Gabriel Kniaginin
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
profesor nauk technicznych | |
Specjalność: odlewnictwo | |
Alma Mater | |
Profesura | |
Uczelnia | |
Rektor Politechniki Śląskiej | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Gabriel Kniaginin (ur. 8 maja 1905 w Mediolanie, zm. 23 czerwca 1980 w Warszawie) – polski inżynier, specjalista w dziedzinie odlewnictwa żeliwa i staliwa.
Życiorys
W latach 1923-1930 studiował na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w Krakowie (dyplom w 1933). Jednocześnie pobierał lekcje śpiewu operowego (bas) w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie[1].
Po zakończeniu studiów pracował w hucie "Pokój" w Rudzie Śląskiej i odlewni Zieleniewski i Fitzner-Gamper w Dąbrowie Górniczej. W latach 1937-1945 był dyrektorem odlewni Huty Bankowej. Od 1945 do 1947 pełnił funkcję dyrektora technicznego huty "Zabrze", od 1947 do 1949 był jej dyrektorem naczelnym. W latach 1949-1950 pozostawał na stanowisku dyrektora naczelnego Gliwickich Zakładów Hutniczych. W tym czasie wykładał w Szkole Hutniczej w Dąbrowie Górniczej.
Był prorektorem ds. nauki Politechniki Śląskiej w latach 1950-1952 i rektorem od 1952 do 1954. Od 1957 pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1957 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1958 profesorem zwyczajnym oraz kierownikiem Katedry Metalurgii i Odlewnictwa Staliwa, którym pozostawał do 1975. Pełnił także funkcje dyrektora Instytutu Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa (1969-72)[2].
W 1963 obronił pracę doktorską nt. „Austenityczne paliwo magmowe”[1]. Prowadził badania nad wpływem technologii wytapiania na czystość stali i odporność na zużycie staliwa wysokomanganowego.
Działał w Komisji i Komitecie Hutnictwa PAN. Był przewodniczącym gliwickiego koła Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego oraz Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich, Rady Redakcyjnej Archiwum Hutnictwa (1956-1959) oraz członkiem Rady Naukowej Instytutu Odlewnictwa w Krakowie (1949-1958)[2].
Pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Rakowickiego w Krakowie (kwatera LXIX pas A-II-5)[3].
Ważniejsze publikacje
- Odlewnictwo staliwa. Staliwo węglowe (Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Techniczne, 1956)
- Austenityczne staliwo manganowe: studium monograficzne (PWN, Oddział w Krakowie, 1968)
- Staliwo: metalurgia i odlewnictwo (Katowice, Śląsk, 1977)
Nagrody i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1978)
- Zasłużony Hutnik PRL
- Nagroda Państwowa - zespołowa
Przypisy
- ↑ a b Gabriel Kniaginin. historia.agh.edu.pl. [dostęp 2019-02-24].
- ↑ a b KNIAGININ Gabriel (1905-1980), prof. zw. dr inŜ. polsl.pl. [dostęp 2019-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-25)].
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Gabriel Kniaginin. rakowice.eu. [dostęp 2018-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-27)].
Bibliografia
- Gabriel Kniaginin (1952 - 1954) [zarchiwizowane z adresu 2006-06-23] .
Media użyte na tej stronie
Autor: Nemo5576, Licencja: CC BY-SA 3.0
Politechnika Śląska - Wydział Chemiczny, tzw. Czerwona Chemia. Widok z rogu Akademickiej i Wrocławskiej.
Autor: Kordiann, Licencja: CC BY-SA 4.0
grób prof. Gabriela Kniaginina na Cmentarzu Rakowickim