Danny Ainge
![]() | ||||||||||||||||
rzucający obrońca | ||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | 17 marca 1959 | |||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wzrost | 196 cm | |||||||||||||||
Masa ciała | 91 kg | |||||||||||||||
Kariera | ||||||||||||||||
Aktywność | 1981–1995 | |||||||||||||||
Szkoła średnia | ||||||||||||||||
College | BYU (1977–1981) | |||||||||||||||
Draft | 1981, numer: 31 | |||||||||||||||
| ||||||||||||||||
|
Daniel Ray Ainge (ur. 17 marca 1959 w Eugene) – amerykański koszykarz, grający w lidze NBA na pozycji rzucającego obrońcy, a także baseballista, dwukrotny mistrz NBA z drużyną Boston Celtics. Obecnie dyrektor wykonawczy ds. koszykówki w macierzystym klubie.
Wszechstronnie utalentowany, w szkole średniej z powodzeniem grał w futbol amerykański, zaś na uniwersytecie Brigham Young University, także w baseball. W 1979 rozpoczął występy w profesjonalnym klubie MLB – Toronto Blue Jays. W 1981 został wybrany w drafcie przez Boston Celtics, którzy musieli wykupić jego kontrakt od drużyny Blue Jays.
Mimo początkowych niepowodzeń, wkrótce Ainge stał się kluczowym graczem drużyny i walnie przyczynił się do zdobycia przez Celtów dwóch tytułów mistrza NBA, w 1984 i 1986.
W sezonie 1987/1988 został pierwszym zawodnikiem w historii NBA, który trafił w trakcie rozgrywek zasadniczych ponad 100 rzutów za 3 punkty (148)[1].
W 1989 został wymieniony z Sacramento Kings, od 1990 grał w Portland Trail Blazers, a od 1992 w Phoenix Suns. Obydwu ostatnim klubom pomógł w dostaniu się do finałów ligi, gdzie zostały pokonane przez, będących u szczytu potęgi Chicago Bulls. W sezonie 1992/1993 zajął ex aequo drugie miejsce w głosowaniu na najlepszego „szóstego” zawodnika ligi[2]. Zakończył karierę w 1995.
Po zakończeniu kariery zawodniczej imał się różnych profesji – był trenerem Suns, komentatorem stacji TNT, od 2003, jest dyrektorem wykonawczym ds. koszykówki w Celtics. Jego zasługą były m.in. transfery Kevina Garnetta i Raya Allena, które zaowocowały zdobyciem mistrzostwa NBA przez klub z Bostonu po 22 latach przerwy. W uznaniu swych zasług w 2008 otrzymał tytuł Menedżera Roku (NBA Executive of the Year Award).
Osiągnięcia
NCAA
- Uczestnik rozgrywek:
- Elite Eight turnieju NCAA (1981)
- II rundy turnieju NCAA (1979–1981)
- Mistrz sezonu regularnego konferencji West Coast (WCC – 1979, 1980)
- Zawodnik Roku:
- NCAA według:
- konferencji WAC (1981)
- Zaliczony do I składu All-American (1981)[5]
- Uczelnia zastrzegła należący do niego numer 22
NBA
2-krotny mistrz NBA (1984, 1986)[6]
- 4-krotny wicemistrz NBA (1985, 1987, 1992, 1993)[6]
- Uczestnik meczu gwiazd NBA (1988)[7]
- 4-krotny uczestnik konkursu rzutów za trzy punkty organizowanego przy okazji NBA All-Star Weekend (1987–89, 1991)[8]
Przypisy
- ↑ Marcus Thompson II, Stephen Curry. Potrójne oblicze, Kraków: Sine Qua Non, 2017, ISBN 978-83-65836-70-0 .
- ↑ 1992-93 NBA Awards Voting (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2022-03-29].
- ↑ NCAA College Basketball John R. Wooden Award Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2014-07-02].
- ↑ NABC Player of the Year Awards (ang.). nabc.org. [dostęp 2014-07-02].
- ↑ Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2014-07-02].
- ↑ a b NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2014-07-02].
- ↑ 1988 NBA All-Star Game Box Score (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2014-07-02].
- ↑ NBA & ABA All-Star Game Contest Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2014-07-02].
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Basketball. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.