Dmitrij Milutin
![]() Na portrecie pędzla nieznanego malarza z II poł. XIX w. | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 10 czerwca 1816 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 7 lutego 1912 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1833–1881 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | Lejb-Gwardyjska 1 Brygada artylerii, Kaukaski Okręg Wojskowy, Mikołajewska Akademia Sztabu Generalnego |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | polityk |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Data i miejsce urodzenia | 28 czerwca 1816 lub 1816 |
---|---|
Data śmierci | 25 stycznia 1912 lub 1912 |
minister wojny Imperium Rosyjskiego | |
Okres | od 9 listopada 1861 |
Poprzednik | |
Następca |
Dymitr Aleksiejewicz Milutin, ros. Дмитрий Алексеевич Милютин (ur. 29 maja?/ 10 czerwca 1816 w Moskwie, zm. 25 stycznia?/ 7 lutego 1912 w Simejizie koło Jałty) – rosyjski feldmarszałek, minister wojny, reformator wojskowy[1].
Życiorys
Życie rodzinne
Urodził się w niezamożnej rodzinie szlacheckiej, był starszym bratem Nikołaja Milutina. Po ukończeniu Szlacheckiej Pensji przy Uniwersytecie Moskiewskim w 1833 wstąpił do wojska. Od 1878 hrabia.
Służba wojskowa
W 1836 ukończył Akademię Wojskową. Rozpoczął służbę w Sztabie Generalnym, później w Kaukaskim Okręgu Wojskowym. W 1843 starszy kwatermistrz. Po służbie na Kaukazie w latach 1845-1856 został profesorem na katedrze geografii wojennej, później katedrze statystyki Akademii Wojskowej. W 1856 został członkiem komisji reformującej służbę w jednostkach wojskowych. w ramach prac Komisji pozostawił memorandum o programie zmian organizacyjnych w armii carskiej. W latach 1856 – 1859 był szefem sztabu Armii Kaukaskiej, od 1860 – zastępcą, a od 1861 – ministrem wojny. Przygotował i opracował reformę wojsk rosyjskich na l. 1860–1870, zwłaszcza pod kątem skrócenia okresu służby wojskowej i przebudowy armii na współczesną tym czasom armię masową. Do czasów reformy wojskowej Dymitra Milutina w 1874 wojsko rosyjskie nie znało koszar. Niemal półtoramilionowa armia rozlokowana była w prymitywnych ziemiankach i lepiankach lub po kwaterach prywatnych[2]. Brał udział w l. 1877–1878 wojnie rosyjsko-tureckiej, w tym w bitwie pod Plewną, gdzie po trzecim szturmie Plewny ostro wystąpił przeciwko odejściu wojsk rosyjskich spod twierdzy. Po jego wystąpieniu wojska nie odstąpiły od Plewny i oblężenie kontynuowano.
Działalność polityczna
Gazetę wojskową Rosyjski Inwalida przekształcił w gazetę o charakterze liberalno-politycznym. Był zwolennikiem reform gospodarczych i popierał uwłaszczenie chłopów w Rosji i Królestwie Polskim przeprowadzone według projektu jego brata Nikołaja Milutina[3]. Po kongresie berlińskim 1878 kierował praktycznie polityką zagraniczną Rosji awansując na stopień feldmarszałka wojsk rosyjskich.
Po wstąpieniu na tron Aleksandra III Romanowa został odsunięty od wszelkich godności wojskowych i zdymisjonowany. Od 1881 w stanie spoczynku. Osiadł w Simeizie koło Jałty, gdzie zmarł. Był członkiem Rady Państwa, honorowym członkiem Petersburskiej Akademii Nauk i profesorem honorowym wielu akademii wojskowych. Pozostawił duże archiwum, które po śmierci zostało zdeponowane w Moskwie, w bibliotece im. Włodzimierza Lenina.
Nagrody i odznaczenia
Był odznaczony Orderem Świętego Andrzeja (1874), Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (1862), Orderem Orła Białego (1860), Orderem Świętego Jerzego II klasy, Orderem Świętego Włodzimierza I, II, III i IV klasy, Orderem Świętej Anny I i II klasy, Orderem Świętego Stanisława I i III klasy, francuskim Krzyżem Wielkim Legii Honorowej (1876), duńskim Orderem Słonia (1876), austriackim Orderem Żelaznej Korony II klasy (1853), Orderem Świętego Stefana (1874), rumuńskim Orderem Virtutea Militară (1881), Orderem Gwiazdy Rumunii (1877), pruskim Orderem Orła Czerwonego I, II i III klasy, Pour le Mérite (1878), perskim Orderem Lwa i Słońca I klasy (1857), szwedzkim Krzyżem Wielkim Królewskiego Orderu Serafinów (1875).
Przypisy
- ↑ Jacek Legieć 2013 ↓, s. 19.
- ↑ Wiesław Caban, Losy żołnierzy powstania listopadowego wcielonych do armii carskiej, w: Przegląd Historyczny, t. XCI, z. 2, s. 245.
- ↑ Stefan Kieniewicz 1975 ↓, s. 265.
Bibliografia
- Bolszaja Sowietskaja Encykłpedia t. 16 Moskwa 1974.
- Jacek Legieć: Służba rekrutów z Królestwa Polskiego w armii rosyjskiej w latach 1874-1913. Kielce: Wydawnictwo Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, 2013.
- Stefan Kieniewicz: Historia Polski 1795-1918. Warszawa: PWN, 1975.
- ISNI: 0000 0001 0956 9234
- VIAF: 17459919
- LCCN: n84024653
- GND: 11704184X
- NDL: 00550911
- LIBRIS: 20dghbtl30ndcrq
- BnF: 14531846z
- SUDOC: 087210223
- NLA: 36079900
- NKC: js20020812773
- NTA: 070792275
- CiNii: DA08673785
- Open Library: OL4559024A
- PLWABN: 9810598453105606
- NUKAT: n02092481
- J9U: 987007276857705171
- LIH: LNB:V*367963;=BU
- WorldCat: lccn-n84024653
Media użyte na tej stronie
Autor: Wiki Romi, Licencja: CC0
Order Świętego Aleksandra Newskiego
Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie)
Baretka Orderu św. Włodzimierza.
Baretka Orderu św. Anny.
Baretka Orderu św. Stanisława.
Autor: Borodun, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar: Ordem of the Seraphim. Sweden. True size for the template.
Autor: Portunes, Licencja: CC BY 4.0
Ribbon bar of the Danish Order of the Elephant
Autor: Louis14, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastro da cavaliere di gran croce del'Ordine dell'Aquila Rossa del Regno di Prussia (Germania)
Central element of the Russian imperial coat of arms.
Baretka Orderu św. Jerzego
Order of Black Eagle's ribbon - Prussia
Autor: FranzJosephI, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastrino da Commendatore dell'Ordine Imperiale della Corona Ferrea
Autor: Reliavech, Licencja: CC BY-SA 4.0
Barette de l'ordre de Saint-André (Russie impériale).
Autor: Васильев Кирилл Сергеевич (Kirill S. Vasilyev), Licencja: CC BY-SA 4.0
The Russian Empire.
Russian Imperial Army
Branch of the armed forces/services: Officers listed in infantry and cavalry
- Reconstruction of insignia: shoulder straps in the general uniform as of 1867-1917
- Rank: Field Marshal General, who was awarded the court rank of Adjutant General during the reign of Emperor Alexander II
Autor: FranzJosephI, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastrino da Commendatore dell'Ordine Imperiale di Leopoldo
Baretka: Medal Cnoty Wojskowej (Virtutea Militară; model 2002) – Rumunia.
Autor: , Licencja: CC BY 3.0
Baretka: Order Świętego Stefana – Krzyż Wielki – Węgry.
Order of the Lion and the Sun (Iran) - Medal
Baretka pruskiego Orderu Pour le Mérite.