Ernie Banks
łącznik/pierwszobazowy | |||||
Pełne imię i nazwisko | Ernest Clinton Banks | ||||
---|---|---|---|---|---|
Pseudonim | Mr. Cub | ||||
Data i miejsce urodzenia | |||||
Data i miejsce śmierci | |||||
Odbijał | prawą | ||||
Rzucał | prawą | ||||
Debiut | 17 września 1953 | ||||
Ostatni występ | 26 września 1971 | ||||
Statystyki | |||||
Średnia uderzeń | 0,274 | ||||
Home runy | 512 | ||||
Uderzenia | 2583 | ||||
RBI | 1636 | ||||
Kariera klubowa | |||||
| |||||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||||
Rok wprowadzenia | 1977 | ||||
Głosów | 83,8% | ||||
Metoda elekcji | BBWAA |
Ernest Clinton Banks (ur. 31 stycznia 1931, zm. 23 stycznia 2015[1]) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łącznika i pierwszobazowego przez 19 sezonów w Chicago Cubs. Nosił przydomek „Mr. Cub”[2].
Kariera zawodnicza
Banks początkowo grał w zespole Kansas City Monarchs, występującym w Negro American League[2]. We wrześniu 1953 podpisał kontrakt jako wolny agent z Chicago Cubs, jednocześnie stając się pierwszym w historii klubu afroamerykaninem[3][4]. W Major League Baseball zadebiutował 17 września 1953 w meczu przeciwko Philadelphia Phillies[5][6]. W sezonie 1954, po zakończeniu kariery przez łącznika Roya Smalleya, zaczął regularnie grać na tej pozycji[2]. Rok później zdobył pięć grand slamów w jednym sezonie i tym samym ustanowił rekord w Major League, który został pobity w 1987 roku przez Dona Mattingly'ego[2][7]. W 1958 zwyciężając w lidze w klasyfikacji pod względem zaliczonych RBI (129), zdobytych home runów (44), mając najlepszy slugging percentage (0,614) i ze średnią uderzeń 0,313, został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem[2][5].
30 czerwca 1959 brał udział w jednej z nietypowych zagrywek w historii baseballu. W meczu St. Louis Cardinals – Chicago Cubs, w pierwszej połowie czwartej zmiany przy próbie odbicia Stana Musiala, miotacz Cubs Bob Anderson narzucił trzy balle i jeden strike. Następnie wykonał wild pitch, a piłka uderzając w łapacza Sammy’ego Taylora i sędziego Vica Delmora, powędrowała pod backstop (bariera za łapaczem, oddzielająca trybunę od boiska). Sędzia uznał to za czwarty ball i Musial otrzymał bazę za darmo. Piłka jednak ciągle była w grze (ang. fair ball), więc Musial podjął próbę zdobycia drugiej bazy; piłkę chwycił chłopiec do podawania kijów i podał ją sprawozdawcy meczowemu Patowi Piperowi. Trzeciobazowy Cubs Al Dark pobiegł do backstopu, odzyskał piłkę i skierował ją w stronę drugiej bazy do Banksa. W tym samym czasie sędzia Delmore wprowadził do gry nową piłkę, podał Andersonowi, który rzucił ją zbyt wysoko do drugobazowego Tony’ego Taylora. W efekcie Banks, który był w posiadaniu właściwej piłki, dotknął Musiala rękawicą, gdy próbował zaliczył trzecią bazę. Po naradzie sędziowie uznali to za aut, pomimo protestów menadżera Cardinals Solly'ego Hemusa, który twierdził, że grę utrudnił chłopiec do podawania piłek i Musial powinien był zostać na boisku. Ostatecznie Cubs przegrali mecz 1–4[8][9].
W sezonie 1959 został MVP National League po raz drugi z rzędu, zdobywając 45 home runów (2. wynik w lidze) i ponownie zaliczając najwięcej RBI (143)[2][5]. W tym samym roku władze miasta Chicago zaproponowały, by jeden dzień nazwać jego imieniem, jednak początkowo Banks odmówił[2]. Ostatecznie 15 sierpnia 1964 burmistrz miasta Richard J. Daley ustanowił Ernie Banks Day[10]. 12 maja 1970 zdobył 500. home runa w karierze, którą zakończył rok później[2].
Późniejszy okres
W 1977 wybrano go do Galerii Sław Baseballu, a pięć lat później został pierwszym zawodnikiem Cubs, którego numer został zastrzeżony przez klub[11][12]. Zmarł 23 stycznia 2015[13].
Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie | Lata | Źródło |
2× MVP National League | 1958, 1959 | [5] |
14× All-Star | 1955, 1956, 1957, 1958, 1959¹, 1959², 1960¹ 1960², 1961², 1962¹, 1962², 1965, 1967, 1969 | [5] |
Gold Glove Award | 1960 | [14] |
Lou Gehrig Memorial Award | 1967 | [15] |
Major League Baseball All-Century Team | [16] | |
Baseball Hall of Fame | od 1977 | [11] |
# 14 zastrzeżony przez Cubs | 1982 | [12] |
Przypisy
- ↑ 'Mr. Cub' Ernie Banks dies at 83 (ang.). cnn.com, 2015-01-24. [dostęp 2015-01-24].
- ↑ a b c d e f g h Ernie Banks (ang.). baseballlibrary.com. [dostęp 2012-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (7 lutego 2007)].
- ↑ Ernie Banks Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ Banks, Ernest “Ernie” (1931 - ) (ang.). blackpast.org. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ a b c d e Ernie Banks Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ Phillies - Cubs Box Score (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ Grand Slam Records (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ June 30, 1959, Wrigley Field, St. Louis Cardinals at Chicago Cubs Box Score and Play By Play (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2014-08-28].
- ↑ Musial Is First In History To Put Out By 2 Baseballs (ang.). St. Petersburg Times, 1 lipca 1959. [dostęp 2014-08-28].
- ↑ Ernie Banks (ang.). baseballlibrary.com. [dostęp 2012-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (23 sierpnia 2012)].
- ↑ a b Banks, Ernie (ang.). baseballhall.org. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ a b Cubs Retired Numbers (ang.). cubs.com. [dostęp 2012-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (16 lipca 2011)].
- ↑ Beloved Mr. Cub, Hall of Famer Banks dies at 83 (ang.). mlb.com. [dostęp 2015-01-24].
- ↑ National League Gold Glove Award Winners (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ Lou Gehrig Memorial Award (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 2012-10-28].
- ↑ All Century Team (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 2012-10-28].
Media użyte na tej stronie
A single empty (white) star on a transparent background, for use with star ratings
Pictograms of Olympic sports - Baseball. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.