Diecezja wileńsko-lidzka
| ||
Cerkiew Św. Ducha w Wilnie | ||
Państwo | ![]() | |
Siedziba | Wilno | |
Data powołania | 1921 | |
Data zamknięcia | 1939 | |
Wyznanie | prawosławne | |
Kościół | Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny | |
Biskup diecezjalny | ostatni: arcybiskup Teodozjusz (Fieodosijew) | |
Dane statystyczne | ||
Liczba wiernych | 306 152 | |
Liczba kapłanów | 125 | |
Liczba dekanatów | 12 | |
Liczba parafii | 97 |
Diecezja wileńsko-lidzka – jedna z diecezji Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.
Była to najmniejsza z jednostek administracyjnych PAKP, obejmująca terytorium województwa wileńskiego oraz trzech powiatów nowogródzkiego: lidzkiego, stołpeckiego i wołożyńskiego[1]. Według danych z 1922 dzieliła się na 12 dekanatów, na terenie których działało 97 parafii i 22 placówki filialne[1]. Pracę duszpasterską prowadziło w nich 125 kapłanów[1]. Na terytorium eparchii zamieszkiwało 306 152 wiernych[1]. W diecezji wileńsko-lidzkiej działały trzy monastery: Monaster Świętego Ducha w Wilnie, monaster Trójcy Świętej w Wilnie i monaster św. Marii Magdaleny w Wilnie[2].
Diecezja przestała funkcjonować w dotychczasowym kształcie w 1939, gdy jej ordynariusz, arcybiskup Teodozjusz (Fieodosijew) odszedł z urzędu i zamieszkał w monasterze Świętego Ducha w Wilnie. Zarząd nad terytorium diecezji oddał metropolicie Eleuteriuszowi (Bogojawleńskiemu), który przed I wojną światową był arcybiskupem wileńskim i litewskim, zaś w dwudziestoleciu międzywojennym kierował strukturami prawosławnymi na terytorium niepodległej Litwy. Oznaczało to ponowne przejście diecezji w jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego[3].
Przypisy
- ↑ a b c d A. Mironowicz: Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku. Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2001, s. 100. ISBN 83-7431-046-4.
- ↑ A. Mironowicz: Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku. Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2001, s. 149. ISBN 83-7431-046-4.
- ↑ A. Mironowicz: Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku. Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2001, s. 207. ISBN 83-7431-046-4.
|
Media użyte na tej stronie
Autor:
- File:Diecezje Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego 2014.svg: Kirsan
- derivative work: Krzysztof Maria Różański (Upior polnocy)
Podział administracyjny Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (stan na rok 2014); opracowano na podstawie Mapa prawosławnej diecezji lubelsko-chełmskiej, Lubelski Instytut Kultury Prawosławnej 2014, ISBN 978-83-938799-1-5, zaktualizowana nazwa diecezji przemysko-nowosądeckiej, od 2016 przemysko-gorlickiej
Autor: Mix321, Licencja: CC BY-SA 4.0
Dioceses of Polish Orthodox Church in interwar period.
Autor: Albertus teolog, Licencja: CC BY-SA 4.0
Cerkiew Św. Ducha w Wilnie