Guido Bentivoglio
Kardynał biskup | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 4 października 1579 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 7 września 1644 |
Nuncjusz apostolski we Francji | |
Okres sprawowania | 1616–1621 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Sakra biskupia | 27 maja 1607 |
Kreacja kardynalska | 11 stycznia 1621 |
Kościół tytularny | Diecezja Palestrina |
Data konsekracji | 27 maja 1607 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Konsekrator | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
Współkonsekratorzy | Metello Bichi | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Guido Bentivoglio (ur. 4 października 1579 w Ferrarze, zm. 7 września 1644 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys
Urodził się 4 października 1579 roku w Ferrarze, jako syn Cornelia Bentivoglio i Isabelli Bendedei[1]. Studiował na Uniwersytecie Padewskim, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. W 1598 roku musiał powrócić do Ferrary, gdzie po śmierci Alfonsa II d’Este nie było sukcesora, który mógłby objąć rządy[1]. Księstwo zostało zagarnięte przez Klemensa VIII, wbrew woli kuzyna zmarłego Cezara d’Este[1]. Dzięki protekcji Pietra Aldobrandiniego został szambelanem papieskim, referendarzem Trybunału Obojga Sygnatur i klerykiem Kamery Apostolskiej[1]. 14 maja 1607 roku został wybrany tytularnym arcybiskupem Rodos, a trzynaście dni później przyjął sakrę[2]. Jednocześnie został mianowany nuncjuszem we Flandrii[2]. Gdy przybył do Brukseli, promował świeżo zawarty pokój pomiędzy katolikami a protestantami, choć starał się zachować przywileje katolików, którzy byli poddanymi Hiszpanii[1]. W 1615 roku zrezygnował z nuncjatury, a rok później został powołany na stanowisko nuncjusza we Francji[2]. Zmuszony był wówczas interweniować w sprawach państwowych, podczas regencji Marii Medycejskiej i usiłował wypracować porozumienie pomiędzy Francją a Hiszpanią[1]. Ponadto otwarcie zachęcał do polemiki przeciwko propagandzie hugenotów i galijczyków[1]. W 1620 roku Ludwik XIII odnowił obietnicę połączenia korony francuskiej z Béarn i Nawarrą[1]. 11 stycznia 1621 roku Bentivoglio został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny San Giovanni a Porta Latina[2]. Wkrótce potem zrezygnował z nuncjatury[2]. W 1622 roku został wybrany biskupem Riez, jednakże już po trzech latach zrezygnował z zarządzania diecezją[2]. W latach 1631–1632 pełnił funkcję kamerlinga Kolegium Kardynałów, a w 1633 roku podpisał wyrok potępiający Galileusza[1]. 1 lipca 1641 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa i otrzymał diecezją suburbikarną Palestrina[2]. Zmarł 7 września 1644 roku w Rzymie[1].
Przypisy
- ISNI: 0000 0001 1797 6497
- VIAF: 20486495
- LCCN: n85088661
- GND: 11924358X
- LIBRIS: qn244nf80qd2mlc
- BnF: 12367039x
- SUDOC: 035671262
- SBN: MILV101248
- NKC: ola2007404866
- BNE: XX853770
- NTA: 068392737
- BIBSYS: 6008953
- CiNii: DA04077980
- Open Library: OL159109A
- PLWABN: 9810691647005606
- NUKAT: n2007086384
- J9U: 987007272787805171
- PTBNP: 142648
- CANTIC: a11228696
- NSK: 000371513
- CONOR: 201706595
- ΕΒΕ: 147944
- RISM: pe40006229
- WorldCat: lccn-n85088661