Dan Henderson
![]() | |
Pseudonim | Hendo |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Obywatelstwo | |
Wzrost | 180 cm |
Masa ciała | 93 (2011) kg |
Styl walki | |
Klub | Team Quest |
Bilans walk zawodowych[a] | |
Liczba walk | 47 |
Zwycięstwa | 32 |
Przez nokauty | 16 |
Przez poddania | 2 |
Przez decyzje | 14 |
Porażki | 15 |
Remisy | 0 |
Nieodbyte | 0 |
|
Daniel Jeffery Henderson (ur. 24 sierpnia 1970 w Apple Valley) – amerykański zapaśnik i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Były mistrz organizacji Strikeforce w wadze półciężkiej (93 kg) oraz PRIDE FC w wadze półśredniej (83 kg) i średniej (93 kg).
Kariera sportowa
Zapasy
Zapasy zaczął trenować w wieku 5 lat. Specjalizował się w stylu klasycznym. Był wielokrotnym mistrzem USA na szczeblu juniorskim i uniwersyteckim, a potem trzykrotnym mistrzem USA seniorów (1993, 1994, 1997). Reprezentował USA na Igrzyskach Olimpijskich w 1992 (miejsce 10. w kat. 82 kg) i 1996 roku (miejsce 12. w kat. 82 kg)[1]. Trzecie miejsce na Igrzyskach Panamerykańskich w 1995. Zwycięzca Mistrzostw Panamerykańskich z 2000; drugie w 1984 i 1994; trzecie w 1998 roku. Drugie miejsce w Pucharze Świata w 1994 i 1996 roku.
Mieszane sztuki walki
Do startów w MMA namówił go Randy Couture, kolega z reprezentacji zapaśniczej. Zadebiutował w 1997 roku w Brazylii, wygrywając turniej Brazil Open 97. Rok później przeszedł do Ultimate Fighting Championship i podczas UFC 17 wygrał turniej w wadze średniej. Skuszony ofertą finansową, przeniósł się do japońskiej organizacji RINGS. W 2000 roku wygrał turniej RINGS Kings of Kings, pokonując tak renomowanych zawodników jak Gilbert Yvel, Antonio Rodrigo „Minotauro” Nogueira i Renato Sobral. Po tym sukcesie przeniósł się do organizacji Pride FC, z którą związał się na następnych 7 lat.
PRIDE FC
W debiucie na gali PRIDE 12 poniósł swoją pierwszą porażkę w karierze, ulegając Wanderleiowi Silvie. W 2002 roku doszło do rewanżowej walki Hendersona z Nogueirą, który był wtedy mistrzem wagi ciężkiej PRIDE FC. Brazylijczyk w trzeciej rundzie walki zdołał założyć Amerykaninowi dźwignię na ramię i zmusił go do poddania się.
W 2005 roku wziął udział w turnieju Grand Prix, ale już w pierwszej rundzie przegrał przez poddanie z Antônio Rogério Nogueirą, bratem Minotauro. Następnie przeniósł się do wagi średniej i wygrał pierwszy turniej Pride Bushido Grand Prix. W 2006 roku, po zwycięstwie nad Kazuo Misaki, zdobył pas mistrzowski w wadze półśredniej. Przegrał jednak rewanż z tym zawodnikiem w pierwszej rundzie turnieju Grand Prix w 2006 roku. W październiku 2006 roku, na pierwszej gali Pride w USA (PRIDE 32), pokonał Vitora Belforta. Następnie podczas PRIDE 33 w Las Vegas stanął do walki z mistrzem wagi średniej PRIDE FC, Wanderleiem Silvą. Była to pierwsza walka pomiędzy posiadaczami pasów mistrzowskich różnych kategorii wagowych. Henderson znokautował Silvę w trzeciej rundzie lewym sierpowym, stając się tym samym mistrzem wagi półśredniej i średniej Pride.
UFC
Po przejęciu PRIDE przez UFC, starł się z Quintonem Jacksonem, mistrzem wagi półciężkiej UFC, w walce o zunifikowany pas mistrzowski. Przegrał przez decyzję.
Po tej porażce Henderson zdecydował przenieść się do wagi średniej i walczyć z mistrzem tej kategorii wagowej, Andersonem Silvą. Jednak i tym razem poniósł porażkę, przegrywając w drugiej rundzie przez poddanie. Mimo że wygrał trzy następne walki, niezadowolony z zaproponowanych mu warunków finansowych, zdecydował się nie przedłużać kontraktu i odszedł z UFC.
Strikeforce
W 2010 roku związał się z organizacją Strikeforce. 17 kwietnia 2010 roku zmierzył się z Jakiem Shieldsem o mistrzostwo Strikeforce w wadze średniej (84 kg). Przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów. Niecały rok później, 5 marca 2011 roku walczył o tytuł tej organizacji w wadze półciężkiej (93 kg) z dotychczasowym mistrzem Rafaelem Cavalcante. Henderson, starszy od rywala o blisko 11 lat, pokonał Brazylijczyka przez techniczny nokaut w 3. rundzie[2].
30 lipca 2011 roku stoczył walkę w wadze ciężkiej z byłym mistrzem PRIDE, Fiodorem Jemieljanienką. Mimo że był lżejszy od rywala o blisko 7 kg, pokonał go przez techniczny nokaut w 1. rundzie ciosami pięściami w parterze[3].
Powrót do UFC
Po dwóch latach powrócił do UFC. 19 listopada 2011 roku na gali UFC 139 w San Jose pokonał przez decyzję sędziowską Brazylijczyka Maurício Ruę. Za ten pojedynek obaj dostali bonusy w wysokości 65 tys. dolarów za najlepszą walkę wieczoru.
Dan Henderson miał się zmierzyć o pas wagi półciężkiej z Jonem Jonesem podczas gali UFC 151, która miała odbyć się 1 września 2012 roku, ale ostatecznie nie mógł wystąpić z uwagi na kontuzję kolana, którą odniósł 7 dni przed galą. W latach 2013–2015 walczył ze ścisłą czołówką wagi półciężkiej oraz średniej w UFC, lecz większość pojedynków przegrywał m.in. z Lyoto Machidą, Rashadem Evansem, Vitorem Belfortem czy Danielem Cormierem. Po znokautowaniu Tima Boetscha, w czerwcu 2015, kolejny raz zmierzył się z Belfortem, przegrywając z nim ponownie przez nokaut po wysokim kopnięciu.
4 czerwca 2016, na UFC 199, w wieku 45 lat, znokautował wysokim kopnięciem i ciosami łokciami byłego mistrza Bellatora, Hectora Lombarda, zapowiadając po walce, że może to być, jego ostatnia walka w karierze[4]. 8 października 2016 na UFC 204, stoczył walkę o mistrzostwo wagi średniej z Michaelem Bispingiem, ostatecznie przegrywając z nim w rewanżu jednogłośnie na punkty. Podczas walki dwukrotnie Henderson posyłał Bispinga na deski. Po starciu ogłosił, że definitywnie kończy swoją bogatą karierę zawodniczą[5].
Ważniejsze osiągnięcia
Zapasy:
- Igrzyska Panamerykańskie:
- Mistrzostwa panamerykańskie w zapasach:
- 1994: 2. miejsce w kat. -82 kg (Meksyk)
- 1998: 3. miejsce w kat. -85 kg (Winnipeg)
- 2000: 1. miejsce w kat. -85 kg (Cali)
- Puchar Świata w zapasach:
Mieszane sztuki walki:
- 1997: Brazil Open - 1. miejsce w turnieju wagi otwartej
- 1998: UFC 17 - 1. miejsce w turnieju wagi średniej
- 2000: RINGS: King of Kings - 1. miejsce w turnieju wagi otwartej
- 2005: PRIDE Welterweight Grand Prix - 1. miejsce w turnieju wagi półśredniej
- 2005-2008: Mistrz PRIDE w wadze półśredniej
- 2007: Mistrz PRIDE w wadze średniej
- 2009: World MMA Awards - Nokaut Roku przeciwko Michaelowi Bispingowi
- 2011: Mistrz Strikeforce w wadze półciężkiej
- 2011: Wrestling Observer Newsletter - Walka Roku przeciwko Maurício Ruy
Przypisy
- ↑ Dan Henderson. National Wrestling Hall of Fame. [dostęp 2011-08-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-15)]. (ang.).
- ↑ Brian Knapp: Another Title for ‘Hendo’. sherdog.com, 5 marca 2011. [dostęp 2011-03-06]. (ang.).
- ↑ Brian Knapp: Henderson Stops Fedor in First. sherdog.com, 31 lipca 2011. [dostęp 2011-07-31]. (ang.).
- ↑ Bartłomiej Zubkiewicz: Dan Henderson nokautuje Hectora Lombarda na UFC 199!!!. mmarocks.pl, 05.06.2016. (pol.).
- ↑ Alec Nathan: Dan Henderson Retires: Latest Details, Comments and Reaction. bleacherreport.com, 09.10.2016. (ang.).
Linki zewnętrzne
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Wrestling. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Autor: Original uploader was East718 at en.wikipedia, Licencja: CC BY-SA 3.0
Dan Henderson in 2007.