Frances Tiafoe
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 20 stycznia 1998 |
Wzrost | 188 cm |
Gra | praworęczny, oburęczny bekhend |
Status profesjonalny | 2015 |
Zakończenie kariery | aktywny |
Trener | |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje | 1 |
Najwyżej w rankingu | 17 (10 października 2022) |
Australian Open | QF (2019) |
Roland Garros | 2R (2022) |
Wimbledon | 4R (2022) |
US Open | SF (2022) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje | 0 |
Najwyżej w rankingu | 160 (1 listopada 2021) |
Australian Open | 3R (2021) |
Roland Garros | 2R (2021, 2022) |
Wimbledon | 1R (2017, 2018) |
US Open | 2R (2014) |
Frances Tiafoe (ur. 20 stycznia 1998 w Hyattsville) – amerykański tenisista.
Jego rodzice pochodzą z Sierra Leone.
Kariera tenisowa
W 2012 rozpoczął karierę juniorską. Na koniec 2013, jako najmłodszy tenisista w historii, triumfował w Orange Bowl, pokonując w finale Stefana Kozlova 7:6(3), 0:6, 6:3. W swoim ostatnim starcie w gronie juniorów osiągnął półfinał gry pojedynczej podczas US Open 2014.
W czerwcu 2013 zagrał w swoim pierwszym turnieju w gronie seniorów. W lipcu 2014, dzięki otrzymaniu dzikiej karty, wystąpił w kwalifikacjach turnieju Atlanta Open oraz w drabince głównej Citi Open w Waszyngtonie. Podczas US Open 2014 wystąpił w turnieju kwalifikacyjnym w singlu oraz w drabince głównej debla, odnotowując w niej drugą rundę. W maju 2015 osiągnął pierwszą rundę wielkoszlemowego French Open, przegrywając w 1 meczu z Martinem Kližaem 2:6, 4:6, 1:6. Kilka miesięcy później wystąpił w pierwszej rundzie US Open, ulegając w nim Viktorowi Troickiemu 5:7, 4:6, 3:6.
W 2016 wygrał dwa turnieje rangi ATP Challenger Tour w grze pojedynczej. W kwietniu 2017 został finalistą gry podwójnej zawodów rangi ATP World Tour w Houston partnerując Dustinowi Brownowi. W sezonie 2017 dwukrotnie triumfował również w cyklu ATP Challenger Tour.
Pod koniec lutego 2018 Tiafoe zagrał z dziką kartą w turnieju ATP World Tour w Delray Beach, gdzie wygrał premierowy tytuł w zawodach tej rangi. Wyeliminował m.in. w drugiej rundzie Juana Martína del Potra po trzysetowym meczu, a w finale wynikiem 6:1, 6:4 Petera Gojowczyka[1]. W maju awansował do finału zawodów w Estoril, w którym uległ João Sousie 4:6, 4:6.
W 2019 roku podczas Australian Open osiągnął pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał w grze pojedynczej. W meczu o półfinał przegrał z Rafaelem Nadalem w trzech setach.
W październiku 2021 roku jako kwalifikant zanotował finał rozgrywek rangi ATP Tour 500 w Wiedniu. W meczu mistrzowskim przegrał 5:7, 4:6 z Alexandrem Zverevem. W sezonie 2022 Amerykanin ponownie wystąpił w spotkaniu o tytuł zawodów w Estoril. Tym razem został pokonany w nim w dwóch setach przez Sebastiána Báeza. W tym samym sezonie osiągnął finał turnieju w Tokio, w którym przegrał z Taylorem Fritzem 6:7(3), 6:7(2).
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 17. miejscu (10 października 2022)[2], natomiast w zestawieniu deblistów na 160. pozycji (1 listopada 2021).
Finały w turniejach ATP Tour
Legenda |
---|
Wielki Szlem |
Igrzyska olimpijskie |
Tennis Masters Cup / ATP Finals |
ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000 |
ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
ATP International Series / ATP Tour 250 |
Gra pojedyncza (1–4)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 25 lutego 2018 | Delray Beach | Twarda | ![]() | 6:1, 6:4 |
Finalista | 1. | 6 maja 2018 | Estoril | Ceglana | ![]() | 4:6, 4:6 |
Finalista | 2. | 31 października 2021 | Wiedeń | Twarda (hala) | ![]() | 5:7, 4:6 |
Finalista | 3. | 1 maja 2022 | Estoril | Ceglana | ![]() | 3:6, 2:6 |
Finalista | 4. | 9 października 2022 | Tokio | Twarda | ![]() | 6:7(3), 6:7(2) |
Gra podwójna (0–1)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 16 kwietnia 2017 | Houston | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 5:7, 6–10 |
Przypisy
- ↑ Wirtualna Polska Media , ATP Delray Beach: Frances Tiafoe pierwszym mistrzem nowej amerykańskiej generacji – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 25 lutego 2018 [dostęp 2018-02-26] (pol.).
- ↑ Frances Tiafoe | Overview | ATP Tour | Tennis, ATP Tour [dostęp 2022-06-10] .
Bibliografia
- Profil na stronie ATP, Association of Tennis Professionals [dostęp 2016-01-23] (ang.).
- Profil na stronie ITF, International Tennis Federation [dostęp 2016-01-23] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa, Davis Cup [dostęp 2016-01-23] (ang.).
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Tennis. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Flag of Portugal, created by Columbano Bordalo Pinheiro (1857-1929), officially adopted by Portuguese government in June 30th 1911 (in use since about November 1910). Color shades matching the RGB values officially reccomended here. (PMS values should be used for direct ink or textile; CMYK for 4-color offset printing on paper; this is an image for screen display, RGB should be used.)
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Autor: Carine06 from UK, Licencja: CC BY-SA 2.0
Day 1 of Wimbledon qualifying 2016.