Guillermo Sanguinetti
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Guillermo Óscar Sanguinetti Giordano | ||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 21 czerwca 1966 | ||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 172 cm | ||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||
Informacje klubowe | |||||||||||||||||||||||||||||
Klub | |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||
|
Guillermo Óscar „Topo” Sanguinetti Giordano (ur. 21 czerwca 1966 w Montevideo) – były urugwajski piłkarz pochodzenia włoskiego występujący na pozycji prawego obrońcy, obecnie trener kolumbijskiego Atlético Bucaramanga.
Profesjonalnym piłkarzem jest również jego syn Nicolás Sanguinetti[1].
Kariera klubowa
Sanguinetti pochodzi ze stołecznego Montevideo, wychowywał się w dzielnicy El Cilindro Municipal. Jest wychowankiem krajowego giganta – Club Nacional de Football, którego graczem był jego ojciec[2]. Do akademii juniorskiej Nacionalu dołączył w wieku dziewięciu lat i początkowo był wystawiany na pozycji środkowego pomocnika, dopiero potem przeniesiono go na prawą obronę[3]. Do pierwszej drużyny został włączony jeszcze jako nastolatek i występował w niej dwa sezony. Trafił jednak na słabszy okres w historii klubu, który pod wodzą trenerów takich jak Víctor Espárrago, Ildo Maneiro czy Luis Cubilla nie potrafił odnieść sukcesów na arenie krajowej i międzynarodowej[4]. Mając trudności z przebiciem się w Nacionalu, w młodym wieku odszedł z zespołu i przez następne sześć lat kontynuował karierę w niżej notowanych, stołecznych urugwajskich klubach – kolejno Central Español, Montevideo Wanderers, drugoligowym IA Sud América oraz Racing Club de Montevideo. Plasował się z nimi jednak głównie w środku ligowej tabeli, nie notując poważniejszych osiągnięć.
W sierpniu 1991 Sanguinetti przeszedł do argentyńskiego Gimnasia y Esgrima La Plata[3]. Początkowo występował w Gimnasii na wypożyczeniu; trafił do tego klubu za sprawą trenera Gregorio Péreza, który prowadził go wcześniej w Central Español i Montevideo Wanderers[5]. W argentyńskiej Primera División zadebiutował 1 września 1991 w zremisowanym 0:0 spotkaniu z Deportivo Mandiyú, natomiast premierowego gola strzelił 8 marca 1992 w przegranej 2:3 konfrontacji z Huracánem. Od razu wywalczył sobie niepodważalną pozycję w linii defensywy, imponując solidnością w grze[6]. Początkowo celem jego drużyny była rokroczna gra o utrzymanie w lidze, lecz w miarę upływu czasu aspiracje Gimnasii wzrosły do walki o awans do kontynentalnych pucharów[5]. W 1994 roku Sanguinetti wywalczył z Gimnasią puchar Argentyny – Copa Centenario, a potem czterokrotnie zdobył tytuł wicemistrza Argentyny (w sezonach Clausura 1995, Clausura 1996, Apertura 1998 i Clausura 2002). W 2003 roku wziął udział w historycznym, pierwszym występie Gimnasii w rozgrywkach Copa Libertadores (faza grupowa)[2].
Ogółem barwy Gimnasii reprezentował nieprzerwanie przez dwanaście lat. Jest uznawany za legendę klubu i najlepszego bocznego obrońcę w jego historii[7] (choć okazyjnie występował również jako pomocnik[8]). Przez pewien czas pełnił rolę kapitana zespołu[9]. Z 403 występami we wszystkich rozgrywkach był rekordzistą pod względem meczów rozegranych dla Gimnasii (jego osiągnięcie pobił w 2006 roku Jorge San Esteban)[10]. Sanguinetti piłkarską karierę zdecydował się zakończyć w wieku 37 lat[9].
Kariera reprezentacyjna
W seniorskiej reprezentacji Urugwaju Sanguinetti zadebiutował za kadencji selekcjonera Luisa Cubilli (choć w tamtym spotkaniu kadrę prowadził jego brat Pedro Cubilla[11]), 5 maja 1991 w przegranym 0:1 meczu towarzyskim z USA. Dwa miesiące później został powołany na rozgrywany w Chile turniej Copa América. Tam pełnił rolę podstawowego obrońcy kadry narodowej i wystąpił we wszystkich czterech spotkaniach w pełnym wymiarze czasowym, zaś Urugwajczycy odpadli z rozgrywek w pierwszej rundzie. Pierwszego i zarazem jedynego gola w drużynie narodowej strzelił 2 sierpnia 1992 w wygranym 2:1 sparingu z Kostaryką.
W czerwcu 1993 Sanguinetti po raz kolejny znalazł się w ogłoszonym przez Cubillę składzie na Copa América. Na ekwadorskich boiskach rozegrał trzy z czterech możliwych meczów (wszystkie w wyjściowym składzie), natomiast jego drużyna zakończyła udział w turnieju na ćwierćfinale, ulegając w nim po rzutach karnych Kolumbii (1:1, 3:5 k). W późniejszym czasie był również członkiem kadry podczas eliminacji do Mistrzostw Świata w USA (jeden występ) oraz eliminacji do Mistrzostw Świata we Francji (pięć występów)[12]. W obydwóch przypadkach Urugwajczycy nie zdołali jednak zakwalifikować się na mundial. Bilans w drużynie narodowej Sanguinetti zamknął na dwudziestu występach.
Kariera trenerska
Sanguinetti jeszcze podczas kariery piłkarskiej – w 2000 roku – ukończył kurs trenerski[3]. W późniejszym czasie pracował jako asystent swojego rodaka Gregorio Péreza w zespołach z Urugwaju i Argentyny – kolejno w Danubio FC (2003), Club Olimpo (2004–2005), Argentinos Juniors (2005–2006) i Peñarol (2006–2007)[9]. W styczniu 2008 rozpoczął pracę jako pierwszy trener, obejmując swój były klub – argentyński Gimnasia y Esgrima La Plata[13]. Mimo licznych wzmocnień składu notował z Gimnasią bardzo słabe wyniki (osiemnaste miejsce na koniec sezonu)[14]. Zrezygnował ze stanowiska po dziewięciu miesiącach, we wrześniu 2008 – pozostawił drużynę w strefie spadkowej[15]. W sierpniu 2009 zastąpił Eduardo Acevedo na stanowisku rodzimego CA Cerro. Przeciętną drużynę z Montevideo objął bezpośrednio po największym sukcesie w jej historii – zwycięstwie w rozgrywkach kwalifikacyjnych Liguilla Pre-Libertadores, po którym większość czołowych graczy zespołu przeniosła się do silniejszych klubów[16]. Sanguinetti zanotował w Cerro nieudany pobyt i już w grudniu rozwiązał swój kontrakt za porozumieniem stron, zostawiając ekipę na przedostatnim miejscu w tabeli[17].
Następnie Sanguinetti zanotował kolejny epizod w roli asystenta Gregorio Péreza, tym razem w paragwajskim Club Libertad (2010). Wywalczył z nim tytuł mistrza Paragwaju w jesiennym sezonie Clausura 2010[18]. Bezpośrednio po tym został trenerem innej ekipy z Paragwaju – Sportivo Luqueño, skąd został zwolniony po zaledwie pięciu kolejkach ligowych (zanotował w nich trzy porażki)[19]. W czerwcu 2012 powrócił do ojczyzny, podpisując umowę z walczącą o utrzymanie drużyną CA Bella Vista[20]. Mimo iż klub zmagał się z problemami finansowymi i zaległościami w wypłatach wobec zawodników, Sanguinetti osiągnął z nim wynik ponad stan (pięć zwycięstw i dwa remisy w jedenastu spotkaniach). Zrezygnował ze posady po pięciu miesiącach w obliczu oferty z kolumbijskiego Cúcuta Deportivo, który objął w listopadzie 2012[21]. Przybył do zespołu będącego na granicy spadku do drugiej ligi w końcówce sezonu, lecz szybko odmienił grę drużyny i po wygranym dwumeczu barażowym zdołał utrzymać Cúcutę w najwyższej klasie rozgrywkowej. Kolejny sezon w wykonaniu jego podopiecznych był jednak przeciętny (dziewiąte miejsce w tabeli), a po jego zakończeniu Sanguinetti zrezygnował z prowadzenia Cúcuty, wobec rozbieżności odnośnie do polityki transferowej z władzami klubu[22].
W styczniu 2014 Sanguinetti został szkoleniowcem peruwiańskiego giganta – stołecznej Alianzy Lima[8]. W maju poprowadził ekipę do triumfu w pucharze Peru – Torneo del Inca[23]. Niestabilną formę jego podopieczni prezentowali natomiast w rozgrywkach ligowych – w pierwszym półrocznym sezonie uplasowali się na bardzo słabym jedenastym miejscu, lecz w kolejnym zajęli drugie miejsce, do końca walcząc o udział w finale ligi peruwiańskiej. Lokalne media zwracały uwagę, iż Sanguinetti dobrze przygotował drużynę fizycznie oraz pod względem organizacji taktycznej, krytykowały jednak nieatrakcyjny i nieefektowny styl gry[24]. Wyniki znacznie poniżej oczekiwań jego Alianza notowała w rozgrywkach międzynarodowych – w Copa Sudamericana 2014 (pierwsza runda) i Copa Libertadores 2015 (pierwsza runda). W kwietniu 2015 dotarł z Alianzą do finału Torneo del Inca[25], a miesiąc później zrezygnował ze stanowiska, prowadząc ekipę z Limy łącznie przez półtora roku ze średnim powodzeniem[26].
W marcu 2016 Sanguinetti przeniósł się do Ekwadoru, zastępując Marcelo Trobbianiego na posadzie trenera tamtejszego CD River Ecuador (obecnie Guayaquil City FC)[27]. Przed ekipą został postawiony cel awansu do rozgrywek międzynarodowych, którego jego podopieczni nie zdołali jednak zrealizować (dopiero dziesiąte miejsce w tabeli). W listopadzie 2016 szkoleniowiec podał się do dymisji[28], zaś dwa miesiące później objął nisko notowaną drużynę Delfín SC[29]. W sezonie 2017 prowadzony przez niego zespół sprawił ogromną sensację – wywalczył tytuł wicemistrza Ekwadoru, mimo dysponowania bardzo ograniczoną kadrą i bycia typowanym przed rozgrywkami jako jeden z kandydatów do spadku[30]. Jego Delfín posiadał w tamtym sezonie najlepszą defensywę ligi (34 stracone gole w 44 meczach), po drodze zanotował również serię 21 meczów bez porażki i po raz pierwszy w historii zakwalifikował się do rozgrywek Copa Libertadores[31]. Pomimo osiągnięcia największego wówczas sukcesu w dziejach zespołu, Sanguinetti został zwolniony z Delfína już w kwietniu 2018 w wyniku różnic poglądów z prezydentem klubu[32].
Dwa tygodnie później Sanguinetti został trenerem kolejnej ekwadorskiej drużyny – tym razem Deportivo Cuenca[33]. Prowadził ją tylko przez nieco ponad miesiąc, po czym w czerwcu 2018 opuścił zespół na rzecz czołowego kolumbijskiego klubu Independiente Santa Fe[34]. Pierwszy sezon jego drużyna zakończyła na przeciętnym, ósmym miejscu w tabeli, a z decydujących o tytule play-offach odpadła już w ćwierćfinale, co zostało odebrane w klubie jako rozczarowanie[35]. Równocześnie Santa Fe dysponował najlepszą obroną w lidze kolumbijskiej (13 straconych goli w 19 meczach), a bardzo dobry wynik podopieczni Sanguinettiego zanotowali w turnieju Copa Sudamericana 2018, docierając aż do półfinału[36]. Nie wystarczyło to jednak, by spełnić stawiane przed nim oczekiwania, zaś po słabym początku kolejnego sezonu (4 mecze bez zwycięstwa i kiepska pod dłuższego czasu gra drużyny) kibice zaczęli domagać się jego odejścia[37]. Ostatecznie odszedł z klubu w lutym 2019 za porozumieniem stron[36].
W sierpniu 2019 Sanguinetti został następcą Pablo Garabello na stanowisku trenera Cúcuta Deportivo, tym samym powracając do tego klubu po sześciu latach[38]. Podobnie jak wtedy postawiono przed nim cel utrzymania w lidze kolumbijskiej, który zrealizował z nawiązką – poprawił wyniki ekipy i zajął z nią ósme miejsce na koniec sezonu[39]. Bezpośrednio po tym nie przedłużył jednak kontraktu z Cúcutą[40]. Zespół miał poważne kłopoty finansowe i był niewypłacalny, a Sanguinetti wobec nieotrzymania większości pensji pozwał klub do FIFA[41]. W lutym 2020 objął drużynę Atlético Bucaramanga, zajmującą wówczas ostatnią lokatę w tabeli[42].
Przypisy
- ↑ Nico Sanguinetti quedó libre. [w:] El Día [on-line]. eldia.com, 11 czerwca 2014. [dostęp 2018-06-20]. (hiszp.).
- ↑ a b Guillermo Sanguinetti. [w:] Futbolistas extranjeros en Argentina (blog) [on-line]. futbolistasextranjeros.blogspot.com, 23 lutego 2012. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ a b c El Topo que hizo historia. [w:] Clarín [on-line]. clarin.com, 12 lipca 2003. [dostęp 2018-06-20]. (hiszp.).
- ↑ Fue el peor semestre en los últimos veinte años. [w:] LaRed21 [on-line]. lr21.com.uy, 8 grudnia 2003. [dostęp 2018-06-20]. (hiszp.).
- ↑ a b Claudio Mauri: Sanguinetti: diez años de fidelidad a Gimnasia. [w:] La Nación [on-line]. lanacion.com.ar, 1 września 2001. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Sanguinetti Guillermo Óscar, „Toro”. [w:] Who’s who in football of Argentina and Brazil [on-line]. once-onze.narod.ru. [dostęp 2018-06-21]. (ros.).
- ↑ Caio Brandão: Nos cem anos do Gimnasia LP na elite, eis seu time dos sonhos. [w:] Futebol Portenho [on-line]. futebolportenho.com.br, 26 marca 2016. [dostęp 2018-06-21]. (port.).
- ↑ a b Nuevo DT de Alianza Lima Guillermo Sanguinetti llegó esta madrugada. [w:] El Comercio [on-line]. elcomercio.pe, 25 listopada 2013. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ a b c A veces se siente las ganas de jugar. [w:] La Nueva [on-line]. lanueva.com, 6 listopada 2004. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Sanguinetti, Guillermo Oscar. [w:] Gelp.org [on-line]. gelp.org. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Neil Morrison: 1991 MATCHES. [w:] Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation [on-line]. rsssf.com, 5 marca 2006. [dostęp 2018-06-21]. (ang.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti. [w:] Tenfield [on-line]. tenfieldigital.com.uy. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Sanguinetti asumió en Gimnasia. [w:] El Día [on-line]. eldia.com, 4 stycznia 2008. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti DT. [w:] Futbolistas extranjeros en Argentina (blog) [on-line]. futbolistasextranjeros.blogspot.com, 29 września 2008. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Sanguinetti dejó de ser el técnico de Gimnasia (LP). [w:] La Nación [on-line]. lanacion.com.ar, 29 września 2008. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti es el nuevo técnico del Cerro, campeón de la Liguilla uruguaya. [w:] Futbolred [on-line]. futbolred.com, 13 sierpnia 2009. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti se desvinculó de Cerro. [w:] LaRed21 [on-line]. lr21.com.uy, 3 grudnia 2009. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Nombran a Guillermo Sanguinetti como nuevo DT de Luqueño. [w:] ABC Color [on-line]. abc.com.py, 9 grudnia 2010. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Gustavo Rojas Bogarín: El Sportivo apuesta ahora al “luqueño” Raúl Amarilla. [w:] Golazo Tropical [on-line]. golazotropical.com.py, 21 lutego 2011. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ El Topo, nuevo DT de Bella Vista. [w:] El Día [on-line]. golazotropical.com.py, 16 czerwca 2012. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ J.C. Gard: Bella Vista: se fue Sanguinetti, sube Carballo. [w:] Tenfield [on-line]. tenfield.com.uy, 14 listopada 2012. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Bella Vista: se fue Sanguinetti, sube Carballo. [w:] Futbolred [on-line]. futbolred.com, 2 czerwca 2013. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ ¡Alianza Lima campeón! Ganó 5-3 en penales a la San Martín. [w:] El Comercio [on-line]. elcomercio.pe, 21 maja 2014. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Alonso Salazar: Alianza: Cerca no es suficiente. [w:] De Chalaca [on-line]. dechalaca.com, 24 grudnia 2014. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ César Vallejo campeón del Torneo del Inca: ganó 3-1 a Alianza. [w:] El Comercio [on-line]. elcomercio.pe, 26 kwietnia 2015. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Alianza Lima: Guillermo Sanguinetti renunció a la dirección técnica. [w:] La República [on-line]. larepublica.pe, 18 maja 2015. [dostęp 2018-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 czerwca 2018)]. (hiszp.).
- ↑ Sanguinetti asume la dirección técnica de River Ecuador. [w:] El Telégrafo [on-line]. eltelegrafo.com.ec, 16 marca 2016. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti está fuera como técnico de River Ecuador. [w:] El Universo [on-line]. eluniverso.com, 8 listopada 2016. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Danny Palma: Guillermo Sanguinetti nuevo D.T. de Delfín de Ecuador. [w:] Embajadores del Gol [on-line]. embajadoresdelgol.com, 31 grudnia 2016. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Stalin Briones: Sanguinetti, el „Topo” que llevó a la gloria a Delfín. [w:] Estadio [on-line]. estadio.ec, 15 grudnia 2017. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Manuel Quizhpe: Guillermo Sanguinetti: ‘El convencimiento pasa por el técnico’. [w:] El Comercio [on-line]. elcomercio.com, 21 maja 2018. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Diferencias con el presidente dejan fuera de Delfín a Guillermo Sanguinetti. [w:] El Universo [on-line]. eluniverso.com, 16 kwietnia 2018. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Stalin Briones: Guillermo Sanguinetti llegó a Cuenca. [w:] Estadio [on-line]. estadio.ec, 3 maja 2018. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Dep. Cuenca confirmó la salida del técnico Sanguinetti; irá a Colombia. [w:] El Comercio [on-line]. elcomercio.com, 11 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-21]. (hiszp.).
- ↑ Colombia: Guillermo Sanguinetti no sigue en Independiente Santa Fe por malos resultados. [w:] Fútbol.uy [on-line]. futbol.com.uy, 10 lutego 2019. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ a b SANGUINETTI, DT DE SANTA FE: “ES UN EQUIPO CON HISTORIA”. [w:] Antena 2 [on-line]. antena2.com, 31 października 2018. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti no es más el técnico de Independiente Santa Fe. [w:] Goal [on-line]. goal.com, 10 lutego 2019. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ Cúcuta hace oficial el regreso de Guillermo Sanguinetti. [w:] Liga Deportiva [on-line]. ligadeportiva.com, 14 sierpnia 2019. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ Las impresionantes cifras del Cúcuta con Guillermo Sanguinetti. [w:] Futbolred [on-line]. futbolred.com, 15 września 2019. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti habla sobre su salida del Cúcuta. [w:] W Radio [on-line]. wradio.com.co, 12 grudnia 2019. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ G. Sanguinetti: "Demandé en FIFA al Cúcuta por no pago de salarios". [w:] Caracol [on-line]. caracol.com.co, 21 lutego 2020. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Sanguinetti es el nuevo entrenador de Atlético Bucaramanga. [w:] El Espectador [on-line]. elespectador.com, 22 lutego 2020. [dostęp 2020-08-05]. (hiszp.).
Bibliografia
- Guillermo Sanguinetti w bazie National Football Teams (ang.)
- Guillermo Sanguinetti, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [online] [dostęp 2020-11-27] .
- G. Sanguinetti, [w:] baza Soccerway (trenerzy) [online] [dostęp 2021-01-03] .
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Football. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Autor: Agencia de Noticias ANDES, Licencja: CC BY-SA 2.0
Manta, jueves 01 de junio del 2017 (Andes).-El exjugador uruguayo Guillermo Sanguinetti, se mantiene invicto y puntero en el campeonato ecuatoriano de fútbol donde lleva la dirección técnica del Delfin de Manta.
Foto:Andes/César Muñoz