. Dunin-Borkowski i M. Dunin-Wąsowicz, Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III, [w:] „Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie”, t. 1, Lwów 1910, s. 12.
- ↑ J. Szymański, Kapituła kolegiacka w Wojniczu 1465-1786, Lublin 1962, s. 146, 153-154.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 85.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 116-125.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 113-114.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 156-168.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 169-183.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 184-193.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 133-140.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 201-210.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 256-262.
- ↑ R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 252-253.
Bibliografia
- A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. I, s. 349-350, t. X, s. 18.
- K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845.
- S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1931, t. I, s. 278-279.
- PAN, Biblioteka Kórnicka, Teki Dworzaczka - materiały historyczno-genealogiczne do dziejów szlachty wielkopolskiej XV-XX w.
- R. Hube, Zbiór rot przysiąg sądowych poznańskich, kościańskich, kaliskich, sieradzkich, piotrkowskich i dobrzyszyckich, Biblioteka Umiejętności Prawnych, Warszawa 1888.
- A. Gieysztor, Fragmenty zapisek heraldycznych piotrkowskich i radomskich wojew. sieradzkiego XIV i XV w.
- E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, Warszawa 2000, s. 38.
- R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020.
- R. Bogusławski, Dobra ziemskie Ścibor-Bogusławskich w Ziemi Sieradzkiej XV - XX w., [w:] "Na Sieradzkich Szlakach", 4/2007.
- R. Bogusławski, Właściciele Bogusławic w Ziemi Sieradzkiej w XV i XVI wieku, [w:] "Na Sieradzkich Szlakach", nr 1/2014.
- H. Górny, Imię Cz(ś)cibor w polskiej antroponimii i toponimii, Instytut Języka Polskiego PAN, [w:] "Onomastica", LXI/2, 2017, s. 129-141.
Media użyte na tej stronie
Fotografia portretowa Kazimierza Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja powstała około 1920 roku.
Portret Karoliny z Ścibor-Bogusławskich Pstrokońskiej ze zbiorów rodzinnych, prywatnych.
Fotografia portretowa Wojciecha Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja
Autor: Ta ^specifik^ z W3C grafika wektorowa została stworzona za pomocą Inkscape ., Licencja: CC BY-SA 3.0
Dwór Ścibor-Bogusławskich w Wilkowicach, w powiecie poddębickim, w gminie Wartkowice.
rtm. Stefan Ścibor-Bogusławski na czele oddziału
Autor: Jacek Bogdan, Licencja: CC BY-SA 3.0
Łask - Kościół Św. Ducha
Autor: Igo2004, Licencja: CC BY-SA 4.0
Zdjęcie legitymacji szlacheckiej Antoniego Jana Bogusławskiego herbu Ostoja
Biblioteka Kórnicka, Listy do Józefa Zaremby (1770), F. Bogusławski do Zaremby, 20 kwietnia 1770.
Włocin - mapa dóbr ziemskich z 1881 r.