Bolesław Korolewicz
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 11 września 1874 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 18 stycznia 1942 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1930 |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Bolesław Korolewicz (ur. 11 września 1874 w Krakowie, zm. 18 stycznia 1942 tamże) – polski lekarz, doktor wszech nauk lekarskich, pułkownik lekarz Wojska Polskiego, uczestnik czterech wojen.
Życiorys
Urodził się 11 września 1874[1] w Krakowie, w rodzinie Wincentego (zarządcy lasów) i Zofii ze Śmiałowskich[2][3][4]. Miał młodszego brata Wincentego Aleksandra (1881–1941), pedagoga, dziennikarza, działacza PPS. Uczył się w C. K. III Gimnazjum Klasycznym im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie (1885–1890), C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1891–1892), C. K. Gimnazjum w Bochni (1893–1894) oraz w C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie jako Piotr Korolewicz zdał egzamin dojrzałości w 1896[2][3][4][5]. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego[2][3][4]. W 1904 uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich[2][4]. Od 1903 do 1916 pracował jako asystent w Klinice Chorób Wewnętrznych UJ u boku profesorów Edwarda Korczyńskiego oraz Walerego Jaworskiego[2][3][4]. Wraz z tym drugim naukowcem publikował prace w fachowych czasopismach[3][4]. Jednocześnie praktykował prywatnie, od 1910 wyłącznie w tym zakresie (m.in. jako lekarz domowy Jacka Malczewskiego)[3][4].
Od 1 kwietnia 1897 odbywał pół- lub jednoroczną służbę wojskową w 13 pułku piechoty c. i k. armii, w której w 1905 został mianowany chorążym rezerwy lekarzem[3][4]. Przed 1914 był członkiem konnego „Sokoła” w Krakowie[2]. Po wybuchu I wojny światowej 1 sierpnia 1914 został powołany do armii austriackiej, w szeregach której służył jako lekarz w kampanii wojennej (wyprawa na Lublin i Dęblin, ofensywa majowa w 1915 na odcinku od Nidy do Dubna)[3][4]. Został awansowany do stopnia podporucznika pospolitego ruszenia lekarza, następnie 1 lutego 1915 do stopnia porucznika pospolitego ruszenia lekarza[3]. Pod koniec 1915 został odkomenderowany do służby w Legionach Polskich[2][3]. Od 13 grudnia 1915 do 1 marca 1916 był komendantem zakładu sanitarnego III Brygady[3][4]. Został awansowany do stopnia kapitana lekarza 30 stycznia 1916[3][4]. Później kierował Dywizyjnym Zakładem Sanitarnym tj. głównym szpitalem polowym Komendy Legionów Polskich, był zastępcą szefa sanitarnego Legionów Polskich płk. lek. Wojciecha Rogalskiego[3]. Od kwietnia do 28 lipca 1917 był prezesem wojskowego klubu Legia Warszawa[6]. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był zastępcą szefa sanitarnego Polskiego Korpusu Posiłkowego[2][3]. Po próbie przejścia frontu w bitwie pod Rarańczą został zatrzymany przez Austriaków i od 15 lutego do 27 maja 1918 był internowany w Talaborfalva i Huszt, gdzie pełnił funkcję lekarza obozowego[2][3][4]. Po odzyskaniu wolności był szefem oddziału w I szpitalu garnizonowym w Krakowie[3][4].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego[2]. Od 1 listopada 1918 służył jako referent zdrowia w dowództwie Wojska Polskiego w Krakowie, od 5 listopada 1918 był komendantem szpitalu w Krakowie[3][4]. Na przełomie 1919/1920 brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w tym w walkach o Przemyśl i w obronie Lwowa oraz w wojnie polsko-bolszewickiej, jako organizator Armii „Wschód”, w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego (w stopniu majora szef sanitarny grup bojowych[7]), w dowództwie Frontu Podolskiego i dowództwie 6 Armii[3][4]. Z racji pełnionej funkcji był lekarzem osobistym dowódcy frontu i armii, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[8].
Po wojnie pozostawał w rezerwie personalnej Ministerstwa Spraw Wojskowych, był zatrudniony w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie[3]. Od września 1921 był szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była wówczas kompania zapasowa sanitarna Nr 6[9]. Do 7 lutego 1924 był szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, będąc wówczas oficerem nadetatowym 10 batalionu sanitarnego[10][3][4]. Od 8 lutego 1924 do 31 marca 1930 był szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, będąc wówczas oficerem nadetatowym 5 batalionu sanitarnego[11][12][3][4]. W tym czasie pracował w Okręgowym Szpitalu Wojskowym nr 5[4]. Z dniem 31 marca 1930 przeniesiony w stan spoczynku[2][3][4]. Jako pułkownik lekarz w stanie spoczynku w 1934 był w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto[13].
Działał społecznie. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego, członkiem zarządu komitetu powiatowego ZS od 1 kwietnia 1930 do 1 stycznia 1934, przewodniczącym komisji rewizyjnej oraz od maja 1933 prezesem zarządu Okręgu V Związku Rezerwistów[2][4][14]. W wyborach samorządowych 1933 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Krakowa[2][4][15].
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej jako oficer 6 Dywizji Piechoty w strukturze Armii „Kraków”[3][4]. Został wzięty do niewoli przez Niemców 20 września 1939. Na podstawie zapisów konwencji haskiej dotyczących jeńców lekarzy został zwolniony[3][4]. Po powrocie do Krakowa podczas okupacji niemieckiej pracował jako lekarz w Szpitalu dla Inwalidów Wojennych Czerwonego Krzyża[3][4].
Zmarł 18 stycznia 1942 w Krakowie[3][4]. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XXXIV-zach-6)[16].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (29 grudnia 1933)[17]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)[18]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)[2][3][4][19]
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: po raz drugi 30 stycznia 1939[20])
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
- Krzyż Legionowy[4]
- Krzyż Kawalerski Orderu Franciszka Józefa z dekoracją wojenną (Austro-Węgry, 1916)[21]
- Odznaczenia austriackie (1915)[4]
Przypisy
- ↑ Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-12-08].
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 362.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Bolesław Korolewicz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-12-09].
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab Jerzy Lisiewicz: Internetowy Polski Słownik Biograficzny. Bolesław Korolewicz. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2016-12-09].
- ↑ Sprawozdanie Dyrektora c. k. Gimnazyum Św. Jacka w Krakowie za rok szkolny 1896. Kraków: 1896, s. 65.
- ↑ Prezesi Legii - Bolesław Korolewicz, cudnadwisla.pl, 31 października 2020 [dostęp 2022-06-20] (pol.).
- ↑ Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 16 czerwca 1920 roku, s. 459.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 307.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 114, 1179, 1197.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 52, 1043, 1078.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 709, 724.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 375, 770.
- ↑ Kronika. Nowy Zarząd Okr. Związku Rezerwistów. „Nowy Dziennik”, s. 13–14, Nr 136 z 19 maja 1933.
- ↑ Oficjalny wynik wyborów w Krakowie. „Dziennik Ludowy”. Nr 288, s. 6, 14 grudnia 1933.
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Piotr Korolewicz. rakowice.eu. [dostęp 2021-05-27].
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
- ↑ Czterokrotne odznaczenie Krzyżem Walecznych podał Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. Rocznik Oficerski 1923 podał Krzyż Walecznych jednokrotnie, a Roczniki Oficerskie 1924 i 1928 wskazały Krzyż Walecznych trzykrotnie.
- ↑ M.P. z 1939 r. nr 26, poz. 43 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
- ↑ Odznaczenia w Legionach. „Kurjer Lwowski”. Nr 628, s. 4, 15 grudnia 1916.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 362.
- Żołnierze Niepodległości. Bolesław Korolewicz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-05-02].
- Jerzy Lisiewicz: Internetowy Polski Słownik Biograficzny. Bolesław Korolewicz. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2016-12-09].
Media użyte na tej stronie
Naramiennik pułkownika Wojska Polskiego (1919-39).
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.
It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.
After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.(c) I, DJPastesz, CC-BY-SA-3.0
Krzyż Legionowy, odznaka organizacyjna Związku Legionistów Polskich. fot.Tomasz K. Żurawski
Autor: LuigiXIV, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastrino da Cavaliere dell'Ordine Imperiale di Francesco Giuseppe (Austria)
Autor: Kordiann, Licencja: CC BY-SA 4.0
Grób płka Piotra Korolewicza na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Bolesław Korolewicz
Orzełek legionowy