Giovanni Francesco Stoppani
Kardynał biskup | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 19 września 1695 |
Data i miejsce śmierci | 18 listopada 1774 |
Sekretarz Kongregacji Świętego Oficjum | |
Okres sprawowania | 1770–1774 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Diakonat | 25 lipca 1734 |
Prezbiterat | 1 sierpnia 1734 |
Nominacja biskupia | 14 marca 1735 |
Sakra biskupia | 25 marca 1735 |
Kreacja kardynalska | 26 listopada 1753 |
Kościół tytularny |
Data konsekracji | 25 marca 1735 | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Konsekrator | |||||||||||||
Współkonsekratorzy | Antonio Maria Pallavicini | ||||||||||||
|
Giovanni Francesco Stoppani (ur. 19 września 1695 w Mediolanie – zm. 18 listopada 1774 w Rzymie) – włoski duchowny, kardynał.
Życiorys
Studiował na uniwersytecie w Pawii, uzyskując doktorat z prawa rzymskiego i kanonicznego w 1716. W 1730 mianowany generalnym inkwizytorem na wyspie Malta. W 1734 przyjął święcenia kapłańskie, a rok później został tytularnym arcybiskupem Koryntu i nuncjuszem apostolskim w Toskanii (1735-39) i Wenecji (1739-43). 1745 nuncjusz ekstraordynaryjny we Frankfurcie na elekcję nowego cesarza Św. Cesarstwa Rzymskiego. Prezydent Urbino 1747-53.
1753 kreowany kardynałem prezbiterem Santi Silvestro e Martino ai Monti. Legat w Urbino (1754-56) i Romanii (1756-62). Biskup Palestriny od 1763. Sekretarz Świętego Oficjum Inkwizycji od 1770 aż do śmierci. Był członkiem powołanej w 1767 roku przez papieża Klemensa XIII w związku z groźbą przyznania praw dysydentom Kongregacji do Spraw Polskich[1]. Zmarł podczas sediswakancji po śmierci papieża Klemensa XIV.
Przypisy
- ↑ Wojciech Kęder, Kryzys wokół sprawy dysydenckiej a sprawa suwerenności Rzeczypospolitej w latach 1764-1767, w: Rzeczpospolita wielu wyznań, Kraków 2004, s. 372.
Bibliografia
Media użyte na tej stronie
Cardinal Giovanni Francesco Stoppani