Ewa Kopacz

Ewa Kopacz
Ilustracja
Ewa Kopacz (2015)
Pełne imię i nazwiskoEwa Bożena Kopacz
Imię i nazwisko po urodzeniuEwa Lis
Data i miejsce urodzenia3 grudnia 1956
Skaryszew
Wiceprzewodnicząca Parlamentu Europejskiego IX kadencji
Okresod 3 lipca 2019
Przynależność politycznaEuropejska Partia Ludowa
Wiceprzewodnicząca grupy poselskiej Europejskiej Partii Ludowej
Okresod 2 lipca 2019
do 16 września 2019
Przynależność politycznaEuropejska Partia Ludowa
Przewodniczący Platformy Obywatelskiej (p.o.)
Okresod 8 listopada 2014
do 26 stycznia 2016
PoprzednikDonald Tusk
NastępcaGrzegorz Schetyna
Prezes Rady Ministrów
Okresod 22 września 2014
do 16 listopada 2015
Przynależność politycznaPlatforma Obywatelska
PoprzednikDonald Tusk
NastępcaBeata Szydło
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okresod 8 listopada 2011
do 22 września 2014
Przynależność politycznaPlatforma Obywatelska
PoprzednikGrzegorz Schetyna
NastępcaRadosław Sikorski
Minister zdrowia
Okresod 16 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przynależność politycznaPlatforma Obywatelska
PoprzednikZbigniew Religa
NastępcaBartosz Arłukowicz
Odznaczenia
Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia)
Ewa Kopacz podczas Rady Krajowej Platformy Obywatelskiej (2015)
(c)
Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
, CC BY-SA 3.0 pl
Wizyta prezydenta Francji w Polsce (2012). Od lewej: marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, prezydent Francji François Hollande, marszałek Sejmu Ewa Kopacz i prezydent RP Bronisław Komorowski

Ewa Bożena Kopacz z domu Lis (ur. 3 grudnia 1956 w Skaryszewie[1]) – polska polityk, pediatra i działaczka samorządowa. W latach 2011–2014 marszałek Sejmu VII kadencji, w latach 2014–2015 prezes Rady Ministrów, od 2019 wiceprzewodnicząca Parlamentu Europejskiego.

Posłanka na Sejm IV, V, VI, VII i VIII kadencji (2001–2019), deputowana do Parlamentu Europejskiego IX kadencji (od 2019), w latach 2007–2011 minister zdrowia, w latach 2010–2014 i 2016–2021 wiceprzewodnicząca Platformy Obywatelskiej (w latach 2013–2014 i 2016–2017 I wiceprzewodnicząca), w latach 2014–2016 pełniąca obowiązki przewodniczącego PO, w 2019 wiceprzewodnicząca frakcji Europejskiej Partii Ludowej w PE.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

Jest córką Mieczysława i Krystyny[2]. Ojciec był zatrudniony jako mechanik, matka pracowała jako krawcowa. Wychowywała się w Radomiu, gdzie ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej[3]. W 1981 ukończyła studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Uzyskała specjalizację pierwszego stopnia w zakresie pediatrii i drugiego stopnia w zakresie medycyny rodzinnej. Pracowała w pogotowiu i przychodniach w Orońsku i Chlewiskach, a następnie w Szydłowcu[3], gdzie do 2001 kierowała miejscowym zakładem opieki zdrowotnej[4].

Działalność polityczna do 2014

W latach 80. należała do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, była prezesem koła ZSL działającego przy ośrodku zdrowia w Orońsku[5][6]. W latach 90. dołączyła do Unii Wolności[3], przewodniczyła strukturom tej partii w województwie radomskim[7]. W wyborach samorządowych w 1998 uzyskała mandat radnej sejmiku mazowieckiego I kadencji[8].

W 2001 odeszła z UW do nowo powstałej Platformy Obywatelskiej, w wyborach w tym samym roku z ramienia tego ugrupowania uzyskała mandat posłanki IV kadencji, reprezentując radomski okręg wyborczy[9]. Po raz drugi została wybrana do Sejmu w 2005 na okres V kadencji, w której objęła stanowisko przewodniczącej Komisji Zdrowia[10]. W tzw. gabinecie cieni PO (utworzonym 13 stycznia 2006) powołano ją na stanowisko rzeczniczki ds. zdrowia[11]. Pełniła obowiązki przewodniczącej mazowieckich struktur PO[12].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci została posłanką, otrzymując 39 155 głosów[13]. 16 listopada 2007 została powołana na stanowisko minister zdrowia w rządzie Donalda Tuska[7]. W 2009 sprzeciwiła się zakupowi przez polski rząd niesprawdzonych[14] i kosztownych szczepionek przeciwko tzw. świńskiej grypie w okresie pandemii, którą ogłosiła Światowa Organizacja Zdrowia (co do której pojawiły się podejrzenia, że może być na nią wywierany wpływ ze strony koncernów farmaceutycznych[15][16][17]). Decyzja ta była również krytykowana, m.in. przez byłego ministra Marka Balickiego, który stwierdził, że postawa rządu wzmocniła tzw. ruch antyszczepionkowy[18].

10 października 2010 wybrana na wiceprzewodniczącą PO[4]. W wyborach w 2011 uzyskała mandat posłanki VII kadencji – otrzymała wówczas 41 554 głosy[19]. 7 listopada 2011 została odwołana ze składu Rady Ministrów[20]. Następnego dnia została wybrana na marszałka Sejmu[21]. W głosowaniu wzięło udział 453 posłów, z czego 300 poparło ją, a 150 głosowało za kontrkandydaturą Marka Kuchcińskiego z Prawa i Sprawiedliwości. E. Kopacz stała się pierwszą kobietą w historii polskiego Sejmu na tym stanowisku[22]. 14 grudnia 2013 została wybrana na pierwszą wiceprzewodniczącą PO[7], zastępując na tej funkcji Grzegorza Schetynę.

Prezes Rady Ministrów

3 września 2014 zarząd krajowy PO rekomendował jej kandydaturę na urząd Prezesa Rady Ministrów w związku z zapowiedzianą rezygnacją Donalda Tuska, który został wybrany na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej[23]. 15 września została przez prezydenta Bronisława Komorowskiego desygnowana na to stanowisko[24].

19 września 2014 ogłosiła kandydatów na ministrów swojego gabinetu[25]. 22 września 2014 zrezygnowała ze stanowiska marszałka Sejmu. Tego samego dnia prezydent powołał ją na urząd Prezesa Rady Ministrów, a także powołał członków nowej Rady Ministrów[26].

1 października 2014 Ewa Kopacz wygłosiła exposé. Tego samego dnia Sejm większością 259 głosów za przy 183 głosach przeciw i 7 wstrzymujących udzielił jej rządowi wotum zaufania. Poza posłami PO i Polskiego Stronnictwa Ludowego gabinet poparł opozycyjny klub Twojego Ruchu oraz grupa posłów niezrzeszonych[27].

8 listopada 2014 po rezygnacji złożonej przez Donalda Tuska została z mocy partyjnego statutu przewodniczącą Platformy Obywatelskiej[28]. W 2015 była jednym z założycieli komitetu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich[29]. W 2015 uplasowała się na 40. miejscu rankingu, 100 najbardziej wpływowych kobiet świata, opublikowanym przez magazyn „Forbes[30].

W tym samym roku wystartowała w wyborach parlamentarnych jako lider listy wyborczej PO w okręgu warszawskim. Otrzymała 230 894 głosy, co było najwyższym indywidualnym wynikiem w kraju, i uzyskała mandat posłanki na Sejm VIII kadencji[31].

12 listopada 2015, na pierwszym posiedzeniu Sejmu VIII kadencji, Ewa Kopacz złożyła dymisję Rady Ministrów, która tego samego dnia została przyjęta przez prezydenta Andrzeja Dudę[32]. Tego samego dnia bezskutecznie kandydowała na stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej (przegrywając ze Sławomirem Neumannem), dzień później zadeklarowała rezygnację z ubiegania się o stanowisko przewodniczącego PO[33]. Ewa Kopacz zakończyła urzędowanie na stanowisku premiera 16 listopada 2015, gdy powołany został rząd Beaty Szydło.

Działalność od 2015

Ewa Kopacz nie ubiegała się o przywództwo w partii, które przejął Grzegorz Schetyna; powróciła na funkcję wiceprzewodniczącej ugrupowania, którą zajmowała do 2021[34] (do 2017 była pierwszą wiceprzewodniczącą). 17 listopada 2016 została wiceszefową utworzonego przez Platformę Obywatelską gabinetu cieni[35]. W Sejmie VIII kadencji została członkinią Komisji Zdrowia oraz Komisji do Spraw Unii Europejskiej[36].

W wyborach w 2019 uzyskała mandat posła do Parlamentu Europejskiego z 1. miejsca na liście komitetu Koalicja Europejska jako reprezentantka PO w okręgu obejmującym województwo wielkopolskie[37]. W czerwcu 2019 została wybrana na wiceprzewodniczącą frakcji chadeckiej w Europarlamencie[38][39][40] (objęła tę funkcję formalnie na początku lipca i pełniła ją do września[41]). W lipcu tegoż roku została wiceprzewodniczącą PE IX kadencji[42]. Objęła także stanowisko koordynatora Parlamentu Europejskiego ds. praw dziecka[43].

Życie prywatne

Jej mężem był prokurator Marek Kopacz (1956–2013)[44], z którym rozwiodła się w 2008[45]. Ewa Kopacz ma córkę – Katarzynę, również lekarkę[46].

Wyniki wyborcze

WyboryKomitet wyborczyOrganOkręgWynik
1998Unia WolnościSejmik Województwa Mazowieckiego I kadencjinr 58011 (4,49%)T
2001KWW Platforma ObywatelskaSejm IV kadencjinr 177378 (3,11%)T[47]
2005Platforma Obywatelska RPSejm V kadencjinr 1714 982 (6,66%)T[48]
2007Platforma Obywatelska RPSejm VI kadencjinr 1739 155 (13,74%)T[49]
2011Platforma Obywatelska RPSejm VII kadencjinr 1741 554 (16,07%)T[19]
2015Platforma Obywatelska RPSejm VIII kadencjinr 19230 894 (21,08%)T[31]
2019KKW Koalicja Europejska PO PSL SLD .N ZieloniParlament Europejski IX kadencjinr 7252 032 (21,01%)T[37]

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  2. Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  3. a b c Anna Dąbrowska: Czego nie wiecie o Ewie Kopacz. polityka.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  4. a b Biografia: Ewa Kopacz. sejm.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  5. Ewa Kopacz i Donald Tusk. newsweek.pl, 6 października 2014. [dostęp 2014-11-05].
  6. Kopacz zapomniała, że była w ZSL!. fakt.pl, 4 kwietnia 2016. [dostęp 2019-10-26].
  7. a b c Ewa Kopacz. platforma.org. [dostęp 2014-09-16].
  8. Kadencja I. mazovia.pl. [dostęp 2014-09-16].
  9. Strona sejmowa posła IV kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  10. Strona sejmowa posła V kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  11. „Gabinet cieni” PO ruszy w Polskę. pb.pl, 1 sierpnia 2006. [dostęp 2014-09-16].
  12. Ewa Kopacz. premier.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  13. Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  14. M.in. Wolfgang Wodarg, niemiecki lekarz i przewodniczący komisji zdrowia w niemieckim parlamencie oraz w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy, wskazywał, że szczepionka przeciw świńskiej grypie mogła także powodować wzrost zachorowań na raka (zob. Does virus vaccine increase the risk of cancer? (ang.). bild.de, 21 sierpnia 2009. [dostęp 2015-06-27].).
  15. EU to probe pharma over „false pandemic” (ang.). pharmatimes.com, 4 stycznia 2010. [dostęp 2015-06-27].
  16. Świńska grypa, zmowa i spiski. wyborcza.pl, 8 stycznia 2010. [dostęp 2014-09-16].
  17. Marcin Bojanowski: Gigantyczny rachunek za świńską grypę. wyborcza.pl, 26 marca 2010. [dostęp 2014-09-16].
  18. Balicki: Kopacz nie zrobi rewolucji, Arłukowicz powinien odejść. krytykapolityczna.pl, 19 września 2014. [dostęp 2015-06-21].
  19. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2017-04-206].
  20. M.P. z 2011 r. nr 101, poz. 1021.
  21. M.P. z 2011 r. nr 100, poz. 1008.
  22. 300 głosów za Kopacz! Pierwsza kobieta marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2014-09-16].
  23. Ewa Kopacz rekomendowana przez zarząd PO na stanowisko premiera. wp.pl, 3 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  24. Prezydent desygnował Ewę Kopacz na premiera. prezydent.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  25. Oto rząd Ewy Kopacz. Pięcioro nowych ministrów. Schetyna szefem MSZ, Piotrowska szefem MSW. wyborcza.pl, 19 września 2014. [dostęp 2014-09-19].
  26. Prezydent powołał rząd Ewy Kopacz. prezydent.pl, 22 września 2014. [dostęp 2014-09-22].
  27. Głosowanie nr 1 na 76. posiedzeniu Sejmu. Pkt 1. porz. dzien. Przedstawienie przez Prezesa Rady Ministrów programu działania Rady Ministrów z wnioskiem o udzielenie jej wotum zaufania. sejm.gov.pl, 1 października 2014. [dostęp 2014-10-01].
  28. „Nowa epoka” w Platformie. Ewa Kopacz przejmuje władzę w PO. polskieradio.pl, 8 listopada 2014. [dostęp 2014-11-08].
  29. Bronisław Komorowski pierwszym zarejestrowanym kandydatem. popieramkomorowskiego.pl, 18 marca 2015. [dostęp 2015-04-23].
  30. Najbardziej wpływowe kobiety świata 2015. forbes.pl, 27 maja 2015. [dostęp 2016-05-08].
  31. a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2017-04-20].
  32. Prezydent przyjął dymisję Kopacz i jej ministrów.. tvn24.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2015-11-12].
  33. Ewa Kopacz składa broń. Nie będzie ubiegać się o szefostwo w Platformie. dziennik.pl, 13 listopada 2015. [dostęp 2015-07-13].
  34. Borys Budka ustąpił z funkcji szefa PO, a Ewa Kopacz i Bartosz Arłukowicz – z funkcji wiceszefów. forsal.pl, 3 lipca 2021. [dostęp 2021-07-03].
  35. Poznaj skład Gabinetu Cieni. gabinetcieni.org. [dostęp 2016-11-18].
  36. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-29].
  37. a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  38. Ewa Kopacz wiceprzewodnicząca grupy chadeków. rp.pl, 5 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-08].
  39. Ewa Kopacz wybrana wiceprzewodniczącą chadeków w Parlamencie Europejskim. „Dziękuję za zaufanie”. gazeta.pl, 5 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-08].
  40. Ewa Kopacz już rozgościła się w Brukseli. Ma nawet nowe stanowisko – to duża niespodzianka!. niezalezna.pl, 5 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-08].
  41. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2020-03-23].
  42. Ewa Kopacz została wybrana na stanowisko wiceszefa Parlamentu Europejskiego. onet.pl, 3 lipca 2019. [dostęp 2019-07-03].
  43. Koordynator Parlamentu Europejskiego ds. praw dziecka. europarl.europa.eu. [dostęp 2020-01-27].
  44. Pogrzeb Marka Kopacza, byłego męża marszałek Sejmu (zdjęcia). echodnia.eu, 26 września 2013. [dostęp 2014-09-16].
  45. Mariusz Gierszewski: Największy dramat Ewy Kopacz: zamach bombowy na jej męża. „Następnego dnia bałam się włożyć kluczyki do stacyjki”. NaTemat.pl. [dostęp 2015-06-20].
  46. Sebastian Sulowski, Katarzyna Karpa: Jak się rozwiodła Ewa Kopacz. dziennik.pl, 9 lipca 2008. [dostęp 2014-09-16].
  47. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2017-04-20].
  48. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2017-04-20].
  49. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2017-04-20].
  50. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. s. 44–45. [dostęp 2014-09-16].
  51. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 2014-09-16].
  52. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].
  53. Pro Masovia – 2007 r.. mazovia.pl. [dostęp 2017-08-17].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Rada Krajowa Platformy Obywatelskiej RP, Warszawa (6.02.2015) (16269547900).jpg
Autor: Platforma Obywatelska RP from Polska, Licencja: CC BY-SA 2.0
Rada Krajowa Platformy Obywatelskiej RP, Warszawa (6.02.2015)
Tomasz Siemoniak Grzegorz Schetyna Ewa Kopacz Bartosz Arłukowicz Sejm 2016.jpg
Autor: Adrian Grycuk, Licencja: CC BY-SA 3.0 pl
Tomasz Siemoniak, Grzegorz Schetyna, Ewa Kopacz i Bartosz Arłukowicz w Sejmie
EST Order of the Cross of Terra Mariana - 1st Class BAR.png
Baretka Orderu Krzyża Ziemi Maryjnej I klasy
Ewa Kopacz debata z Szydło (19.10.2015).jpg
Autor: Platforma Obywatelska RP from Polska, Licencja: CC BY-SA 2.0
"Rozmowa o Polsce" - debata Premier Ewy Kopacz z Beatą Szydło, 19.10.2015
Coat of arms of Poland-official3.png
Godło Rzeczypospolitej Polskiej
Pl-Ewa Kopacz.ogg
Autor: odder, Licencja: CC BY-SA 3.0
Wymowa imienia i nazwiska Ewa Kopacz w języku polskim.
Bogdan Borusewicz François Hollande Ewa Kopacz Bronisław Komorowski Senate of Poland.JPG
(c)
Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
, CC BY-SA 3.0 pl
Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, Prezydent Francji François Hollande, Marszałek Sejmu Ewa Kopacz i Prezydent Bronisław Komorowski
Tickmark icon.svg
Autor: MGalloway (WMF), Licencja: CC BY-SA 3.0
A tickmark icon included in the OOjs UI MediaWiki lib.
MCO Order of Saint-Charles - Commander BAR.png
Baretka Komandora Orderu Świętego Karola
Premier RP D Tusk.jpg
Autor: Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Licencja: CC BY-SA 2.0
Prime Minister of Poland, Donald Tusk
Logo Ministerstwa Zdrowia.svg
Logo Ministerstwa Zdrowia
Den kongelige norske fortjenstorden storkors stripe.svg
Autor: Ordensherre, Licencja: CC BY-SA 3.0
Ribbon of Grand Cross of the Royal Norwegian Order of Merit. Norwegian: Stripe for storkors av Den Kongelige Norske Fortjenstorden.
Platforma Obywatelska wordmark.svg
Wordmark of Platforma Obywatelska, a Polish political party.