Glory (kick-boxing)
GLORY (dawniej Glory World Series) − organizacja promująca zawodowy kick-boxing z siedzibą w Singapurze. Należy do powiązanej z holenderską grupą Golden Glory spółki Glory Sports International. Przewodniczącym jest Pierre Andurand, dyrektorem wykonawczym (CEO) Jon Franklin, kierownikiem Scott Rudmann, matchmakerem Cor Hemmers.
Historia
W 1999 Baastian „Baas” Boon założył grupę promotorską o nazwie Golden Glory. Od 2006 roku rozpoczął organizowanie gal sztuk walki Ultimate Glory (od 2010 United Glory), na których promowane były pojedynki m.in. w formułach kickboxingu oraz MMA.
W 2011 francuski przedsiębiorca Pierre Andurand wraz z Marcusem Luerem (Total Sports Asia) oraz Scottem Rudmannem (Nectar Capital) bezskutecznie próbowali nabyć prawa do marki od K-1, które od 2010 borykało się ze sporymi problemami finansowymi[1].
W połowie 2012 Andurand wraz z resztą inwestorów powołał do życia spółkę Glory Sports International, a jeszcze w tym samym roku wykupił największego europejskiego konkurenta - It’s Showtime oraz związał się z grupą Baasa Boona Golden Glory, tworząc organizację GLORY World Series, która w połączeniu z zapaścią finansową K-1 stała się wiodącą organizacją zawodowego kick-boxingu na świecie[2].
W maju 2014 podpisano wieloletnią umowę z amerykańską stacją Spike TV na transmisję gal w USA[3]. 19 września 2015 zorganizowano przy współpracy z Bellator MMA galę kickboxingu i MMA - Dynamite[4].
10 grudnia 2016 na gali GLORY 36 - Collision, zainaugurowano mistrzostwo kobiet w wadze super koguciej, które zdobyła Amerykanka Tiffany van Soest[5].
Z Glory związane są (lub były) największe gwiazdy oraz czołowi zawodnicy na świecie, m.in.: Semmy Schilt, Rico Verhoeven, Mirko Filipović, Giorgio Petrosyan, Remy Bonjasky, Albert Kraus, Tyrone Spong, Peter Aerts, Jérôme Le Banner, Badr Hari, Gökhan Saki, Daniel Ghiţă czy Yoshihiro Satō.
W sierpniu 2022 roku dostępna w Polsce platforma streamingowa Viaplay podpisała umowę na transmisję gal Glory. Umowa ma objąć wszystkie organizowane gale[6].
Zasady i reguły[7]
Zawodnicy rywalizują w kwadratowym ringu o wymiarach 5 × 5 lub 6 × 6 m. Dozwolone są wszelkie techniki bokserskie oraz kopnięcia i ciosy kolanem w głowę, korpus i nogi przeciwnika. Zawodnik może zwyciężyć na kilka sposobów: przez nokaut, techniczny nokaut (zadając nokdaun rywalowi trzy razy w ciągu rundy lub pięć razy w ciągu całej walki) oraz decyzję sędziów. Poza tym:
- pojedynek trwa trzy rundy
- pojedynek mistrzowski trwa pięć rund
- każda runda trwa trzy minuty
- przerwa pomiędzy rundami trwa 1 minutę
Zabronione akcje:
- całkowity zakaz walki w parterze
- uderzanie głową
- uderzania łokciem
- uderzanie w gardło
- gryzienie
- wszelkie ataki na krocze
- bezpośredni atak na kręgosłup, obojczyk oraz tył głowy
- kopanie głowy leżącego lub klęczącego przeciwnika
- wyrzucanie przeciwnika poza ring
- plucie
- trzymanie się lin
- używanie wulgaryzmów na ringu
- atak podczas przerwy
- atak na przeciwnika, pod ochroną sędziego
- atak po gongu
- świadome lekceważenie instrukcji oraz samego sędziego
- uporczywe unikanie kontaktu z przeciwnikiem
- symulowanie kontuzji
Turnieje
Głównym cyklem turniejowym, który odbywa się na galach GLORY jest turniej pretendentów (Glory Contender Tournament), w którym rywalizuje czterech zawodników podzielonych na dwie pary (format pucharowy - półfinał i finał). Zwycięzca turnieju zostaje oficjalnym pretendentem do walki o mistrzostwo świata w danej kategorii wagowej. W latach 2012−2014 i 2016 miały miejsce turnieje mistrzowskie zwane Slam Tournament i Championship Tournament, które wyłaniały inauguracyjnych mistrzów świata w poszczególnych kategoriach wagowych. Poza tym odbywają się mniejsze cykle takie jak Road to Glory, gdzie zwycięzca zawodów otrzymuje kontrakt z organizacją.
Ranking
Organizacja prowadzi swój oficjalny ranking pretendentów do mistrzostwa, przydzielając punkty za pojedyncze zwycięstwa oraz wygrane turnieje.
Mistrzostwo[7]
Walki o mistrzostwo świata GLORY w poszczególnych kategoriach wagowych rozgrywane są od 2012 roku. Pas mistrzowski ma charakter przechodni (jak w boksie). Zawodnik będący posiadaczem mistrzowskiego pasa jest zobligowany do obrony mistrzostwa minimum raz w roku, jeśli nie jest w stanie tego zrobić, tytuł jest mu odbierany. Obecnymi mistrzami są[8]:
Kategoria | Waga | Mistrz | Od | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|
Ciężka | ponad 95 kg (+ 209 lb) | ![]() | 21 czerwca 2014 | 10 |
Półciężka | do 95 kg (209 lb) | ![]() | 8 października 2022 | 0 |
Średnia | do 85 kg (187 lb) | ![]() | 4 września 2021 | 1 |
Półśrednia | do 77 kg (170 lb) | ![]() | ||
Lekka | do 70 kg (155 lb) | ![]() | 4 września 2021 | 2 |
Piórkowa | do 65 kg (143 lb) | ![]() | 29 września 2018 | 5 |
Kategoria kobiet | Waga | Mistrzyni | Od | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|
Super kogucia kobiet | do 55,5 kg (122,3 lb) | ![]() | 22 listopada 2019 | 3 |
Waga ciężka (+95 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Errola Zimmermana) | 26 maja 2012 | 26 czerwca 2013 | Sztokholm (Glory 1) | |
Schilt zakończył karierę z powodów zdrowotnych i zwakował tytuł[9]. | |||||
2. | ![]() (pok. Daniela Ghiţę) | 21 czerwca 2014 | nadal | Inglewood (Glory 17) |
|
Waga półciężka (-95 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Tyrone Sponga) | 12 kwietnia 2014 | 27 lipca 2015 | Stambuł (Glory 15) | |
Tytuł został odebrany Sakiemu w związku z jego nieaktywnością[13]. | |||||
2. | ![]() (pok. Zacka Mwekassę) | 19 września 2015 | 12 marca 2016 | San Jose (Bellator MMA & Glory: Dynamite 1) | |
3. | ![]() | 12 marca 2016 | nadal | Paryż (Glory 28) |
|
- | ![]() (pok. o tymczasowy tytuł Mourada Bouzidiego) | 25 czerwca 2016 | 5 listopada 2016 | Amsterdam (Glory 31) | |
- | ![]() (pok. o tymczasowy tytuł Saulo Cavalariego[16]) | 14 lipca 2017 | nadal | Nowy Jork (Glory 43) |
Waga średnia (-85 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Joe Schillinga) | 21 czerwca 2014 | 26 lutego 2015 | Inglewood (Glory 17) |
|
2. | ![]() | 26 lutego 2015 | 9 września 2016 | Hoffman Estates (Glory 27) |
|
3. | ![]() | 9 września 2016 | 29 kwietnia 2017 | Trenton (Glory 33) |
|
4. | ![]() | 29 kwietnia 2017 | 14 października 2017 | Kopenhaga (Glory 40) | |
5. | ![]() | 14 października 2017 | nadal | Kanton (Glory 46) |
Waga półśrednia (-77 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Karapeta Karapetjana) | 3 maja 2014 | 21 czerwca 2014 | Broomfield (Glory 16) | |
2. | ![]() | 21 czerwca 2014 | 4 czerwca 2015 | Inglewood (Glory 17) | |
Valtellini zwakował tytuł z powodów zdrowotnych[20]. | |||||
3. | ![]() (pok. Raymonda Danielsa) | 7 sierpnia 2015 | 10 grudnia 2016 | Las Vegas (Glory 23) |
|
4. | ![]() | 10 grudnia 2016 | 25 sierpnia 2017 | Oberhausen (Glory 36) |
|
5. | ![]() | 25 sierpnia 2017 | 16 lutego 2018 | Chicago (Glory 44) | |
6. | ![]() | 16 lutego 2018 | 9 marca 2019 | Chicago (Glory 50) |
|
7. | ![]() | 9 marca 2019 | nadal | Strasburg (Glory 64) |
Waga lekka (-70 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Andy'iego Ristie) | 8 marca 2014 | 7 listopada 2014 | Zagrzeb (Glory 14) | |
2. | ![]() | 7 listopada 2014 | 25 czerwca 2016 | Oklahoma City (Glory 18) |
|
3. | ![]() | 25 czerwca 2016 | nadal | Amsterdam (Glory 31) |
|
Waga piórkowa (-65 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Mosaba Amraniego) | 3 kwietnia 2015 | 6 listopada 2015 | Dubaj (Glory 20) | |
2. | ![]() | 6 listopada 2015 | 22 lipca 2016 | Mediolan (Glory 25) |
|
3. | ![]() | 6 listopada 2015 | 21 października 2016 | Norfolk (Glory 32) | |
4. | ![]() | 21 października 2016 | 19 stycznia 2017 | Broomfield (Glory 34) | |
Roosmalen stracił tytuł w związku z przekroczeniem wymaganego limitu wagowego podczas oficjalnego ważenia w przeddzień gali Glory 37[27]. | |||||
5. | ![]() (pok. Petchpanomrung Kiatmookao) | 20 maja 2017 | 29 września 2018 | Den Bosch (Glory 41) | |
- | ![]() (pok. o tymczasowy tytuł Anwara Bojnazarowa)[30] | 1 grudnia 2017 | 31 marca 2018 | Nowy Jork (Glory 48) | |
- | ![]() (pok. o tymczasowy tytuł Kevina Vannostranda)[18] | 20 lipca 2018 | 29 września 2018 | Nowy Jork (Glory 55) | |
6 | ![]() | 29 września 2018 | nadal | Amsterdam (Glory 59) |
|
Waga super kogucia kobiet (-55,5 kg)
Nr | Mistrz | Od | Do | Miejsce | Obrony tytułu |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() (pok. Amel Dehby) | 10 grudnia 2016 | 1 grudnia 2017 | Oberhausen (Glory 36) |
|
2. | ![]() | 1 grudnia 2017 | 10 sierpnia 2018 | Nowy Jork (Glory 48) |
|
3. | ![]() | 10 sierpnia 2018 | 2 listopada 2018 | Denver (Glory 56) | |
4. | ![]() | 2 listopada 2018 | nadal | Nowy Jork (Glory 61) |
|
Przypisy
- ↑ Walka w K-1, czy na zasadach K-1? – Historia organizacji K-1 | madfight24.com, madfight24.com [dostęp 2017-11-15] (pol.).
- ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2012-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-03)].
- ↑ Kickboxing News: Glory Appoints New CEO, Extends Spike TV Broadcast Deal, sherdog.com [dostęp 2017-11-15] (ang.).
- ↑ Bellator 'Dynamite' to feature title fight, one-night light heavyweight tourney, and GLORY kickboxing in San Jose - MMAmania.com, mmamania.com [dostęp 2017-11-15] .
- ↑ Glory 36: Kickboxing nie umarł! Podsumowanie i wyniki!. fightsport.pl, 11.12.2016. (pol.).
- ↑ Tomasz Nowosielski , Gale organizacji GLORY będą transmitowane w Polsce na platformie Viaplay | MMAROCKS, MMA Rocks!, 16 sierpnia 2022 [dostęp 2022-08-16] (pol.).
- ↑ a b GLORY WORLD SERIES REGULATIONS. glorykickboxing.com. [dostęp 2018-04-01]. (ang.).
- ↑ GLORY World champions. glorykickboxing.com. [dostęp 2017-06-23]. (ang.).
- ↑ Dave Doyle: Report: Kickboxing and MMA star Semmy Schilt retires. mmafighting.com, 2016-06-26. [dostęp 2018-08-11]. (ang.).
- ↑ a b GLORY Redemption Results: Verhoeven Stops Ben Saddik, Pereira Finishes Belgaroui. combatpress.com, 2017-12-09. [dostęp 2017-12-10]. (ang.).
- ↑ a b GLORY 54 Birmingham Results: Verhoeven, Grigorian Retain Titles with Decision Victories. combatpress.com, 2018-06-02. [dostęp 2018-06-03]. (ang.).
- ↑ a b GLORY 59 Results: Verhoeven Cruises, Petchpanomrung Dominates. combatpress.com, 2018-09-29. [dostęp 2018-06-03]. (ang.).
- ↑ GLORY Statement on Gokhan Saki. glorykickboxing.com, 27.07.2015. (ang.).
- ↑ Rob Tatum: GLORY 47 Results: Vakhitov Cruises Past Machado, Ezbiri Captures Tournament, Doumbé Rebounds. combatpress.com, 2017-10-28. [dostęp 2017-10-28]. (ang.).
- ↑ a b Dave Walsh: GLORY 56 Results and Live Commentary. liverkick.com, 2018-08-10. [dostęp 2018-08-11]. (ang.).
- ↑ Zhuravlev secures interim title in bad blood Cavalari encounter. glorykickboxing.com, 2017-07-15. [dostęp 2017-07-15]. (ang.).
- ↑ Alex Pereira is the Middleweight World Champion. glorykickboxing.com, 2017-10-14. [dostęp 2017-10-14]. (ang.).
- ↑ a b Dave Walsh: GLORY 55 New York Live Results and Updates. liverkick.com, 2018-07-20. [dostęp 2018-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-21)]. (ang.).
- ↑ Dave Walsh: GLORY 58 Results and Live Updates – GLORY 58 Chicago. liverkick.com, 2018-09-14. [dostęp 2018-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-15)]. (ang.).
- ↑ John Joe O’Regan: ‘Bazooka' Joe Valtellini vacates GLORY World Welterweight Championship. bloodyelbow.com, 2015-06-04. (ang.).
- ↑ a b GLORY 44 - wyniki. glorykickboxing.com. [dostęp 2017-08-27]. (ang.).
- ↑ a b Kyle Symes: GLORY 50 Results: Grigorian Stuns Groenhart, Sitthichai Cruises, Adegbuyi Claims Tournament. combatpress.com, 2018-02-16. [dostęp 2018-02-17]. (ang.).
- ↑ a b GLORY 64 Results: Doumbé Demolishes Grigorian, Meksen Tops van Soest. combatpress.com, 2019-03-09. [dostęp 2019-03-10]. (ang.).
- ↑ a b Glory 53: Sitthichai Stisongpeenong i Anisa Meksen z pasami! Wyniki. fightsport.pl, 2018-05-13. [dostęp 2018-05-13]. (pol.).
- ↑ Glory 57: Sitthichai obronił pas! Wyniki &Video. fightsport.pl, 2018-08-26. [dostęp 2018-09-01]. (pol.).
- ↑ a b GLORY 61 Results: Sitthichai Dominates Jauncey, Meksen Destroys Menezes. combatpress.com, 2018-11-02. [dostęp 2018-11-03]. (ang.).
- ↑ Glory 37: Robin van Roosmalen nie zrobił limitu i straci tytuł! Wyniki ważenia!. fightsport.pl, 2017-01-20. [dostęp 2017-06-25]. (pol.).
- ↑ Rob Tatum: GLORY 45 Amsterdam Results: van Roosmalen Tops Adamchuk, Duut Runs Through Tournament. combatpress.com, 2017-09-30. [dostęp 2017-10-01]. (ang.).
- ↑ Dave Walsh: GLORY 52 and SuperFight Series Live Results. liverkick.com, 2018-03-31. [dostęp 2018-03-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-01)]. (ang.).
- ↑ a b Dave Walsh: GLORY 48 New York and GLORY 48 SuperFight Series Results. liverkick.com, 2017-11-01. [dostęp 2017-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-03)]. (ang.).
- ↑ Wyniki gali Glory 63. glorykickboxing.com. [dostęp 2019-03-10]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona (ang.)
Media użyte na tej stronie
The national flag of Kingdom of Thailand since September 2017; there are total of 3 colours:
- Red represents the blood spilt to protect Thailand’s independence and often more simply described as representing the nation.
- White represents the religion of Buddhism, the predominant religion of the nation
- Blue represents the monarchy of the nation, which is recognised as the centre of Thai hearts.
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
The national flag of the Democratic Republic of the Congo. Created according to the 2006 constitution : Son emblème est le drapeau bleu ciel, orné d’une étoile jaune dans le coin supérieur gauche et traversé en biais d’une bande rouge finement encadrée de jaune. (Its symbol is a sky blue flag, decorated with a yellow star in the upper left corner and crossed in the diagonal by a red strip with thin yellow borders) It seems to be identical, except for a lighter field hue, to the 1966–1971 flag.
Flag of Canada introduced in 1965, using Pantone colors. This design replaced the Canadian Red Ensign design.
Flag placeholder. See also Category:Flag placeholders and Coats of arms of None.svg.