Glaurung

Glaurung
Gad Morgotha, Ojciec Smoków, Wielki Gad, Wielki Robak Angbandu, Smoczy Król
Postać z mitologii Śródziemia
Wystąpienia

Silmarillion, Dzieci Hurina, Niedokończone opowieści

Dane biograficzne
Pochodzenie

Angband

Przynależność

Smok w służbie Morgotha

Data urodzenia

? PE

Data śmierci

499 PE[1]

Rodzina

wszystkie smoki (potomstwo)

Glaurung – fikcyjna postać, smok ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Antagonista powieści Dzieci Hurina, a także fragmentów Silmarillionu i Niedokończonych opowieści.

Życiorys

Pierwszy ze smoków (Uruloki), nazywany ich Ojcem, jeden z najpotężniejszych smoków Ardy. W 260 r. Pierwszej Ery został wypuszczony z Angbandu, jednak nie osiągał wtedy swoich największych rozmiarów, a Noldorowie zmusili go do ucieczki. W Dagor Bragollach i w Nirnaeth Arnoediad Glaurung, już w pełni sił, przewodził straży przedniej Morgotha i siał spustoszenie na polu bitwy. W Nirnaeth Arnoediad został ciężko raniony przez Azaghâla, władcę Belegostu, którego zabił, lecz musiał uciec z pola bitwy[1].

W późniejszych latach stał się sprawcą nieszczęść dzieci Hurina. W tymże czasie poprowadził siły Morgotha do zwycięskiego szturmu na Nargothrond i tam natknął się po raz pierwszy na Túrina. Zamieszkał w zrujnowanych salach Finroda, lecz poszukując Túrina został przez niego zabity mieczem Gurthangiem[1].

Zdolności

Jak wszystkie Uruloki nie umiał latać, lecz potrafił ziać ogniem. Jego wzrok pozwalał mu wpływać na umysł osoby, która spojrzała mu w oczy – w ten sposób sparaliżował Turina i spowodował u niego częściową amnezję, by potem przywrócić mu pamięć, powodując jego samobójstwo.

Odbiór postaci

Jego imieniem nazwano rodzaj wymarłych gadów należących do kladu Neodiapsida, którego jedynym znanym przedstawicielem jest Glaurung schneideri(ang.)[2].

Przypisy

  1. a b c Glaurung. Encyclopedia of Arda. [dostęp 2020-07-16].
  2. V.V. Bulanov, A.G. Sennikov. Glaurung schneideri gen. et sp. nov., a new weigeltisaurid (Reptilia) from the Kupfershiefer (Upper Permian) of Germany. „Paleontological Journal”. 49 (12), s. 1353–1364, 29 grudnia 2015. DOI: 10.1134/S0031030115120035. ISSN 1555-6174 (ang.).