Hamilton Richardson
| |||
![]() | |||
Państwo | ![]() | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1933 Baton Rouge | ||
Data i miejsce śmierci | 5 listopada 2006 Nowy Jork | ||
Gra | praworęczny, jednoręczny bekhend | ||
Zakończenie kariery | 1969 | ||
Gra pojedyncza | |||
Najwyżej w rankingu | 3 (1956) | ||
Australian Open | QF (1953, 1954) | ||
Roland Garros | SF (1955) | ||
Wimbledon | SF (1956) | ||
US Open | SF (1952, 1954) | ||
Gra podwójna | |||
US Open | W (1958) |
Hamilton F. Richardson, Ham Richardson (ur. 24 sierpnia 1933 w Baton Rouge, Luizjana, zm. 5 listopada 2006 w Nowym Jorku), tenisista amerykański, zwycięzca wielkoszlemowych mistrzostw USA w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa
Treningi tenisowe rozpoczął w wieku 12 lat. W 1946 po raz pierwszy wystartował w turnieju, by już rok później triumfować w mistrzostwach USA w kategorii juniorskiej w deblu. W 1948 sięgnął po juniorski tytuł mistrzowski w grze pojedynczej. W 1949 nie przyjął rady lekarzy, którzy zalecali mu porzucenie sportu w związku z wykrytą cukrzycą. Kontynuował z powodzeniem starty wśród juniorów, w 1950 sięgając po mistrzostwo USA szkół średnich (Interscholastic) oraz tytuł na juniorskich mistrzostwach Francji. Kolejne tytuły mistrza USA w grze pojedynczej zdobył w latach 1953–1954, tym razem w kategorii studentów, reprezentując barwy Tulane University.
Czterokrotnie osiągnął w karierze półfinał imprezy Wielkiego Szlema w singlu. W 1952 w półfinale mistrzostw USA musiał uznać wyższość Gardnara Mulloya (8:10, 0:6, 6:8). Dwa lata później w tym samym turnieju odpadł w półfinale z Vicem Seixasem (3:6, 14:12, 6:8, 2:6). W półfinale mistrzostw Francji w 1955 musiał skreczować w pojedynku z Tony Trabertem przy prowadzeniu rywala 6:1, 2:2. Wreszcie w półfinale Wimbledonu 1956 urwał seta Australijczykowi Lew Hoadowi (6:3, 4:6, 2:6, 4:6), bliskiemu w tymże sezonie ustanowienia klasycznego Wielkiego Szlema. Również na Wimbledonie w 1956 był w półfinale debla. Lepiej w grze podwójnej prezentował się w mistrzostwach USA – w 1956 w parze z Seixasem doszedł do finału (porażka z Lew Hoadem i Kenem Rosewallem), a w 1958 odniósł zwycięstwo (w parze z Alexem Olmedo). Trzeci wielkoszlemowy finał osiągnął w grze mieszanej, kiedy w parze z Maureen Connolly uległ w decydującym meczu mistrzostw Australii 1953 Julii Sampson i Rexowi Hartwigowi.
Z innych sukcesów Richardsona należy wymienić finał halowych mistrzostw USA w singlu (1955), finały singlowe i zwycięstwa deblowe (1950, 1953) w Cincinnati, wygraną w Newport (1951). W 1956 w drodze po końcowy sukces w turnieju na kortach trawiastych w New Jersey pokonał kolejno czterech mistrzów Wimbledonu – Roya Emersona, Kena Rosewalla, Ashleya Coopera i Neale Frasera. Skuteczną parę mikstową tworzył z pionierką tenisa afroamerykańskiego Altheą Gibson, wraz z którą odbył serię pokazowych spotkań w południowo-wschodniej Azji w 1959 (zorganizowaną przez amerykański Departament Stanu). Dwukrotnie znalazł się na czele amatorskiego rankingu amerykańskiego (1956, 1958), łącznie w czołowej dziesiątce tej klasyfikacji figurował jedenaście razy (1951 9. miejsce, 1952 7., 1953 6., 1954 3., 1955 7., 1956 i 1958 1., 1962 3., 1963 i 1964 7., 1965 6.). Był również kilkakrotnie w czołowej dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego, najwyżej w 1956 – na 3. miejscu, za Hoadem i Rosewallem (ponadto 10. miejsce w 1954, 7. w 1955 i 6. w 1958).
Richardson był reprezentantem USA w Pucharze Davisa w latach 1952–1965, łącznie w siedmiu sezonach. Uzyskał bilans 20 zwycięstw przy 2 porażkach (w grze pojedynczej 17 wygranych i 1 porażka), co stawia go w czołówce wielokrotnych amerykańskich reprezentantów pod względem skuteczności. Miał udział w dwukrotnym zdobyciu Pucharu przez USA, w 1954 (nie wystąpił w finale) i 1958. W 1958 o końcowym zwycięstwie nad Australijczykami przesądziło zwycięstwo deblowe Richardsona i Alexa Olmedo nad Melem Andersonem i Neale Fraserem, odniesione w dramatycznych okolicznościach – rywale prowadzili już 2:0 w setach, w trzeciego seta Amerykanie wygrali dopiero 16:14. Końcowy wynik tego meczu brzmiał 10:12, 3:6, 16:14, 6:3, 7:5 dla Richardsona i Olmedo, co stanowiło rekord liczby gemów w deblowym spotkaniu w finale Pucharu Davisa. Wśród pokonanych przez Richardsona rywali w ramach rozgrywek pucharowych byli m.in. znani Włosi Orlando Sirola i Nicola Pietrangeli, Szwed Sven Davidson, Argentyńczyk Enrique Morea czy Japończycy Atsushi Miyagi i Kosei Kamo. W późniejszym okresie Richardson dwukrotnie prowadził zespół narodowy jako kapitan.
Reprezentacyjny kolega Tony Trabert określał go jako gracza ofensywnego, z dobrymi uderzeniami z głębi kortu (szczególnie bekhendem). Słabszym punktem Richardsona był drugi serwis.
Po zakończeniu kariery sportowej Richardson przeniósł się do Nowego Jorku i pracował w sektorze inwestycyjnym, kierując m.in. firmą brokerską Richardson and Associates. Był również zaangażowany w życie polityczne jako działacz Partii Demokratycznej, pełnił funkcję asystenta senatora Russella Longa (jeszcze w czasie kariery sportowej) czy skarbnika kampanii wyborczych kongresmena Allarda Lowensteina. Wspierał też kampanie burmistrza Nowego Jorku Davida Dinkinsa, z którym był zaprzyjaźniony.
Zmarł w listopadzie 2006 wskutek komplikacji związanych z cukrzycą. Był dwukrotnie żonaty, z pierwszego małżeństwa miał troje dzieci.
Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych
- mistrzostwa USA
- gra podwójna – wygrana 1958 (z Alexem Olmedo), finał 1956 (z Vicem Seixasem)
- mistrzostwa Australii
- gra mieszana – finał 1953 (z Maureen Connolly)
Finały w turniejach wielkoszlemowych
- gra mieszana mistrzostw Australii 1953 w parze z Maureen Connolly – 4:6, 3:6 z Julią Sampson i Rexem Hartwigiem
- gra podwójna mistrzostw USA 1956 w parze z Vicem Seixasem – 2:6, 2:6, 6:3, 4:6 z Lew Hoadem i Kenem Rosewallem
- gra podwójna mistrzostw USA 1958 w parze z Alexem Olmedo – 6:4, 3:6, 6:3, 6:4 z Sammy Giammalvą i Barry MacKayem
Bibliografia
- Profil na stronie ATP (ang.). Association of Tennis Professionals. [dostęp 20 sierpnia 2013].
- Profil na stronie ITF (ang.). International Tennis Federation. [dostęp 20 sierpnia 2013].
- Profil na stronie Pucharu Davisa (ang.). Davis Cup. [dostęp 20 sierpnia 2013].
- Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc., Nowy Jork 1978
Linki zewnętrzne
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Tennis. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.