Daniel Olbrychski

Daniel Olbrychski
Ilustracja
Daniel Olbrychski (2019)
Imię i nazwisko

Daniel Marcel Olbrychski

Data i miejsce urodzenia

27 lutego 1945
Łowicz

Zawód

aktor teatralny i filmowy

Współmałżonek

Monika Dzienisiewicz (rozwód)
Zuzanna Łapicka (rozwód)
Krystyna Demska (od 2003)

Lata aktywności

od 1963

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN Medal Puszkina (Federacja Rosyjska)
Faksymile

Daniel Marcel Olbrychski (ur. 27 lutego 1945 w Łowiczu) – polski aktor teatralny i filmowy.

Uznawany za jednego z najwybitniejszych aktorów filmowych i teatralnych swojego pokolenia[1][2]. Zagrał w blisko 180 filmach kinowych i telewizyjnych. Debiutował w 1963 rolą w filmie Janusza Nasfetera Ranny w lesie. Następnie występował w filmach najpopularniejszych polskich reżyserów, takich jak Andrzej Wajda, Janusz Morgenstern, Kazimierz Kutz, Julian Dziedzina, Krzysztof Zanussi, Jerzy Antczak, Jerzy Hoffman, Janusz Kijowski, Stanisław Bareja czy Krzysztof Kieślowski. W 1970 zaczął występować w produkcjach zagranicznych, zagrał m.in. u Volkera Schlöndorffa, Claude’a Leloucha czy Nikity Michałkowa.

Życiorys

Urodził się 27 lutego 1945 w Łowiczu[3]. Jest synem publicysty Franciszka Olbrychskiego (1905–1981) i Klementyny z Sołonowiczów (1909–1995), polonistki[3]. Jego ciotką – siostrą matki – była Irena Śmiałowska (1908–2019), jedna z najdłużej żyjących Polek. Miał starszego brata, Krzysztofa (1939–2017)[4], który był fizykiem[5]. Dzieciństwo spędził w Czerniewie, Łodzi i Drohiczynie[3], gdzie debiutował jako aktor występami w przedstawieniach wystawianych w kościele[6]. Uczęszczał do szkoły muzycznej, uczył się w klasie skrzypiec[7]. Od młodości uprawia boks[8], trenował też szermierkę, badmintona i judo[9] oraz bieg na 800 m w klubie Lotnik Warszawa[10].

Jednocześnie rozwijał się aktorsko – należał do kółka recytatorskiego Miłośników Starej Warszawy, prowadzonego przez Józefa Małgorzewskiego[11], a w czasie nauki w liceum im. Stefana Batorego w Warszawie[9] zagrał Papkina w szkolnej inscenizacji Zemsty na scenie Teatru Buffo w reż. Jana Cichonia[12]. Na początku lat 60. występował w Młodzieżowym Studiu Poetyckim, realizowanym w Telewizji Polskiej przez Andrzeja Konica[13][14], m.in. w tytułowej roli w Kubie na podstawie Archipelagu ludzi odzyskanych Igora Newerlego[10]. Po ukończeniu liceum w 1963 rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, które przerwał w związku z zaangażowaniem się w kolejne projekty filmowe[15]. Aktorski egzamin eksternistyczny złożył dopiero w 1971[16].

Daniel Olbrychski i Andrzej Wajda, Lubuskie Lato Filmowe (ok. 1970)

Już na początku studiów został dostrzeżony przez reżysera Janusza Nasfetera, który obsadził go w roli Korala w swoim filmie Ranny w lesie według powieści Witolda Zalewskiego[17]. W 1965 Olbrychski zagrał swoją pierwszą dużą rolę – Rafała Olbromskiego w Popiołach Andrzeja Wajdy[18], ponadto wystąpił jako podporucznik Stefan „Żbik” Olewicz w dramacie wojennym Janusza Morgensterna Potem nastąpi cisza[19]. Do końca lat 60. zagrał jeszcze kilka głównych ról filmowych: w 1966 – postać Andrzeja w komedii muzycznej Stanisława Barei Małżeństwo z rozsądku (1967)[20] i Tolka Szczepaniaka w Bokserze Juliana Dziedziny[21], w 1967 – Franka w Skoku Kazimierza Kutza[22] i Marka Arensa w Jowicie Janusza Morgensterna[23], a w 1968 – studenta w filmie krótkometrażowym Krzysztofa Zanussiego Zaliczenie[24], Karola XII w Hrabinie Cosel Jerzego Antczaka[22] i Azję Tuhajbejowicza w ekranizacji Pana Wołodyjowskiego w reż. Jerzego Hoffmana[25]. W 1969 został pierwszym laureatem Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego[22], ponadto asystował Andrzejowi Wajdzie podczas kręcenia Polowania na muchy, w którym zagrał drugoplanową rolę malarza[26]. Pojawił się także w epizodycznej roli porucznika Stefana Sowińskiego w Soli ziemi czarnej Kazimierza Kutza[27], a także gościnnie wystąpił w debiutanckim filmie długometrażowym Krzysztofa Zanussiego Struktura kryształu[28] oraz zagrał dwie role teatralne: Gustawa w Ślubach panieńskich w reż. Adama Hanuszkiewicza na scenie Teatru Powszechnego w Warszawie[29] i Banka w Makbecie reżyserowanym przez Andrzeja Wajdę dla Teatru Telewizji[30]. W 1970 zagrał główne role w dramatach Wajdy: Bolesława w Brzezinie[31] i Tadeusza w Krajobrazie po bitwie. Dzięki występowi w tym drugim kandydował do nagrody za najlepszą rolę męską podczas 23. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes, jednak ostatecznie przegrał z Marcello Mastroiannim[32]. Również w 1970 debiutował w zachodnim kinie epizodyczną rolą Siergieja Abramowa w międzynarodowej produkcji Miklósa Jancsó Pacyfistka[31], a także wykreował na scenie Teatru Narodowego w Warszawie tytułowe role w reżyserowanych przez Adama Hanuszkiewicza: Hamlecie[33] i Beniowskim[34]. W 1971 wystąpił u boku Jana Kreczmara w telewizyjnym filmie Krzysztofa Zanussiego Die Rolle[28], a w 1972 zagrał w kolejnych dwóch filmach Wajdy: Mateusza Lewitę w niemieckim dramacie Piłat i inni[35] i Pana Młodego w ekranizacji Wesela[36]. W 1974 premierę miał Potop Jerzego Hoffmana, w którym zagrał główną postać Andrzeja Kmicica[37]. Mimo że jeszcze przed premierą był szeroko krytykowany w prasie za przyjęcie roli w filmie[38][39], występ w superprodukcji okazał się jednym z najważniejszych kroków w jego dorobku aktorskim, zapewnił mu najlepsze recenzje oraz największą popularność wśród widzów[40]. Jak sam twierdzi, za występ w filmie zainkasował ok. 150 tys. zł[41]. Następnie zagrał Borowieckiego w ekranizacji Ziemi obiecanej w reż. Andrzeja Wajdy[42].

Daniel Olbrychski (2010)
Daniel Olbrychski podczas festiwalu filmowego OFF Plus Camera (2012)
Od lewej: Wojciech Pszoniak, Daniel Olbrychski i Andrzej Seweryn, odtwórcy głównych ról w filmie Ziemia Obiecana (2012)
Zdjęcie zrobione podczas premiery zrekonstruowanej cyfrowo "Ziemi Obiecanej", podczas festiwalu filmowego OFF Plus Camera (2012)
Daniel Olbrychski (2013)
Konferencja Bliżej ludzi: młode pokolenie i seniorzy (Warszawa, 29.10.2014), fot. Ewelina Lach
Kraków – parada „Triumf Króla Jana III Sobieskiego” z okazji 325. rocznicy Odsieczy Wiedeńskiej (2008)
Daniel Olbrychski jako Gerwazy w filmie Pan Tadeusz (1999)

W 1976 podpisał się pod „Listem 296”, będącym apelem przedstawicieli kultury o zbadanie represji wobec robotników i członków KOR[43]. Tym samym wyraził publiczne wsparcie dla opozycji do ówczesnej władzy w Polsce, co skutkowało bojkotowaniem go i blokowaniem jego występów przez rządową telewizję[44]. Jeszcze w 1977 wystąpił w roli Stanisława Przybyszewskiego w polsko-norweskiej produkcji Haakona Sandøya Dagny, po czym zrobił sobie kilkumiesięczną przerwę od występów w filmach[45]. Powrócił na wielki ekran w 1979 rolą Jana Brońskiego w międzynarodowej produkcji Volkera Schlöndorffa Blaszany bębenek, a w czasie kręcenia filmu pracował również na planie psychologicznego melodramatu Andrzeja Wajdy Panny z Wilka, w którym zagrał główną rolę – Wiktora Rubena[46].

Na początku lat 80. zaangażował się w działania „Solidarności”, m.in. wygłosił apel poległych podczas organizowanych 16 grudnia 1980 uroczystości odsłonięcia pomnika stoczniowców poległych w Grudniu 1970 w Gdańsku oraz wystąpił w koncertach okolicznościowych, na których zbierano fundusze na sfinansowanie budowy pomnika stoczniowców[47], a w 1981 podpisał się pod „listem ośmiu” (napisanym przez Józefa Rybickiego do Wojciecha Jaruzelskiego w proteście wobec wprowadzenia stanu wojennego w Polsce), czym naraził się SB[48]. Wkrótce wyjechał do Francji[43], gdzie występował w roli Heralda von Wullnowa w sztuce Szaleńcy są na wymarciu na scenie Theatre des Amandiers w Nanterre[49] oraz Retta Butlera w Przeminęło z wiatrem w paryskim Theatre Marigny[50]. Pozostając na emigracji, wykreował także kolejne role kinowe: austriackiego dyrygenta Karla Kremera w filmie Claude’a Leloucha Jedni i drudzy[51], Saint-Genisa w dramacie Josepha Loseya Pstrąg[52], Saula Portera w filmie Jean-Pierre Igouxa Derelitta oraz jedną z głównych ról w debiutanckiej produkcji Monique Enckell Gdybym miał 1000 lat[53], a także drugoplanową rolę Wiktorczyka w niemiecko-francuskim filmie wojennym Andrzeja Wajdy Miłość w Niemczech[54]. W 1984 wystąpił w niemiecko-fińskiej koprodukcji Vojtěcha Jasný’ego Nieznośny samobójca, będącej ekranizacją Samobójcy Nikołaja Erdmana[55], a także zagrał podwójną rolę – braci-bliźniaków Vincenta i Thomasa Delaune – we Flashbacku Olivera Nolina[53] oraz wcielił się w postać radzieckiego szachisty Tac-Taca w nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego dramacie Richarda Dembo Przekątna gońca[56].

W 1985 powrócił na polską scenę rolą Rodryka w Cydzie wystawianym w Teatrze Ateneum w Warszawie w reż. Adama Hanuszkiewicza[57], a także po latach przerwy pojawił się w polskim filmie, kreując postać Grzegorza, kierownika ośrodka Monaru w filmie Andrzeja Trzosa-Rastawieckiego …jestem przeciw[58]. Także w 1985 zagrał Daniela, kochanka Chiary we włoskiej komedii Francesco Nuttiego Casablanca, Casablanca[59]. W 1986 wcielił się w Leona Jogichesa w niemiecko-czeskosłowackim filmie biograficznym Róża Luksemburg w reż. Margarethe von Trotty[59], a także odegrał postać Scope’a, głównego bohatera filmu Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom i Franza von Schobera w filmie muzyczno-biograficznym Fritza Lehnera Notturno o życiu Franza Schuberta[60]. Za rolę hokeisty Pita Hoefgesa w filmie telewizyjnym Dietera Wedela Kampf der Tiger (1987), reżyserowanym przez Dietera Wedela dla ZDF, zainkasował 120 tys. marek, wówczas najwyższą gażę w historii stacji[61]. W 1988 zagrał Hareda we włoskim miniserialu Tajemnice Sahary[41], terrorystę w greckim filmie Kostasa Zinirisa To teleftaio stoichima oraz Szpicla w melodramacie Philipa Kaufmana Nieznośna lekkość bytu[62], a w 1989 zagrał księży w dwóch włoskich filmach: Adama w dramacie Michaela Andersona Przed sklepem jubilera na podstawie utworu Karola Wojtyły o tym samym tytule i Adriana w komedii telewizyjnej Franco Giraldiego Izabella Kłamczucha[63]. Ponadto zagrał epizodyczne role w serialach telewizyjnych Gillesa Béhata: Victora, dziennikarza-alkoholika w jednym z odcinków Wysokiego napięcia (1988) i Rolanda Korsky’ego w Coplanie (1989) oraz wcielił się w postać Karla Gieringa, hitlerowskiego policjanta we włosko-francuskim dramacie wojennym Jacquesa Rouffio Czerwona orkiestra o losach Leopolda Treppera[64].

Daniel Olbrychski z żoną, Krystyną Demską-Olbrychską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2008.

W 1990 wystąpił na scenie stołecznego Teatru Rampy w przedstawieniu Andrzeja Strzeleckiego Czerwony stoliczek na podstawie wierszy Jana Brzechwy[65] oraz wcielił się w rosyjskiego choreografa we włoskim miniserialu Rai 1 Passi d’amore[64].

W 2010 zagrał rolę drugoplanową w filmie pt. Salt u boku Angeliny Jolie oraz uzyskał dyplom magistra w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie[66]. Jesienią 2012 dołączył do obsady telenoweli TVP1 Klan.

W 2015 zasiadał w jury sekcji „Cinéfondation” na 68. MFF w Cannes.

Życie prywatne

W marcu 1967 poślubił aktorkę Monikę Dzienisiewicz[67], z którą ma syna, Rafała. W trakcie małżeństwa przez trzy lata był związany z piosenkarką Marylą Rodowicz[68], co uchodziło za jeden z najsłynniejszych romansów Polski lat 70[69]. Po rozstaniu z Rodowicz rozwiódł się z żoną[70]. 13 lutego 1978 poślubił dziennikarkę Zuzannę Łapicką[71], z którą ma córkę Weronikę (ur. 1981)[51]. Z pozamałżeńskiego związku z aktorką Barbarą Sukową ma syna, Wiktora (ur. 1988)[72][73]. W 1989 rozwiódł się z Łapicką[74], a 23 października 2003 poślubił teatrolożkę Krystynę Demską[75], która od 1993 jest jego menedżerką.

Przez wiele lat mieszkał we Francji, posługuje się biegle językiem francuskim[76]. Ponadto komunikuje się w językach rosyjskim, włoskim i angielskim[77].

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015[78].

Inwigilacja ze strony służb specjalnych PRL

Wydział III Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej rozpracowywał Daniela Olbrychskiego w ramach Sprawy Operacyjnego Rozpracowania o kryptonimie „Kmicic”[79]. Zbierano materiały mające wykazać jego wrogą wobec PRL działalność lub pozwolić na pozyskania go do współpracy w charakterze tajnego współpracownika na podstawie tzw. materiałów kompromitujących. Powodem zainteresowania służb specjalnych był fakt, że Daniel Olbrychski w 1977 podpisał apel Komitetu Obrony Robotników o powołanie komisji sejmowej do zbadania przypadków maltretowania uczestników protestów czerwcowych i łamania prawa przez MO, SB i wymiar sprawiedliwości[80]. 6 lutego 1978 SOR „Kmicic” została zamknięta z powodu zaniechania wrogiej działalności „figuranta”, jednak jeszcze w 1983 Służba Bezpieczeństwa otrzymywała doniesienia tajnych współpracowników na jego temat[81]. Dokumenty z jego obserwacji zachowały się w Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej pod sygnaturami AIPN 00170/60, AIPN 00945/2185 oraz AIPN 01322/1022[82].

Filmografia

Filmreel-icon.svg Filmy fabularne
RokTytułRolaReżyseria
1963Ranny w lesieKoralJanusz Nasfeter
1965PopiołyRafał OlbromskiAndrzej Wajda
1965Potem nastąpi ciszapodporucznik OlewiczJanusz Morgenstern
1966BokserTolekJulian Dziedzina
1966Małżeństwo z rozsądkuAndrzejStanisław Bareja
1967SkokFranekKazimierz Kutz
1967JowitaArensJanusz Morgenstern
1968ZaliczeniestudentKrzysztof Zanussi
1968Przekładaniecrzecznik (głos)Andrzej Wajda
1968Hrabina CoselKarol XIIJerzy Antczak
1968Wszystko na sprzedażDanielAndrzej Wajda
1969Struktura kryształuon samKrzysztof Zanussi
1969Sól ziemi czarnejporucznikKazimierz Kutz
1969Polowanie na muchyrzeźbiarzAndrzej Wajda
1969Pan WołodyjowskiAzja TuhajbejowiczJerzy Hoffman
1970OswobożdienijedżokejJurij Ozierow
1970Różaniec z granatówJózekJan Rutkiewicz
1970Góry o zmierzchuAndrzej (głos)Krzysztof Zanussi
1970Życie rodzinneZiemowitKrzysztof Zanussi
1970Krajobraz po bitwieTadeuszAndrzej Wajda
1970Égi bárányDanielMiklós Jancsó
1970BrzezinaBolesławAndrzej Wajda
1970PacyfistkaSergey AbramovMiklós Jancsó
1971Die RollePiotrKrzysztof Zanussi
1971Piłat i inniMateusz EwangelistaAndrzej Wajda
1972WeselePan MłodyAndrzej Wajda
1973Roma rivuole CesareKlaudiuszMiklós Jancsó
1974PotopAndrzej KmicicJerzy Hoffman
1975Ziemia obiecanaKarol BorowieckiAndrzej Wajda
1976Zdjęcia próbneon samAgnieszka Holland
1976DagnyStanisław PrzybyszewskiHaakon Sandøy
1979Kung-fuZygmuntJanusz Kijowski
1979Panny z WilkaWiktor RubenAndrzej Wajda
1979Die BlechtrommelJan BrońskiVolker Schlöndorff
1980Wizja lokalna 1901ksiądz PaczkowskiFilip Bajon
1980RycerzHierofantLech Majewski
1981Z dalekiego krajudowódca partyzantówKrzysztof Zanussi
1981Les uns et les autresKarl KremerClaude Lelouch
1981Pad ItalijeDavorinLordan Zafranović
1982La TruiteSaint-GenisJoseph Losey
1983Miłość w NiemczechWiktorczykAndrzej Wajda
1984La diagonale du fouTac-TacRichard Dembo
1984Der Bulle & das MädchenFritzPeter Keglevic
1984Bis später, ich muss mich erschießenSemionVojtěch Jasný
1985SiekierezadaKątnyWitold Leszczyński
1985Ga, gaScopePiotr Szulkin
1985Casablanca, CasablancaDanielFrancesco Nuti
1985... jestem przeciwGrzegorzAndrzej Trzos-Rastawiecki
1986Rosa LuxemburgLeon JogichesMargarethe von Trotta
1987The Unbearable Lightness of BeingszpicelPhilip Kaufman
1987Mosca addiopoetaMauro Bolognini
1988Przed sklepem jubileraksiądz AdamMichael Anderson
1988Dekalog IIIJanuszKrzysztof Kieślowski
1989La bugiardaAdrianoFranco Giraldi
1992Długa rozmowa z ptakiemKrzysztof Zanussi
1993Kolejność uczućRafał NawrotRadosław Piwowarski
1993Lepiej być piękną i bogatąmecenasFilip Bajon
1993Moi Ivan, toi AbrahamStiepanYolande Zauberman
1995TransatlantisNeufferChristian Wagner
1995Dzieje mistrza TwardowskiegoTwardowskiKrzysztof Gradowski
1995PestkaBorysKrystyna Janda
1996Dzieci i rybyFranciszekJacek Bromski
1996Hommes, femmes, mode d’emploimężczyznaClaude Lelouch
1996Poznań 56profesor w pociąguFilip Bajon
1996UcieczkanadporucznikLívia Gyarmathy
1997Ostatni krągWitoldKrzysztof Zanussi
1998Сибирский цирюльникKopnowskiNikita Michałkow
1999Pan TadeuszGerwazy RębajłoAndrzej Wajda
1999Ogniem i mieczemTuhaj-bejJerzy Hoffman
2000To ja, złodziejkompozytor SewerynJacek Bromski
2001PrzedwiośnieSzymon GajowiecFilip Bajon
2001Gulczas, a jak myślisz...rzeźnik znad jeziora (głos)Jerzy Gruza
2002ZemstaDyndalskiAndrzej Wajda
2003Stara baśńPiastunJerzy Hoffman
2005Persona non gratawiceminister spraw zagranicznychKrzysztof Zanussi
2007Jutro idziemy do kinawłaściciel kabrioletuMichał Kwieciński
2008Tolko nie siejczaspan WojtekWalerij Pendrakowski
2008Un homme et son chientaksówkarzFrancis Huster
2009Idealny facet dla mojej dziewczynydoktor GebauerTomasz Konecki
2009Mniejsze złoakowiecJanusz Morgenstern
2009Nie opuszczaj mnieJowiszEwa Stankiewicz
2009RewizytaWitKrzysztof Zanussi
2010SaltOleg OrłowPhillip Noyce
2010So Much for JusticeMiklós Jancsó
2010WintertochterdziadekJohannes Schmid
2010Śluby panieńskieszlachcicFilip Bajon
2011Z miłościRadwańskiAnna Jadowska
20111920 Bitwa warszawskaJózef PiłsudskiJerzy Hoffman
2012Bitwa pod WiedniemMarcin Kazimierz KątskiRenzo Martinelli
2012SępBożekEugeniusz Korin
2012Hans Kloss. Stawka większa niż śmierćoberführer Gunther WernerPatryk Vega
2013The Hardy Bucks MovieMike Cockayne
2014Piąte: Nie odchodź!bezdomnyKatarzyna Jungowska
2016FrameddziekanPiotr Śmigasiewicz
2016Marie CurieEmile AmagatMarie Noëlle
2017DJdziadekAlek Kort
2018KamerdynerLeo von TrettowFilip Bajon
2018Van GogiVictorSergey Livnev
2019Raz, jeszcze razSaszaPaweł Czarzasty
Krzysztof Zbieranek
2019Mowa ptakówGustawXawery Żuławski
2019Politykaszeregowy posełPatryk Vega
Filmreel-icon.svg Seriale telewizyjne
1968Hrabina CoselKarol XII (odc.2)Jerzy Antczak
1969Przygody pana MichałaAzja Tuhajbejowicz (odc. 6-10)Paweł Komorowski
1975Ziemia obiecanaKarol BorowieckiAndrzej Wajda
1980Z biegiem lat, z biegiem dni…Stanisław Wyspiański (odc. 4)Andrzej Wajda
1986Biała wizytówkaWinston Churchill (odc. 1)Filip Bajon
1989The Secret of the SaharaHaredAlberto Negrin
1990NapoleonJózef Poniatowski (odc.3)Krzysztof Zanussi
1996Domon sam (odc. 16)Jan Łomnicki
2000Ogniem i mieczemTuhaj-bejJerzy Hoffman
2000Na dobre i na złeJan Rapasiewicz (odc. 37)Piotr Wereśniak
200013 posterunek 2reżyser (odc. 31)Maciej Ślesicki
2002WiedźminFilavander (odc. 7)Marek Brodzki
2002PrzedwiośnieSzymon Gajowiec (odc. 3, 6)Filip Bajon
2002Samo życieAndrzej Szamajdaróżni
2005Bulionerzy„Piotr Nowik” w reklamówce (odc. 33)Andrzej Kostenko
2006–2007Fala zbrodniminister Jan Olbrych (odc. 66-89)Filip Zylber
2006–2007Dwie strony medaluToni (odc. 1-114)różni
2006KryminalniKrzysztof Brodecki, ojciec Marka (odc. 59-60)Piotr Wereśniak
2006Daleko od noszyWiedźmin (odc. 83)Krzysztof Jaroszyński
2007Plebaniaon sam (odc. 817)Iwona Siekierzyńska
2008NianiaWitold Nowacki (odc. 106)Jerzy Bogajewicz
2009–2010Czas honoruJerzy „doktor” (odc. 14-29)Michał Kwieciński
2009Naznaczonytrener Malec (odc. 9)Michal Bulik
2011–2012Komisarz AlexGustaw Majer, kolega Marka Bromskiego (odc. 1-25)Robert Wichrowski
2012–2014LekarzeGustaw Kellerróżni
2012–2017KlanArkadiusz Nowikróżni
2016Świat według Kiepskichkapitan (odc. 492)Patrick Yoka
2017Daleko od noszy. ReanimacjaWiedźmin (odc. 6)Krzysztof Jaroszyński
2018Pamiątka z OdessyMathieu OzonOleg Turansky
od 2018Na dobre i na złeCezaryróżni
2019-2020Pierwsza miłośćOlgierd „Wodnik” Gwiazdaróżni

Polski dubbing

Wydane książki

  • 1990 Wspominki o Włodzimierzu Wysockim, „Zebra” ISBN 83-85076-07-7
  • 1992 Anioły wokół głowy (współpraca: Przemysław Ćwikliński, Jacek Ziarno), „BGW” ISBN 83-7066-387-7
  • 1997 Parę lat z głowy, „BGW” ISBN 83-7066-689-2

Odznaczenia i nagrody

Gwiazda Daniela Olbrychskiego w Alei Gwiazd w Łodzi

Przypisy

  1. Daniel Olbrychski – eBilet.pl, www.ebilet.pl [dostęp 2021-04-12].
  2. l, Teatr 6.piętro, teatr6pietro.pl [dostęp 2021-04-12] (pol.).
  3. a b c Olbrychski 1992 ↓, s. 12–13.
  4. Krzysztof Olbrychski, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2017-03-17] (pol.).
  5. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 27, 5 lipca 2012, s. 16-17
  6. Olbrychski 1992 ↓, s. 11.
  7. Olbrychski 1992 ↓, s. 16–17.
  8. Daniel Olbrychski: bokser!, film.onet.pl, 1 października 2012.
  9. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 18–19.
  10. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 27
  11. Olbrychski 1992 ↓, s. 21.
  12. Olbrychski 1992 ↓, s. 22.
  13. Andrzej Konic. filmpolski.pl. [dostęp 2020-11-16].
  14. Olbrychski 1992 ↓, s. 24–25.
  15. Olbrychski 1992 ↓, s. 81.
  16. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce : informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 512. ISBN 83-223-2644-0.
  17. Olbrychski 1992 ↓, s. 31.
  18. Olbrychski 1992 ↓, s. 52.
  19. Olbrychski 1992 ↓, s. 78.
  20. Olbrychski 1992 ↓, s. 82–83.
  21. Olbrychski 1992 ↓, s. 84–85.
  22. a b c Olbrychski 1992 ↓, s. 88–89
  23. Olbrychski 1992 ↓, s. 103.
  24. Olbrychski 1992 ↓, s. 87.
  25. Olbrychski 1992 ↓.
  26. Olbrychski 1992 ↓, s. 117.
  27. Olbrychski 1992 ↓, s. 118.
  28. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 124–125
  29. Olbrychski 1992 ↓, s. 179.
  30. Olbrychski 1992 ↓, s. 184.
  31. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 122–123
  32. Olbrychski 1992 ↓, s. 120–121.
  33. Aleksander Jackiewicz: Olbrychski w „Hamlecie” (pol.). W: „Film” [on-line]. encyklopediateatru.pl, 1970-05-24. [dostęp 2021-04-01].
  34. Olbrychski 1992 ↓, s. 182.
  35. Olbrychski 1992 ↓, s. 126–127.
  36. Olbrychski 1992 ↓, s. 128–129.
  37. Olbrychski 1992 ↓, s. 150—151.
  38. Olbrychski 1992 ↓, s. 148–149.
  39. Maria Oleksiewicz: 535 dni Potopu. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1975, s. 14–17. OCLC 69309053.
  40. Olbrychski 1992 ↓, s. 157.
  41. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 224–225
  42. Olbrychski 1992 ↓, s. 210.
  43. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 242–243
  44. Olbrychski 1992 ↓, s. 304–305.
  45. Olbrychski 1992 ↓, s. 215.
  46. Olbrychski 1992 ↓, s. 216–217.
  47. Olbrychski 1992 ↓, s. 306–309.
  48. Olbrychski 1992 ↓, s. 310–314.
  49. Olbrychski 1992 ↓, s. 186–187.
  50. Olbrychski 1992 ↓, s. 188–189.
  51. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 236–237
  52. Olbrychski 1992 ↓, s. 244.
  53. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 262–263
  54. Olbrychski 1992 ↓, s. 264–265.
  55. Olbrychski 1992 ↓, s. 247.
  56. Olbrychski 1992 ↓, s. 266.
  57. Olbrychski 1992 ↓, s. 191.
  58. Olbrychski 1992 ↓, s. 282–283.
  59. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 268
  60. Olbrychski 1992 ↓, s. 284–285.
  61. Olbrychski 1992 ↓, s. 286.
  62. Olbrychski 1992 ↓, s. 288.
  63. Olbrychski 1992 ↓, s. 290–291.
  64. a b Olbrychski 1992 ↓, s. 292–293
  65. Olbrychski 1992 ↓, s. 194–195.
  66. Olbrychski obronił pracę magisterską (pol.). 2010-10-01. [dostęp 2010-10-02].
  67. Olbrychski 1992 ↓, s. 98.
  68. Olbrychski 1992 ↓, s. 161, 165.
  69. Tygodnik Życie na Gorąco nr 46, 13 listopada 2014, s. 56-57
  70. Olbrychski 1992 ↓, s. 169.
  71. Olbrychski 1992 ↓, s. 170.
  72. Olbrychski 1992 ↓, s. 173.
  73. Olbrychski spotkał syna po 13 latach
  74. Olbrychski 1992 ↓, s. 205.
  75. Gwiazdy, które się związały ze swoimi menedżerami. plejada.pl, 2015-01-12. [dostęp 2021-01-30].
  76. Alain Delon wanted Daniel Olbrychski to give him the award.. Leo Rockefeller 2017-06-02. [dostęp 2019-07-22].
  77. Olbrychski 1992 ↓, s. 138.
  78. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała Lista. dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].
  79. Gańczak 2011 ↓, s. 166.
  80. Gańczak 2011 ↓, s. 232.
  81. Gańczak 2011 ↓, s. 172-173.
  82. Gańczak 2011 ↓, s. 348-349.
  83. M.P. z 1998 r. nr 25, poz. 366.
  84. Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974. 
  85. Daniel Olbrychski odznaczony złotym medalem Gloria Artis. wiadomosci.wp.pl, 13 lutego 2006. [dostęp 2013-01-27].
  86. Niemiecki Krzyż Zasługi dla Daniela Olbrychskiego, Wyborcza.pl, 24 lutego 2003 [zarchiwizowane z adresu 2013-04-16].
  87. Medal Puszkina dla Olbrychskiego (pol.). wyborcza.pl, 2008-04-02. [dostęp 2021-01-30].
  88. Plus Camerimage nagradza Olbrychskiego. Rzeczpospolita, 2012-11-12. [dostęp 2012-11-30].
  89. Daniel Olbrychski doktorem honoris causa Uniwersytetu Opolskiego. Nowa Trybuna Opolska, 2013-03-11. [dostęp 2013-03-28].
  90. Radni nie mieli żadnych wątpliwości. Daniel Olbrychski honorowym obywatelem Warszawy. metrowarszawa.gazeta.pl, 2017-06-08. [dostęp 2017-06-08].
  91. Daniel Olbrychski honorowym obywatelem Opola. nto.pl, 2015-11-11. [dostęp 2018-02-28].
  92. Aktorzy Niezwykli otrzymają Kamienie Optymizmu, Radio Kielce [dostęp 2021-05-29] (pol.).

Bibliografia

  • Filip Gańczak: Filmowcy w matni bezpieki. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2011. ISBN 978-83-7648-714-4. OCLC 879643901.
  • Daniel Olbrychski: Anioły wokół głowy. Przemysław Ćwikliński, Jacek Ziarno (współpraca). Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1992. ISBN 83-7066-387-7.

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Pszoniak, Olbrychski, Seweryn.jpg
Autor: Piotr Drabik, Licencja: CC BY 2.0
Od lewej: Wojciech Pszoniak, Daniel Olbrychski i Andrzej Seweryn.
GER Bundesverdienstkreuz 3 BVK 1Kl.svg
Baretka: Order Zasługi RFN – Krzyż Zasługi I Klasy.
Olbrychski wajda.jpg
Daniel Olbrychski and Andrzej Wajda at the Lubuskie Lato Filmowe film festival. Late 1960s or early 1970s.
Daniel Olbrychski gwiazda Lodz.jpg
Autor: HuBar, Licencja: CC BY-SA 2.5
Łódź Walk of Fame - Daniel Olbrychski
Gerwazy (Daniel Olbrychski w roli Gerwazego).jpg
Autor: Edward Knapczyk, Licencja: CC BY-SA 4.0
Gerwazy - Postać z "Pana Tadeusza" - wspaniała rola filmowa Daniela Olbrychskiego
Olbrychski 2012.jpg
Autor: Piotr Drabik, Licencja: CC BY 2.0
Zdjęcie zrobione podczas premiery zrekonstruowanej cyfrowo "Ziemi Obiecanej", podczas festiwalu filmowego OFF Plus Camera.
Konferencja BLIŻEJ LUDZI- młode pokolenie i seniorzy (15475072740).jpg
Autor: Platforma Obywatelska RP from Polska, Licencja: CC BY-SA 2.0
Konferencja BLIŻEJ LUDZI: młode pokolenie i seniorzy, (Warszawa, 29.10.2014), fot. Ewelina Lach
Krakow Odsiecz Wiedenska 20.jpg
Autor: Andrzej Otrębski, Licencja: CC BY-SA 4.0
Kraków - parada "Triumf Króla Jana III Sobieskiego" z okazji 325. rocznicy Odsieczy Wiedeńskiej
Daniel Olbrychski with wife at Polish Film Festival in Gdynia 2008.jpg
Autor: Starscream, Licencja: CC BY-SA 3.0
Daniel Olbrychski z żoną, Krystyną Demską-Olbrychską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2008.
Olbrychski Daniel Off Plus Camera.jpg
Autor: Piotr Drabik, Licencja: CC BY 2.0
Zdjęcie zrobione podczas premiery zrekonstruowanej cyfrowo "Ziemi Obiecanej", podczas festiwalu filmowego OFF Plus Camera.
Filmreel-icon.svg
Autor: , Licencja: LGPL
Combination of clapperboard and film reel icons for use in director film stub template.
Al Gwiazd Daniel Olbrychski.JPG
Autor: Geonidiusz, Licencja: CC BY-SA 3.0
Odcisk gwiazdy na ul. Aleji Gwiazd w Międzyzdrojach woj. zachodniopomorskie pow. kamieński
Daniel Olbrychski 2013.jpg
Autor: Ja Fryta from Strzegom, Licencja: CC BY-SA 2.0
Aktor Daniel Olbrychski.
Daniel Olbrychski 2019.jpg
Autor: Adrian Grycuk, Licencja: CC BY-SA 4.0
Daniel Olbrychski
01DOlbrychski-Time.jpg
Autor: Kontrola, Licencja: CC BY-SA 4.0
Time - Art work by J.Pijarowski.
Medal Pushkin rib.png
Ribbon bar of medal of Pushkin
Signature of Daniel Olbrychski (1996).jpg
Podpis Daniela Olbrychskiego (1996)