Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne
Terres australes et antarctiques françaises
Flaga Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Herb Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Flaga Francuskich Terytoriów Południowych i AntarktycznychHerb Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Dewiza: (fr.) Liberté, Egalité, Fraternité
Hymn:
La Marseillaise

(Marsylianka)
Język urzędowy

francuski

Status terytorium

terytorium zamorskie

Zależne od

Francji

Głowa terytorium

prezydent Emmanuel Macron

Szef rządu

Prefekt, Wysoki Administrator Charles Giusti od 2020[1]

Powierzchnia
 • całkowita


440 000 km²

Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia


0
0 osób/km²

Waluta

euro (EUR)

Rok utworzenia

wydzielenie z Madagaskaru
1955

Kod ISO 3166

TF/ATF/260

Domena internetowa

.tf

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne (fr. Terres australes et antarctiques françaises – TAAF) – francuskie terytorium zależne obejmujące antarktyczne wyspy wulkaniczne, położone w południowej części Oceanu Indyjskiego. Położone są one częściowo u wybrzeży Afryki, a część leży niemal w równej odległości od kontynentów Afryki, Australii i Antarktydy, w pobliżu 43°S i 67°E. W ich skład wchodzi również sektor Antarktydy obejmujący Ziemię Adeli, przy czym roszczenia wobec Ziemi Adeli nie są uznawane przez niektóre państwa.

Terytoria te mają od 1955 roku status terytorium zamorskiego Francji.

Podział

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne dzielą się na 5 dystryktów:

Od czasu utworzenia odrębnego terytorium zamorskiego w 1955 ziemie te były zarządzane przez administratora (administrateur supérieur) rezydującego w Paryżu. Od 1997 roku administrator miał swą siedzibę w Saint-Pierre na wyspie Reunion[2]. W wyniku reformy administracyjnej w grudniu 2003[3], administratora zastąpił prefekt (najwyższy zarządca), którego siedziba nadal znajduje się na wyspie Reunion. Od 13 października 2014 urząd ten sprawuje Cécile Pozzo di Borgo, druga kobieta w historii, która zarządza tym terytorium[4].

Ludność i gospodarka

Ziemia Adeli o powierzchni około 500 tys. km² oraz wyspy zajmujące razem 7781 km² nie były nigdy zamieszkane. Jedynymi mieszkańcami są przebywający tam czasowo naukowcy – w roku 1997 było ich około 100.

Mimo tego, terytorium posiada znaczącej wielkości flotę morską, w skład której wchodziły w 1999 roku następujące jednostki: 7 masowców, 5 statków drobnicowców, 10 chemikaliowców, 9 kontenerowców, 6 statków do przewozu ciekłego gazu, 24 tankowce, jeden statek-chłodnia oraz 10 rorowców. Łączna wyporność statków tej floty wynosi blisko 2893 tys. GRT, czyli 5166 tys. DWT. Flota ta rejestrowana jest w tzw. drugim francuskim rejestrze statków, co umożliwia ich właścicielom płacenie niższych podatków i stosowanie mniej restrykcyjnych regulacji niż w przypadku głównego rejestru.

Podstawowym bogactwem naturalnym tego terytorium są ryby i skorupiaki. Aktywność gospodarcza ogranicza się do utrzymywania tu stacji meteorologicznej i geofizycznych stacji naukowych, a także znaczącej floty rybackiej. Ryby złowione na tych akwenach eksportowane są do Francji i Reunionu. Roczny dochód terytorium wynosi około 18 mln dolarów.

Terytorium posiada domenę internetową .tf.

Przyroda

Na terytorium zaobserwowano 153 gatunki autochtoniczne zwierząt, w tym 51 występujących endemicznie a jeden uznano za wymarły[5] – ptak Anas marecula z rodziny kaczkowatych wymarł przed 1793 rokiem na wyspie Amsterdam, a główną przyczyną jego wyginięcia były polowania[6]. Z kolei 18 gatunków zwierząt zostało introdukowanych lub ich pochodzenie nie jest znane. Ponadto odnotowano występowanie jednego gatunku chromistMicrofissurata australis. Zarejestrowano także 39 gatunków roślin[5] – z czego 7 to endemity (są to Agrostis delislei, Colobanthus diffusus, Lyallia kerguelensis, Pentaschistis insularis, Plantago pentasperma, Plantago stauntonii i Poa novarae)[7]. Ponadto 113 gatunków zostało sztucznie wprowadzonych lub ich pochodzenie nie jest znane[5].

Mapy wysp

Przypisy

  1. Décret du 16 septembre 2020 portant nomination du préfet, administrateur supérieur des Terres australes et antarctiques françaises - M. GIUSTI (Charles), www.legifrance.gouv.fr, 17 września 2020 [dostęp 2022-07-17] (fr.).
  2. Décret n°96-200 du 14 mars 1996 relatif au siège de l'administration des Terres australes et antarctiques françaises (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2014-12-25].
  3. Décret n°2003-1171 du 8 décembre 2003 relatif à l'emploi d'administrateur supérieur des Terres australes et antarctiques françaises (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2014-12-25].
  4. French Southern and Antarctic Lands (ang.). worldstatesmen.org. [dostęp 2014-12-25].
  5. a b c Synthèse de Données Espèces – TAAF (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel,. [dostęp 2015-10-18].
  6. BirdLife International, Anas marecula, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2015-10-18] (ang.).
  7. TAAF / Plantae – liste espèces endémiques (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel,. [dostęp 2015-10-18].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

La Marseillaise.ogg
National anthem of France, La Marseillaise
StPaul Map.png
Map of Saint Paul Island, French Southern and Antarctic Territories
TAAF map PL.png
(c) Aotearoa z polskiej Wikipedii, CC-BY-SA-3.0
Mapa Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Antarktyda-TAAF.png
(c) I, Aotearoa, CC-BY-SA-3.0
Antarctic territories: French Southern and Antarctic Lands
AmsterdamIsl Map.png
Map of Amsterdam Island, French Southern and Antarctic Territories.
Crozet Map.png

Map of the Crozet Islands, French Southern and Antarctic Territories

Kerguelen Map.png
Map of the Kerguelen Islands, French Southern and Antarctic Territories