Ferdinand Bissacchini

Ferdinand Bissacchini
Ferdinand Bissachini
Data urodzenia

4 lutego 1819

Data i miejsce śmierci

17 czerwca 1893
Tarnów

Miejsce spoczynku

Stary Cmentarz w Tarnowie

Małżeństwo

Tekla z d. Kozdrańska

Dzieci

Irma, Julia

Odznaczenia
Krzyż Zasługi Cywilnej (w czasie pokoju) Medal Wojenny (Austro-Węgry) Order Królewski Korony (Prusy) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Ferdinand Bissacchini[1] (ur. 4 lutego 1819, zm. 17 czerwca 1893) – c. k. urzędnik samorządowy.

Życiorys

Urodził się 4 lutego 1819[2]. Był synem Józefa i Elżbiety z Adamków[3]. Wstąpił do służby państwowej Cesarstwa Austrii na obszarze zaboru austriackiego. Od około 1842 był zatrudniony w C. K. Guberni Krajowej Królestwa Galicji i Lodomerii we Lwowie jako gubernialny praktykant konceptowy[4], skąd około 1846/1847 był przydzielony do urzędu c. k. powiatu czortkowskiego[5]. Następnie ponownie pracował w C. K. Guberni Krajowej Królestwa Galicji i Lodomerii we Lwowie: od około 1847 jako koncepista gubernialny[6], a od około 1849 do około 1854 jako przydzielony komisarz obwodowy 3 klasy[7]. W tym charakterze od około 1850 pracował w urzędzie obwodu żółkiewskiego[8], od około 1852 w urzędzie obwodu tarnowskiego[9]. W ramach wprowadzenia nowych władz politycznych pod zaborem austriackim (mieszane urzędy okręgowe) jako komisarz obwodowy w połowie 1855 został mianowany przełożonym[10][11].

Od około 1860 do 1863 był naczelnikiem c. k. powiatu tarnobrzeskiego w ramach obwodu rzeszowskiego[12][a]. Za jego urzędowania 5 czerwca 1862 miał miejsce dotkliwy pożar Dzikowa (Tarnobrzega)[13]. W trakcie powstania styczniowego informowano w prasie, że zanikły doniesienia o naruszaniu terytorium austriackiego przez siły rosyjskie, co łączono z rzekomym porozumieniem między przedstawicielami obu państw oraz w oparciu o częste wizyty w Sandomierzu naczelnika Bissacchiniego, który miał być dobrze widziany przez władze rosyjskie[14]. Według relacji świadków (w tym dr. Teofila Kaczkowskiego) naczelnik Bissacchini już po ogłoszeniu amnestii w Galicji dla uczestników polskiej insurekcji, w kwietniu 1863 zamierzał wydać Rosjanom pojmanego w Hucie Komorowskiej uchodźcę polskiego, Pawła Koleszkę, który ostatecznie zdecydował się sam przekroczyć z powrotem granicę z Królestwem (w odpowiedzi na relacje obciążające go Bissacchini przedstawił swoją wersję zdarzeń)[15][16][17][18]. Stanowisko w Tarnobrzegu-Dzikowie Ferdinand Bissacchini opuszczał w 1863 po licznych zażaleniach na jego osobę[19].

Od około 1863 był naczelnikiem c. k. powiatu dębickiego w ramach obwodu tarnowskiego[20][21]. Tuż przed wybuchem wojny prusko-austriackiej w czerwcu 1866 z urzędu naczelnika dębickiego został przydzielony do służby w intendenturze kwatery głównej 6 korpusu armijnego Armii Północnej w Prerau[22]. Został tam powołany do pomocy przez nowo powołanego intendenta Armii Północnej, Adolfa Kriegsaua (do tej pory szefa sekcji w C. K. Ministerium Stanu)[23].

Około 1866/1867 pełnił stanowisko komisarza powiatowego 1 klasy c. k. powiatu sanockiego[24]. Jako delegowany komisarz rządowy 14 marca 1867 uczestniczył w procesie wyborów zwierzchności gminnej w Sanoku (wybrany nim wtedy Erazma Łobaczewskiego)[25]. Po dokonanej reformie administracyjnej w 1867 i wprowadzeniu autonomii galicyjskiej jako naczelnik powiatowy został mianowany komisarzem powiatowym 1 klasy powiatu bielskiego na obszarze Śląsku Austriackiego[26][27][28][29]. W lipcu 1868 w prasie pojawił się zarzut wysunięty wobec naczelnika Bissachiniego, jakoby na własną rękę pojawił się w rezydencji biskupiej podczas gdy metropolita wrocławski biskup Heinrich Förster odbywał wizytację generalną dekanatu Schwarzwasser w Pruchnej[30]. Podczas uroczystości poświęcenia Kolei Nadbrzeżnej Prawej Odry, zorganizowanej w czerwcu 1870 w miejscowości Goczalkowitz na obszarze Prus w terenie przygranicznym Bissacchini wznosił toast za przyjaźń austriacko-pruską[31]. W połowie 1870 kandydował z okręgu bielskiego do Śląskiego Sejmu Krajowego w Opawie (według korespondencji w polskim dzienniku „Kraj” z Krakowa startował celem rozbicia głosów narodowców)[32]. Z powództwa proboszcza Drela w sprawie obrazy czci został skazany przez sąd powiatowy w Bielitz na karę grzywny 26 guldenów, po czym 22 marca 1871 postanowieniem morawsko-śląskiego wyższego sądu krajowego w Brünn wyrok został uchylony, a Bissachini został uniewinniony[33].

Od około 1871 do około 1874 sprawował stanowisko starosty c. k. powiatu liskiego[34]. W tym czasie był prezydującym c. k. powiatowej komisji szacunkowej w Lisku[35]. 23 sierpnia 1873 przekazał kwotę 80 zł. włościanom z Zatwardnicy, którymi opiekował podczas trwającej wtedy epidemii cholery[36]. W październiku 1873 bez powodzenia kandydował w okręgu sanockim do V kadencji Rady Państwa w Wiedniu[37]. Również w październiku 1873 Bissacchini startował w wyborach do IV kadencji Sejmu Krajowego Galicji we Lwowie i w IV kurii w okręgu Turka-Borynia otrzymał 35 ze 100 głosów, ulegając księdzu greckokatolickiemu Pawłowi Jasienickiemu (zdobył 65 głosów)[38]. Około 1874/1875 pozostawał w etacie osobowym starostów galicyjskich[39], w 1875 był przydzielony do C. K. Namiestnictwa[40]. Stamtąd w grudniu 1875 został przeniesiony na stanowisko starosty c. k. powiatu turczańskiego[41], które piastował do około 1877[42][43]. W tym czasie był prezydującym c. k. powiatowej komisji szacunkowej w Turce[44]. Od połowy 1877 do około 1879 sprawował stanowisko starosty c. k. powiatu rudeckiego[45][46]. W tym czasie był prezydującym c. k. powiatowej komisji szacunkowej w Rudkach[47]. Od około 1879 do około 1882 sprawował stanowisko starosty c. k. powiatu mościskiego[48]. W tym okresie pełnił funkcje przewodniczącego c. k. rady szkolnej okręgowej w Mościskach[49] oraz był prezydującym tamtejszej c. k. powiatowej komisji szacunkowej[50]. Później był przeniesiony w stan spoczynku[51].

Zmarł 17 czerwca 1893 w Tarnowie[51][2]. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie[2]. Był żonaty z Teklą z domu Kozdrańską, z którą miał córki; jedna z nich, Julia[3], w 1889 poślubiła lekarza z Krakowa, dr. Bolesława Mayzela[52], a inna, Irma w 1890 wyszła za prawnika, dr. Stanisława Miziewicza, asystenta konceptowego Wydziału Krajowego[53].

Uwagi

  1. Według Jana Słomki Ferdinand Bissacchini był Niemcem. Jan Słomka: Pamiętnik włościanina. Od pańszczyzny do dni dzisiejszych. Kraków: Krakowska Drukarnia Nakładowa, 1912, s. 162. Sławomir Stępak. Necropolis michocinensis. „Tarnobrzeskie Zeszyty Historyczne”. Nr 19, s. 32, 1998. 

Odznaczenia

Przypisy

  1. Początkowo podawano form nazwiska „Bissachini”. W języku polskim określany jako „Ferdynand Bissacchini”.
  2. a b c Ferdinand Bissacchini. tarnow.grobonet.com. [dostęp 2020-04-01].
  3. a b Antoni Sypek, Cmentarz Stary w Tarnowie. Przewodnik., 1999, ISBN 83-85988-27-0.
  4. Schematismus der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1843. Lwów: 1843, s. 44.
    Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1844. Lwów: 1844, s. 40.
    Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1845. Lwów: 1845, s. 44.
    Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1846. Lwów: 1846, s. 42.
  5. Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1847. Lwów: 1847, s. 39.
  6. Schematismus der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1848. Lwów: 1848, s. 44.
    Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1849. Lwów: 1849, s. 7.
  7. a b Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1850. Lwów: 1850, s. 7.
  8. Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1851. Lwów: 1851, s. 35.
    Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1852. Lwów: 1852, s. 32.
    Wyjechali ze Lwowa. „Gazeta Lwowska”. Nr 256, s. 1024, 8 listopada 1852. 
  9. Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1853. Lwów: 1853, s. 24.
    Provinzial Handbuch der Königreiche Galizien und Lodomerien für das Jahr 1854. Lwów: 1854, s. 24.
  10. Korespondencya Czasu. „Czas”. Nr 150, s. 2, 6 lipca 1855. 
  11. Sptarawy krajowe. „Gazeta Lwowska”. Nr 157, s. 625, 11 lipca 1855. 
  12. Przyjechali od 18 do 19 września. „Czas”. Nr 215, s. 4, 20 września 1860. 
    Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1861. Lwów: 1861, s. 88.
    Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1862. Lwów: 1862, s. 100.
    Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1863. Lwów: 1863, s. 101.
    Sławomir Stępak. Z dziejów władz powiatowych w Tarnobrzegu. „Tarnobrzeskie Zeszyty Historyczne”. Nr 23, s. 27, 2003. 
  13. Kronika miejscowa i zagraniczna. „Czas”. Nr 148, s. 2, 1 lipca 1862. 
  14. a b Galicya. „Gazeta W. Xięstwa Poznańskiego”. Nr 71, s. 3, 25 marca 1863. 
  15. Kronika. Z powiatu dzikowskiego. „Gazeta Narodowa”. Nr 64, s. 3, 29 kwietnia 1863. 
  16. Korespondencya Czasu. „Czas”. Nr 100, s. 1, 2 maja 1863. 
  17. Od redakcyi. „Czas”. Nr 106, s. 3, 10 maja 1863. 
  18. Kronika miejscowa i zagraniczna. „Czas”. Nr 110, s. 3, 16 maja 1863. 
  19. Ziemie polskie. „Gazeta Narodowa”. Nr 73, s. 2, 9 maja 1863. 
  20. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1864. Lwów: 1864, s. 96.
  21. a b Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1865. Lwów: 1865, s. 95.
    Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1866. Lwów: 1866, s. 94.
  22. Vor dem Kriege. „Fremden-Blatt”. Nr 154, s. 3, 7 czerwca 1866. (niem.). 
    Aus dem Hauptquartier der Nord-Armee. „Gemeinde-Zeitung”. Nr 44, s. 466, 9 czerwca 1866. (niem.). 
    Tagesneuigeiten. „Troppauer-Zeitung”. Nr 162, s. 4, 15 czerwca 1866. (niem.). 
  23. Kronika miejscowa i zagraniczna. „Czas”. Nr 127, s. 2, 8 czerwca 1866. 
  24. Handbuch der politischen Behörden in Galizien für das Jahr 1867. Lwów: 1867, s. 43, 92.
  25. Kronika. Sanok. „Gazeta Narodowa”. Nr 65, s. 2-3, 19 marca 1867. 
  26. Nichtamtlicher Theil. „Troppauer-Zeitung”. Nr 175, s. 2, 1 sierpnia 1867. (niem.). 
  27. Provinzielles. „Die Neue Zeit”. Nr 181, s. 2, 7 sierpnia 1868. (niem.). 
  28. Die neuen Bezirkshautmänner. „Neues Wiener Tagblatt”. Nr 219, s. 2, 10 sierpnia 1868. (niem.). 
  29. Personalien. „Österreichische Zeitschrift für Verwaltung”. Nr 33, s. 132, 13 sierpnia 1868. (niem.). 
  30. Tages-Nachrichten. Denunziation. „Das Vaterland”. Nr 185, s. 3, 7 lipca 1868. (niem.). 
  31. Kleine Chronik. Preusisch-österreichische Freundschaft. „Neue Freie Presse”. Nr 2092, s. 7, 26 czerwca 1870. (niem.). 
  32. Wiadomości polityczne i korespondencje. Z Szlązka. „Kraj”. Nr 152, s. 2, 7 lipca 1870. 
  33. Aus dem Gerichtssaale. „Das Vaterland”. Nr 2382, s. 8, 14 kwietnia 1871. (niem.). 
  34. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1872. Lwów: 1872, s. 38, 71.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1873. Lwów: 1873, s. 39, 72.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1874. Lwów: 1874, s. 40, 74.
  35. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1872. Lwów: 1872, s. 202.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1873. Lwów: 1873, s. 200.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1874. Lwów: 1874, s. 224.
  36. Kronika potoczna i rozmaitości. Z pod Lutowisk. „Kraj”. Nr 204, s. 2, 5 września 1873. 
  37. Ruch wyborczy. Z Sanockiego. „Gazeta Narodowa”. Nr 251, s. 2, 23 października 1873. 
  38. Wybory. „Gazeta Lwowska”. Nr 243 (dodatek nadzwyczajny), s. 13, 24 października 1876. 
  39. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1875. Lwów: 1875, s. 72.
  40. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1876. Lwów: 1876, s. 5.
  41. Wiadomości urzędowe (od 10 do 31 grudnia 1875 r.). Przeniesienia. „Przegląd Sądowy i Administracyjny”. Nr 2, s. 22, 12 stycznia 1876. 
  42. Przyjechali do Lwowa. „Gazeta Lwowska”. Nr 8, s. 5, 12 stycznia 1876. 
  43. a b Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1877. Lwów: 1877, s. 39.
  44. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1877. Lwów: 1877, s. 190.
  45. Wiadomości urzędowe od 12 do 18 czerwca. „Przegląd Sądowy i Administracyjny”. Nr 25, s. 206, 20 czerwca 1877. 
  46. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1878. Lwów: 1878, s. 30.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1879. Lwów: 1879, s. 29.
  47. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1878. Lwów: 1878, s. 176.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1879. Lwów: 1879, s. 172.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1880. Lwów: 1880, s. 177.
  48. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1880. Lwów: 1880, s. 25.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1881. Lwów: 1881, s. 25.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1882. Lwów: 1882, s. 25.
    Pamiątka podróży cesarza Franciszka Józefa I po Galicyi i dwudziesto-dniowego pobytu jego w tym kraju. Kraków: Wydawnictwo Czytelni Ludowej H. Nowoleckiego, 1881, s. 126.
  49. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1880. Lwów: 1880, s. 375.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1881. Lwów: 1881, s. 382.
  50. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1881. Lwów: 1881, s. 175.
    Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1882. Lwów: 1882, s. 178.
    Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1882. Wiedeń: 1882, s. 447.
  51. a b c d e f Kronika. Zmarli. „Gazeta Lwowska”. Nr 145, s. 3, 28 czerwca 1893. 
  52. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1890. Lwów: 1890, s. 511.
    Kurjer prowincjonalny. „Kurjer Polski”. Nr 15, s. 3, 15 października 1889. 
  53. Kronika. Ślub. „Kurjer Lwowski”. Nr 253, s. 5, 12 września 1890. 
  54. Amtlicher Theil. „Bukowina”. Nr 223, s. 1, 28 grudnia 1864. (niem.). 
  55. Przegląd polityczny. „Gazeta Narodowa”. Nr 293, s. 1, 23 grudnia 1864. 
  56. Korespondencya Czasu. „Czas”. Nr 220, s. 1, 23 grudnia 1864. 
  57. Od redakcyi. „Czas”. Nr 106, s. 3, 10 maja 1863. 
  58. Tagesneuigkeiten. „Neues Fremden-Blatt”. Nr 275, s. 19, 5 października 1970. (niem.). 
  59. Amtlicher Teil. „Troppauer-Zeitung”. Nr 240, s. 1, 20 października 1870. (niem.). 
  60. Offizielle Nachrichten. „Die Presse”. Nr 205, s. 2, 29 sierpnia 1849. (niem.). 

Media użyte na tej stronie

RUS Order św. Anny (baretka).svg
Baretka Orderu św. Anny.
RUS Order św. Stanisława (baretka).svg
Baretka Orderu św. Stanisława.
AUT KuK Friedensbande BAR.png
Autor: Mimich, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka: wstążka dla części odznaczeń cywilnych oraz niektórych odznaczeń wojskowych nadawanych w czasie pokoju (Friedensbande) dla odznaczeń austro-węgierskich:
Kriegsmedaille.jpg
Medaglia di Guerra (Kriegsmedaille), Impero Austriaco
PRU Order of Crown ribbon.svg
Autor: Boroduntalk, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar: Order of the Crown. Prussia.