Grota Zyblikiewicza
| ||
![]() | ||
Państwo | ![]() | |
---|---|---|
Województwo | ![]() | |
Położenie | przy Drodze Pienińskiej, niedaleko Schroniska PTTK „Orlica” | |
Długość | 13[1] m | |
Głębokość | 16[1] m | |
Wysokość otworów | 435[1] m n.p.m. | |
Wysokość otworów nad dnem doliny | 5[1] m | |
Ekspozycja otworów | ku W[1] | |
Data odkrycia | znana od dawna | |
![]() |
Grota Zyblikiewicza – wgłębienie w skale przy Drodze Pienińskiej ze Szczawnicy do Czerwonego Klasztoru w Pieninach. Znajduje się w zboczu Kaczego na odcinku między Nowym Przewozem a pawilonem Pienińskiego Parku Narodowego[2]. Określenie grota jest obecnie nieprawidłowe. W terminologii speleologicznej i tatrzańskiej tego typu wgłębienia noszą nazwę schronu[2].
Dawniej nazywana była Piecem Majki. Czasami nazywano ją również Grotą Cygańską, gdyż często obozowali w niej Cyganie. Nazwę Grota Zyblikiewicza wprowadzono w 1888 r. dla uczczenia Mikołaja Zyblikiewicza, który zasłużył się dla rozwoju Szczawnicy. Wnioskował o nią tzw. Klub Szczawnicki. W latach 1901–1916 w pobliżu Groty Zyblikiewicza Towarzystwo Tatrzańskie wybudowało altanę zwaną Schroniskiem Zyblikiewicza[2].
Wnęka w skale powstała w wyniku procesów krasowych, a uległa pogłębieniu w wyniku wymywania przez wody Dunajca. Posiada okap na wysokości 13,5 m. Dawniej używana była przez rybaków jako schron, obecnie również wykorzystywana jest przez turystów do schronienia się przed deszczem[2].
Przypisy
Media użyte na tej stronie
Autor: Jerzy Opioła, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Skała Zyblikiewicza (Droga Pienińska w Szczawnicy)
Symbol jaskinii do legendy mapy
Mapa Pienin