Diadumenian
| ||||
Cesarz rzymski | ||||
Okres | ||||
---|---|---|---|---|
Poprzednik | ||||
Następca | ||||
Dane biograficzne | ||||
Data urodzenia | ||||
Data śmierci | ||||
Moneta | ||||
Aureus Diadumeniana jako cezara z jego wyobrażeniem i inskrypcją PRINC(eps) IVVENTVTIS na rewersie |
Diadumenian, Marcus Opellius Antoninus Diadumenianus (ur. 14 września 208[1], zm. czerwiec 218[2]) – syn rzymskiego cesarza Makryna, współrządzący z nim od maja do czerwca 218.
Jako zaledwie dziewięcioletni chłopiec obwołany został przez wojska cezarem w Zeugmie w maju 217[3]. Senat zaakceptował tę decyzję i nadał mu tytuł patrycjusza oraz przywódcy młodzieży (princeps iuventutis)[4]. Ojciec dodał mu nazwisko Antoninus w nawiązaniu do wielkich cesarzy z dynastii Antoninów i zamordowanego Antonina Karakalli, który był ulubieńcem wojska oraz naśladował podobną praktykę Septymiusza Sewera wobec jego synów[5][6]. W maju 218 Makrynus uczynił Diadumeniana współwładcą nadając mu tytuł augusta. Było to okazją do pozyskania lojalności żołnierzy, którzy otrzymali dary (donativa) w wysokości 5000 drachm; zapewnienie jej było istotne wobec pojawienia się uzurpatora Heliogabala[7][8].
Po klęsce poniesionej przez Makrynusa pod Antiochią w bitwie ze zbuntowanymi zwolennikami Heliogabala, do której doszło 8 czerwca 218, Diadumenian został wysłany przez ojca w asyście Marka Aureliusza Epagatusa do króla Partów Artabanusa IV[9]. Podczas ucieczki z Antiochii został pojmany przez centuriona Klaudiusza Polliona w Zeugmie przed przekroczeniem granicy i w czerwcu 218 poniósł śmierć[2][7].
W Historia Augusta Eliusz Lampridiusz poświęcił mu osobną biografię (Diadumenus Antoninus), choć o niskiej wartości jako źródło, gdyż wzbogaconą zmyślonymi dodatkami[10]. Kasjusz Dion parokrotnie wspomina o nim tylko ubocznie w opisie rządów Makryna (Historia rzymska LXXIX, 17-40).
Przypisy
- ↑ Dyrlaga 2010 ↓, s. 28–29.
- ↑ a b Dyrlaga 2010 ↓, s. 166.
- ↑ Dyrlaga 2010 ↓, s. 86–87.
- ↑ Dyrlaga 2010 ↓, s. 88.
- ↑ Krawczuk 1986 ↓, s. 308–309.
- ↑ Dyrlaga 2010 ↓, s. 89–90.
- ↑ a b Krawczuk 1986 ↓, s. 312.
- ↑ Dyrlaga 2010 ↓, s. 156–158.
- ↑ Dyrlaga 2010 ↓, s. 165.
- ↑ Historycy cesarstwa rzymskiego 1966 ↓, s. 190-196.
Bibliografia
- Przemysław Daniel Dyrlaga: Cesarz Makryn. W cieniu wojen i uzurpacji. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica”, 2010, seria: Notos – Scripta Antiqua et Byzantina. ISBN 978-83-62261-19-2.
- Aleksander Krawczuk: Poczet cesarzy rzymskich. Pryncypat. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1986. ISBN 83-207-0788-9.
- Historycy cesarstwa rzymskiego. Żywoty cesarzy od Hadriana do Numeriana. Opr. i tłum. Hanna Szelest. Warszawa: Czytelnik, 1966.
Linki zewnętrzne
- Zbiór monet Diadumeniana na stronie wildwinds.com (ang.). [dostęp 2016-06-03].
Media użyte na tej stronie
Autor: Numismatica Ars Classica NAC AG, Licencja: CC BY-SA 3.0 de
Diadumenianus Caesar, 217–218, Aureus late 217, AV 7.14 g. M OPEL ANT DIADVMENIAN CAES Bare-headed and draped bust r. Rev. PRINC IVVENTVTIS Diadumenian standing facing, head r., holding in r. hand standard and in l. sceptre; behind, two standards. C 2. BMC p. 509 note †. RIC Macrinus 101 var. (draped and cuirassed). Kent-Hirmer pl. 116, 412 (these dies). Calicó 2982.
Autor: , Licencja: CC BY-SA 3.0
Palazzo Massimo alle Terme