Franciszek Pytel (pilot)
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 18 sierpnia 1895 |
---|---|
Data śmierci | ? |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | 3 pułk piechoty |
Stanowiska | dowódca eskadry |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Franciszek Pytel[a] (ur. 18 sierpnia 1895 w Starej Bystricy, zm. ?) – major pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Józefa i Marii, ukończył szkołę realną w Żywcu. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w 3. i 2. pułku piechoty Legionów. 12 maja 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej, z której został uwolniony 20 stycznia 1919 r[3].
Zgłosił się do służby w odrodzonym Wojsku Polskim. 7 lipca 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 czerwca 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do I lotniczego baonu uzupełnień[4]. 6 sierpnia 1919 roku został skierowany na szkolenie w zakresie pilotażu do Francuskiej Szkoły Pilotów w Warszawie, po jego ukończeniu został 28 kwietnia 1920 r. rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Lotniczej w Ławicy. 8 lipca 1920 roku został przydzielony do 8. eskadry wywiadowczej i w jej składzie walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. Podczas działań wojennych wyróżnił się podczas ataków z niskiej wysokości na oddziały Armii Czerwonej. 12 września 1920 roku, podczas lotu w trudnych warunkach atmosferycznych, wykrył i zaatakował oddziały nieprzyjaciela w rejonie Lubomla[b]. Następnie przekazał polskim oddziałom informacje o położeniu i ruchach wroga[5].
16 września wykrył oddziały 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego w rejonie Uściługu i z niskiej wysokości przeprowadził szereg ataków na oddziały wroga[6]. Następnie brał udział w ofensywie pod Warszawą, szczególnie wyróżnił się podczas ataków na cofające się oddziały sowieckie z rejonu Wyszkowa i Pułtuska. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wykonał 14 lotów, w tym 11 lotów zwiadowczych i 3 na bombardowanie[3].
19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w Wojskach Lotniczych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[7]. 22 lutego 1922 roku został zdemobilizowany, ale już 13 grudnia tego samego roku powrócił do czynnej służby[5]. Otrzymał przydział do 1. pułku lotniczego na stanowisko dowódcy kompanii pułkowej. 29 września 1924 roku został przeniesiony do 12. eskadry lotniczej. 26 sierpnia 1925 został przeniesiony do 6 pułku lotniczego we Lwowie, w którym 28 listopada objął dowództwo nad 65. eskadrą lotniczą. 25 lutego 1927 objął stanowisko oficera ewidencyjnego w 6 pułku lotniczym. 19 marca 1928 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa[8]. Z dniem 15 stycznia 1929 został przydzielony na czteromiesięczny kurs instruktorów strzelania i bombardowania lotniczego w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu[9]. Od 19 kwietnia 1929 został mianowany komendantem parku lotniczego 6 pl[5]. 8 października 1929 został skierowany na roczny kurs w Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu[3]. Po jego ukończeniu, 29 kwietnia 1930 został przeniesiony do służby w 5 pułku lotniczym w Lidzie[5][10]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 10. lokatą w korpusie aeronautyki[11]. W marcu 1939, w tym samym stopniu i starszeństwie, zajmował 3. lokatę w korpusie oficerów lotnictwa, grupa techniczna[2]. Pełnił wówczas służbę w 6 pułku lotniczym na stanowisku dowódcy oddziału portowego Bazy Lotniczej[12].
Dalsze jego losy nie są znane.
Ordery i odznaczenia[5][13]
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 282
- Krzyż Niepodległości (17 września 1932)[14][15]
- Krzyż Walecznych[2]
- Srebrny Krzyż Zasługi (18 marca 1932)[16]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Polowa Odznaka Pilota nr 52 (11 listopada 1928)[17]
- Państwowa Odznaka Sportowa
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)[18]
- francuska Odznaka Pilota (1929)[19]
Uwagi
- ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Franciszek II Pytel”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie mjr. piech. Franciszka I Pytla (ur. 31 stycznia 1889)[1][2].
- ↑ W literaturze podawana jest nazwa Lubowla, która odnosi się do miejscowości na terenie Słowacji. 8 eskadra wywiadowcza prowadziła w tym czasie działania w rejonie Lubomla
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 87, 536.
- ↑ a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 224.
- ↑ a b c Pytel Franciszek kpt. pil.. bequickorbedead.com. [dostęp 2020-03-07]. (pol.).
- ↑ Dz.Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 79 z 22 lipca 1919 roku, s. 1798.
- ↑ a b c d e Zieliński, Wójcik 2005 ↓, s. 159.
- ↑ Niestrawski t. II 2017 ↓, s. 176.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1921 roku, s. 213.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 55.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 44.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 110.
- ↑ Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 345.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 788.
- ↑ Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 245,251,256.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 11 listopada 1932 roku, s. 381.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 65, poz. 87 „za zasługi na polu wyszkolenia i pracy kulturalno-oświatowej w wojsku”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 436 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 536.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 367.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). Początki, organizacja, personel i sprzęt. T. I. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
- Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). Walka i demobilizacja. T. II. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Józef Zieliński, Waldemar Wójcik: Lotnicy Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari : 1919–1920. T. 1, [Wojna polsko-bolszewicka 1919–1920]. Warszawa: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2005. ISBN 83-7441-243-7. OCLC 749442378.
Media użyte na tej stronie
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.
It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.
After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.Orzełek legionowy
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Naramiennik majora Sił Powietrznych RP.
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Franciszek Pytel podporucznik pilot
Ribbon for the World War I Victory Medal awarded by the Allies:
- w:World War I Victory Medal (United States) awarded by the w:United States Department of Defense
- w:Victory Medal (United Kingdom) also called the Inter-Allied Victory Medal
- w:Médaille Interalliée 1914–1918 (France)
- w:Inter-Allied Victory Medal (Greece)
- w:Allied Victory Medal (Italy)
- etc.