Gerhard Stoltenberg

Gerhard Stoltenberg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

29 września 1928
Kilonia

Data i miejsce śmierci

23 listopada 2001
Bonn

Minister obrony Niemiec
Okres

od 21 kwietnia 1989
do 31 marca 1992

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Rupert Scholz

Następca

Volker Rühe

Minister finansów RFN
Okres

od 4 października 1982
do 21 kwietnia 1989

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Manfred Lahnstein

Następca

Theodor Waigel

Premier Szlezwika-Holsztynu
Okres

od 1971
do 1981

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Helmut Lemke

Następca

Uwe Barschel

Minister ds. badań naukowych RFN
Okres

od 26 października 1965
do 21 października 1969

Przynależność polityczna

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna

Poprzednik

Hans Lenz

Następca

Hans Leussink

Gerhard Stoltenberg (ur. 29 września 1928 w Kilonii, zm. 23 listopada 2001 w Bonn) – niemiecki polityk, historyk i nauczyciel akademicki, działacz Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), poseł do Bundestagu, premier Szlezwika-Holsztynu (1971–1982), w rządzie federalnym minister badań naukowych (1965–1969), finansów (1982–1989) oraz obrony (1989–1992).

Życiorys

Urodził się w jako syn pastora i nauczycielki. W 1944 powołany do służby pomocniczej w Kriegsmarine. Po wojnie początkowo pracował w administracji miasta Bad Oldesloe. W 1947 wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej, dwa lata później zdał maturę. Następnie do 1953 studiował historię, filozofię i nauki społeczne na Uniwersytecie Chrystiana Albrechta w Kilonii. Doktoryzował się w 1954, a habilitował w 1960. Pracował jako nauczyciel akademicki na macierzystej uczelni, w 1965 i od 1969 do 1970 był dyrektorem przedsiębiorstwa Friedrich Krupp GmbH w Essen.

Był przewodniczącym chadeckiej młodzieżówki Junge Union w Szlezwiku-Holsztynie (1951–1959) i na szczeblu federalnym (1955–1961). Od 1957 do 1971 sprawował mandat posła do Bundestagu, od 1969 był wiceprzewodniczącym frakcji chadeckiej. Od października 1965 do października 1969 zajmował stanowisko ministra badań naukowych w rządach Ludwiga Erharda i Kurta Georga Kiesingera.

W 1971 został przewodniczącym krajowych struktur CDU (do 1989). W tym samym roku wybrany do landtagu, w parlamencie landu zasiadał do 1982. W kadencji 1977–1978 był przewodniczącym Bundesratu[1]. W maju 1971 objął funkcję premiera Szlezwika-Holsztynu, którą wykonywał do października 1982. Zrezygnował z niej w związku z nominacją na ministra finansów w rządzie Helmuta Kohla. Urząd ten sprawował do kwietnia 1989. Następnie do marca 1992 zajmował stanowisko ministra obrony. Sprawował ten urząd w okresie zjednoczenia Niemiec, co wiązało się z koniecznością rozwiązania problemów reorganizacji armii i integracji zjednoczonego państwa w ramach NATO.

W międzyczasie w 1983 Gerhard Stoltenberg powrócił do Bundestagu, mandat wykonywał do 1998. Od 1993 był wiceprezesem Fundacji Konrada Adenauera.

Przypisy

  1. Präsidentinnen und Präsidenten des Bundesrates seit 1949. bundesrat.de. [dostęp 2022-11-09]. (niem.).

Bibliografia

Media użyte na tej stronie

Bundesrat Logo.svg
Logo of the Bundesrat of the Federal Republic of Germany.
Bundesarchiv B 145 Bild-F045625-0010, Bonn, Pressekonferenz CDU Bundesvorstand, Kohl.jpg
(c) Bundesarchiv, B 145 Bild-F045625-0010 / Engelbert Reineke / CC-BY-SA 3.0
Dla celów dokumentacyjnych Niemieckie Archiwum Federalne często zachowywało oryginalny opis fotografii, który może być błędny, tendencyjny, przestarzały bądź politycznie skrajny. Info non-talk.svg
Pressekonferenz des CDU-Bundesvorstands im Tulpenfeld, Bonn (Helmut Kohl)
Einde bezoek bondskanselier dr Ludwig Erhard en gaf persconferentie in het Haag, Bestanddeelnr 916-1330.jpg
Autor: Eric Koch for Anefo, Licencja: CC0
Ende des Besuchs von Bundeskanzler Ludwig Erhard, Pressekonferenz im Nieuwspoort in Den Haag.
Verteidigungsminister Dr. Gerhard Stoltenberg (4909220253).jpg
Autor: Bundeswehr-Fotos Wir.Dienen.Deutschland., Licencja: CC BY 2.0
Dr. Gerhard Stoltenberg, zehnter Bundesminister der Verteidigung vom 21. 4.1989 bis 31. 3.1992. ©Bundeswehr/Neuhaus-Fischer