Budzowa Igła
![]() Widok z Orlej Perci | |
Państwo | |
---|---|
Pasmo | |
Wysokość | ok. 2130 m n.p.m. |
![]() |
Budzowa Igła (niem. Buchentalnadel, słow. Budzova ihla, węg. Budz-tű[1]) – turnia w polskich Tatrach Wysokich. Znajduje się w długiej wschodniej grani Świnicy pomiędzy Buczynowymi Czubami (ok. 2125 m), od których oddzielona jest Przełęczą Nowickiego (2105 m), a Wielką Buczynową Turnią (2184 m), od której oddziela ją Budzowa Przełączka (ok. 2125 m). Budzowa Igła jest najwyższym z kilku skalnych zębów w grani opadającej w Wielkiej Buczynowej Turni na Przełęcz Nowickiego, jest też wśród nich najsmuklejsza. Tuż obok niej prowadzi Orla Perć, jednak ze szlaku tego jest prawie niezauważalna; z większej odległości zlewa się ze skałami, z bliska przesłania ją niewielka kopka[2].
Jest to niewysoka, ale wyraźnie wyodrębniona, śmiało zarysowana turnia. Przez długi czas jednak były problemy z jej umiejscowieniem. Za Budzową Igłę brany był znajdujący się w tej samej grani prostokątny ząb po jej zachodniej stronie, który przy doosiowym widoku spod uskoku ma postać spiczastej i ostro zarysowanej iglicy. Z daleka z niektórych miejsc Budzowa Igła jest łatwo rozpoznawalna, z bliska natomiast trudno ustalić, który ze skalnych zębów jest nią. Już Stanisław Groński interpretując opis W.H. Paryskiego pisał: Z Budzową Igłą jest coś nie w porządku i podał inne niż u Paryskiego jej położenie. Po przeprowadzeniu szczegółowych badań terenowych wersję Grońskiego potwierdził Władysław Cywiński w swoim 18 tomie przewodnika. Orla Perć obchodzi Budzową Igłę po stronie Dolinki Buczynowej, a nie jak to podawał W.H. Paryski po stronie Pańszczycy[2].
Turni nadano nazwę dla uczczenia Józefa Budza, który był głównym pomocnikiem Walentego Gadowskiego, twórcy Orlej Perci[2].
Na Budzowej Igle dopuszczalna jest wspinaczka skalna, ale tylko od strony Dolinki Buczynowej[3]. Najłatwiej wejść na nią z Przełęczy Nowickiego. Jest to przejście o II stopniu trudności w skali tatrzańskiej. Pierwsze przejście w 1932 r. W.H. Paryski z towarzyszami[2].
Przypisy
- ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2016-03-29] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
- ↑ a b c d Władysław Cywiński, Granaty, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2013, ISBN 978-83-7104-046-7 .
- ↑ Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN [dostęp 2019-01-04] .
Media użyte na tej stronie
Autor:
- Tatry mapa 2.png: ToSter 2 września 2008
- Poland location map white.svg,
- Poland location map.svg: NordNordWest
- derivative work: Mareklug Mareklug
Mapa Tatr
Autor: Uwe Dedering, Licencja: CC BY-SA 3.0
Location map of Carpathians.
- Projection: Equirectangular projection, strechted by 148.0%.
- Geographic limits of the map:
- N: 50.0° N
- S: 44.25° N
- W: 16.0° E
- E: 27.5° E
- GMT projection: -JX19.473333333333333cd/14.410266666666665cd
- GMT region: -R16.0/44.25/27.5/50.0r
- GMT region for grdcut: -R16.0/44.25/27.5/50.0r
- Relief: SRTM30plus.
- Made with Natural Earth. Free vector and raster map data @ naturalearthdata.com.
Black up-pointing triangle ▲, U+25B2 from Unicode-Block Geometric Shapes (25A0–25FF)
Autor: Jerzy Opioła, Licencja: CC BY-SA 4.0
Wiel;ka Buczynowa Turnia
Autor: Rafał Kozubek, Licencja: CC BY-SA 3.0
Po lewej Buczynowe Czuby, pośrodku Przełęcz Nowickiego, po prawej Budzowa Igła (na lewo od niej śmigłowiec TOPR)
Autor: Jerzy Opioła, Licencja: CC BY-SA 4.0
Zejście z przełączki pod Budzową Igłą na szlaku Orlej Perci