Chiang Ching-kuo
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 27 kwietnia 1910 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 13 stycznia 1988 |
Prezydent Republiki Chińskiej | |
Okres | od 20 maja 1978 |
Przynależność polityczna | |
Wiceprezydent | Hsieh Tung-min (1978-1984) Lee Teng-hui (1984-1988) |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Republiki Chińskiej | |
Okres | od 29 maja 1972 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Przewodniczący Kuomintangu | |
Okres | od 5 kwietnia 1975 |
Poprzednik | |
Następca | |
Wicepremier Republiki Chińskiej | |
Okres | od 1 lipca 1969 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | Hsu Ching-chung |
Minister Obrony Narodowej Republiki Chińskiej | |
Okres | od 14 stycznia 1965 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | Yu Da-wei |
Następca | Huang Chieh |
Minister bez teki | |
Okres | od 15 lipca 1958 |
Przynależność polityczna | |
![]() |
Chiang Ching-kuo (chiń. upr. 蒋经国; chiń. trad. 蔣經國; pinyin Jiǎng Jīngguó, wym. [tɕiã.tɕiŋ.koʔ]; ur. 27 kwietnia 1910 w Fenghua w prow. Zhejiang, zm. 13 stycznia 1988 w Tajpej) – polityk chiński (tajwański), prezydent Republiki Chińskiej (Tajwanu) w latach 1978-1988. Najstarszy syn Czang Kaj-szeka i jego pierwszej żony Mao Fumei.
W 1925 roku wyjechał do ZSRR, gdzie podjął studia na moskiewskim Uniwersytecie im. Sun Jat-sena. Jego szkolnymi kolegami było wielu działaczy komunistycznych, m.in. Deng Xiaoping. Popadł w niełaskę władz radzieckich po podjęciu przez Czang Kaj-szeka w 1927 roku działalności antykomunistycznej w Chinach. Pomimo złożenia publicznej krytyki polityki ojca, został zesłany w region Uralu, gdzie pracował w zakładzie przemysłu ciężkiego. Tam poznał swoją przyszłą żonę, Białorusinkę Fainę Jepaczewą Wachaliewą (ur. 1916, zm. 2004), znaną później pod chińskim nazwiskiem Chiang Fang-liang (chiń. upr. 蒋方良; chiń. trad. 蔣方良; pinyin Jiǎng Fāngliáng). Z małżeństwa tego doczekał się 3 synów i córki.
Na początku 1937 roku za zezwoleniem władz radzieckich wrócił wraz z rodziną do Chin. Rok później wstąpił do Kuomintangu. Początkowo przebywał z ramienia partii w prowincji Jiangxi, natomiast w 1948 roku został skierowany do Szanghaju. Jego polityka uzdrowienia stosunków w mieście, naznaczona radykalną walką z korupcją, spowodowała iż popadł w konflikt ze swoją macochą Song Meiling.
W 1949 roku wraz z rządem Republiki Chińskiej ewakuował się na Tajwan. Pełnił wiele funkcji we władzach państwowych – był szefem tajnej policji (1950–1965), ministrem obrony (1965–1969), wicepremierem (1969–1972). W latach 1972–1978 premier Tajwanu, w 1978 roku został wybrany przez Zgromadzenie Narodowe na urząd prezydenta (zastąpił Yen Chia-kana). Jako głowa państwa został zmuszony do złagodzenia polityki autokratycznej, dopuścił działalność partii opozycyjnych, zniósł stan wyjątkowy (1987) i zezwolił na ruch turystyczny do Chin kontynentalnych.
Pełnił funkcję prezydenta do końca życia, zmarł na atak serca. Zastąpił go Lee Teng-hui.
Bibliografia
- James Z. Gao, Historical Dictionary of Modern China (1800-1949), Scarecrow Press, Lanham 2009.
- ISNI: 0000 0000 8380 1823
- VIAF: 47558650
- LCCN: n80135316
- GND: 118822527
- BnF: 14506669n
- SUDOC: 06031530X
- NLA: 36602210
- NKC: jn20000720117
- BNE: XX1245642
- NTA: 139292225
- BIBSYS: 1460961539246
- CiNii: DA02629532
- Open Library: OL1136078A
- PLWABN: 9810604037005606
- NUKAT: n2003083520
- J9U: 987007455863805171
- ΕΒΕ: 88416
- KRNLK: KAC2020K0071
- LIH: LNB:ppA;=Bx
- WorldCat: lccn-n80135316
Media użyte na tej stronie
Commander-in-Chief Flag of the Republic of China, also known as "Standard of the President of the Republic of China"
Portrait of Chiang Ching-Kuo, President of Republic of China (Taiwan) from 1978 to 1988.
Signature of Chiang Ching-kuo, former President of Republic China