Den Harrow
![]() | |
Imię i nazwisko | Stefano Zandri |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 4 czerwca 1962 Nova Milanese, Włochy |
Gatunki | italo disco |
Aktywność | od 1983 |
Wydawnictwo | Baby Records Ariola Polydor Records |
Powiązania | Silvio Pozzoli Chuck Rolando Tom Hooker |
Strona internetowa |
Den Harrow – nazwa projektu muzycznego italo disco autorstwa Roberto Turattiego i Mikiego Chieregato[1], a także pseudonim artystyczny uczestniczącego w tym projekcie Stefano Zandriego[2] (ur. 4 czerwca 1962 w Nova Milanese[3]) – włoskiego modela i tancerza[4]. Den Harrow stał się popularny w latach 80. w czasie złotego wieku italo disco i dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów we Włoszech, Niemczech, Szwajcarii i Szwecji z takimi przebojami jak „Future Brain”, „Mad Desire”, „Bad Boy”, „Don't Break My Heart”, „Day by Day” i „Catch the Fox”, które pochodziły z dwóch pierwszych albumów: Overpower i Day by Day[4].
Zandri był twarzą projektu Den Harrow, wykonując utwory z playbacku na estradzie i w teledyskach, a głos, od początku aż do roku 1991 należał do innych wokalistów, takich jak Chuck Rolando[5], Silvio Pozzoli[6], Tom Hooker[7] i Anthony James[8]. Jednak przez długi czas charakter tego projektu nie był jawny, prezentując Dena Harrow jako prawdziwego piosenkarza.
Kariera
Według oficjalnej, ale fikcyjnej biografii, Den Harrow to Manuel Stefano Carry[9]. Urodził się 4 czerwca 1962 w Bostonie[10][11] w Massachusetts. Jego ojciec był architektem. Jego rodzina przeniosła się do Włoch, gdy Carry był małym dzieckiem. W wieku siedmiu lat Carry nauczył się grać na gitarze i pianinie. Jego rodzice rozwiedli się i Carry, jego brat i siostra przebywali z matką. W domu posługiwał się tylko językiem włoskim. Przechodził pewne trudności w szkole. Dodatkowo zaczął ćwiczył kulturystykę, breakdance i judo (co miało zostać uwidocznione w teledysku do "Mad Desire")[9]. Potem spotkał Roberto Turattiego[12][13], który był DJ-em w klubie American Disaster[1]. Turatti i jego przyjaciel Miki Chieregato[14][15][16] wymyślili dla niego pseudonim artystyczny 'Den Harrow', pochodzące od włoskiego słowa denaro, oznaczającego pieniądze[11]. Den Harrow brał lekcje śpiewu i w Hole Records nagrał swoje pierwsze dwie piosenki - "To Meet Me" i "A Taste of Love".
Turatti i Chieregato zdecydowali, iż Stefano Zandri[17] będzie odpowiedzialny jedynie za wizerunek sceniczny, ponadto rozpowszechnili na jego temat nieprawdziwe informacje. Piosenki, co zostało ujawnione po latach, śpiewali inni wokaliści aniżeli Zandri. Zdaniem jednego z wokalistów, Toma Hookera, wynikało to z faktu, iż Zandri nie potrafił śpiewać, słabo znał język angielski, ale był przystojny i podobał się fankom[18]. Pierwszym wokalistą projektu Den Harrow został Chuck Rolando, który zaśpiewał takie piosenki jak "To Meet Me" i "A Taste of Love". W 1984 roku Rolando podpisał kontrakt z Durium Records i nowym wokalistą został Silvio „Silver” Pozzoli[19]. W 1985 zaśpiewał on „Mad Desire” w wersji na singlu. Po przejęciu projektu Den Harrow przez wytwórnię Baby Records nowym wokalistą został Tom Hooker[18]. Przez wzgląd na spójność, Hooker ponownie nagrał „Mad Desire”, a także dwa single – „Bad Boy” i „Charleston” (1985), które zdobyły status hitów w Szwajcarii i Szwecji[9]. Album, singel i Den Harrow zdobyli kilka nagród, w tym Festivalbar, Vota La Cove i Srebrnego Otto niemieckiego magazynu Bravo.
Projekt odniósł ponadto sukces we Włoszech oraz innych krajach europejskich, a niektóre piosenki, m.in. „Future Brain” czy „Don’t Break My Heart”, znalazły się na szczytach list przebojów w Europie. Album Day by Day (1987) sprzedał się natomiast w milionie kopii[11]. Po jego wydaniu, Zandri opuścił Baby Records[1], kontynuując wszakże nagrywanie piosenek jako Den Harrow[18]. Na wokalu Turatti i Chieregeto zatrudnili piosenkarza o znacznie wyższym rejestrze, Anthony'ego Jamesa. Single „My Time” i „You Have a Way” były mniej popularne, ale mimo tego, pojawiły się w europejskich reklamach Adidasa i Coca-Coli. W roku 1988 Chieregato i Hooker zrealizowali album Bad reputation (1988-Baby Records)[20], który promowały single – "Feeling Okay" i "No More Heaven"[21].
Po wydaniu "Holiday Night" i "Take Me Back" w 1989, Zandri zakończył swoją współpracę z Turattim, Chieregato i Baby Records. Po kilku latach znacznie mniejszego sukcesu komercyjnego, Zandri przeniósł się do Kalifornii, aby wziąć udział w operze mydlanej NBC Sunset Beach[9]. W 1998 roku Zandri ukończył kurs śpiewu[11].
W listopadzie 2006 w kaplicy The Little Church of the West (tutaj w filmie Miłość w Las Vegas ślub wzięli Elvis Presley i Ann-Margret)[22] w Las Vegas Zandri poślubił o 14 lat młodszą Federicę Bertoni[23], z którą ma córkę Carlottę[24]. Jednak się rozwiódł i ożenił po raz drugi z Annalisą Orlandi[25].
Dyskografia
Albumy studyjne
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Niemcy [26] | Szwecja [27] | Szwajcaria [28] | |||||||
Overpower | — | 29 | 20 | ||||||
Day By Day |
| 13 | 25 | 4 | |||||
Lies |
| 63 | — | — | |||||
„–” album nie był notowany. |
Kompilacje
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Niemcy [26] | |||||||||
The Best Of |
| 18 | |||||||
I Successi |
| — | |||||||
„–” album nie był notowany. |
Kompilacje z nowymi utworami
Tytuł | Dane dot. albumu |
---|---|
I, Den |
|
Back From the Future |
|
Single
Tytuł | Rok | Pozycja na liście | Album | ||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Włochy [29] | Francja [30] | Niemcy [26] | Hiszpania | Szwecja [27] | Szwajcaria [28] | ||||||||||||
„To Meet Me” | 1983 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„A Taste of Love” | — | — | — | — | — | — | |||||||||||
„Mad Desire” | 1984 | 15 | — | — | — | — | — | Overpower | |||||||||
„Bad Boy” | 1985 | 3 | 17 | 20 | 10 | — | 11 | ||||||||||
„Future Brain” | 9 | 17 | — | 6 | — | 6 | |||||||||||
„Overpower / Broken Radio” | — | — | — | — | — | — | |||||||||||
„Charleston” | 1986 | 8 | 27 | 18 | — | — | 17 | ||||||||||
„Catch the Fox (Caccia Alla Volpe)” | 7 | — | 27 | 12 | 16 | 8 | Day By Day | ||||||||||
„Day By Day” | 1987 | 29 | — | — | — | — | — | ||||||||||
„Don't Break My Heart” | 8 | — | 4 | — | — | 6 | |||||||||||
„Tell Me Why” | 15 | — | 22 | — | — | 12 | |||||||||||
„Energy Rain” | — | — | — | — | — | ||||||||||||
„You Have a Way” | 1988 | 10 | — | 56 | — | — | — | Lies | |||||||||
„Born to Love” | 13 | — | 45 | — | — | — | |||||||||||
„Lies / I Wanna Go” | — | — | — | — | — | — | |||||||||||
„My Time / You Have a Way” | — | — | — | — | — | — | |||||||||||
„Holiday Night” | 1989 | — | — | 38 | — | — | — | The Best Of | |||||||||
„Take Me Back” | — | — | — | — | — | — | |||||||||||
„Ocean” | 1991 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„All I Want Is You” | 1992 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„Real Big Love” | — | — | — | — | — | — | |||||||||||
„You and the Sunshine” | 1993 | — | — | — | 7 | — | — | ||||||||||
„Take Me” | — | — | — | — | — | — | I, Den | ||||||||||
„The Universe of Love” | 1994 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„I Need a Lover” | 1995 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„Tomorrow Is Another Day” | — | — | — | — | — | — | I, Den | ||||||||||
„I Feel You” | 1996 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„Future Brain '98” | 1998 | — | — | — | — | — | — | Back From the Future | |||||||||
„Go Away” | 1999 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„Don't Break My Heart (2001 Remixes)” | 2001 | — | — | — | — | — | |||||||||||
„Push Push” | 2006 | — | — | — | — | — | — | ||||||||||
„–” album nie był notowany. |
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b c Den Harrow: «Non ero io a cantare le mie canzoni» (ang.). Vanity Fair. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Anche Den Harrow e Ivana Spagna per i più deboli (wł.). Gossip.it. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Fabrizio Di Meo (2014-10-02): Den Harrow accusato di violenza dalle ex (wł.). The Social Post. [dostęp 2017-01-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-13)].
- ↑ a b Harrow: "E' vero negli anni 80 non cantavo io" (wł.). Mediaset. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Chuck Roland w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Silver Pozzoli (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Tom Hooker (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Anthony James (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ a b c d Eric Brightwell (2012-05-07): Italo sensation Den Harrow returns (sort of) for New Wave 80's Memorial Weekend in Huntington Beach (ang.). Amoeba Music. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Francesco Cataldo Verrina: The History of Italo Disco. Lulu.com, 2015, s. 182. ISBN 978-1-326-35552-4.
- ↑ a b c d Den Harrow (ang.). W: Discogs [on-line]. [dostęp 2016-10-31].
- ↑ Roberto Turatti w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Roberto Turatti w AllMusic (ang.)
- ↑ Miki Chieregato (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Miki Chieregato biography (ang.). eurokdj.com. [dostęp 2017-01-13].
- ↑ Miki Chieregato w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Mon Amour di Rimini: ieri sera esibizione a sorpresa di Stefano Zandri al secolo Den Harrow (wł.). Romagnanotizie. [dostęp 2017-01-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-13)].
- ↑ a b c Tom Hooker - cała prawda o Den Harrow (pol.). W: top80.pl [on-line]. 2007-11-19. [dostęp 2016-10-31].
- ↑ ¿Qué aspecto tienen ahora…? parte 17 (hiszp.). Yo fuí a EGB. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Den Harrow (Italy) (ang.). eurokdj.com. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Den Harrow (ang.). W: AllMusic [on-line]. [dostęp 2016-10-31].
- ↑ TGCOM (2006-11-22): Nozze alla Elvis per Den Harrow (wł.). Dreambox.it. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-13)].
- ↑ Il mitico Den Harrow? Un animale... (wł.). Affaritaliani.it. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Den Harrow w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Vito Ienna (2014-10-10): Allucinante confessione di Den Harrow (wł.). Il-Trafiletto. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ a b c Discographie von Den Harrow (niem.). GfK Entertainment. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ a b Discography Den Harrow (ang.). Sverigetopplistan. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ a b Discography Den Harrow (niem.). Swisscharts.com. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Hits of the World (ang.). Billboard. [dostęp 2017-01-11].
- ↑ Den Harrow (Singles) (fr.). Lescharts.com. [dostęp 2017-01-11].