Hitoshi Imamura

Hitoshi Imamura
今村 均
Imamura Hitoshi
Ilustracja
Rikugun-taishō generał Rikugun-taishō
generał
Data i miejsce urodzenia

28 czerwca 1886
Sendai

Data śmierci

4 października 1968

Przebieg służby
Lata służby

1907–1945

Siły zbrojne

 Armia Cesarska

Stanowiska

dowódca
• 5 Dywizji
• 23. i 16 Armii
• 8 Grupy Armijnej

Główne wojny i bitwy

II wojna chińsko-japońska,
II wojna światowa
walki na Nowej Gwinei

Odznaczenia
Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Order Złotej Kani I klasy (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia, 1888–2003) Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Yoshihito (Japonia) Medal Wojskowy za Wojnę Chińsko-Japońską 1937-1945 (Japonia) Medal Wojskowy za Wielką Wojnę Wschodnio-Azjatycką 1941-1945 (Japonia) Medal Zasługi Ustanowienia Państwa (Mandżukuo)

Hitoshi Imamura (jap. 今村 均 Imamura Hitoshi; ur. 28 czerwca 1886 w Sendai, zm. 4 października 1968)generał Cesarskiej Armii Japońskiej w czasie II wojny światowej.

Początki kariery wojskowej

Urodził się w Sendai, stolicy prefektury Miyagi. Jego ojciec był sędzią. W 1907 ukończył Japońską Cesarską Akademię Wojskową, a w 1915 Wojskowe Kolegium Wojenne. W 1917 został awansowany do stopnia kapitana, a w roku następnym wysłany do Wielkiej Brytanii jako attaché wojskowy. W kwietniu 1927 został mianowany attaché wojskowym w Indiach Brytyjskich. Nominowany pułkownikiem w 1930, pracował na różnych stanowiskach w Sztabie Generalnym Armii Cesarskiej do 1932.

Wojna w Chinach

Po tzw. incydencie szanghajskim z 1932 otrzymał dowództwo 57. Pułku Piechoty. Po powrocie do Japonii został komendantem Szkoły Wojskowej w Narashino i obowiązki te pełnił do 1935.

W marcu 1935 otrzymał dowództwo 40. Brygady Piechoty i nominację na generała majora. W 1936 został zastępcą szefa sztabu Armii Kwantuńskiej w Mandżukuo. Odwołany do Japonii, pełnił w latach 1937–1938 obowiązki komendanta Szkoły Oficerów Piechoty w Toyamie.

Mianowany w marcu 1938 generałem porucznikiem, został dowódcą 5. Dywizji w Chinach i dowodził nią do 1940, w początkowym stadium II wojny chińsko-japońskiej.

W latach 1940–1941 pełnił obowiązki zastępcy generalnego inspektora szkolenia wojskowego, które to stanowisko należało do najbardziej prestiżowych funkcji w armii japońskiej. Następnie objął dowództwo nad 23. Armią.

II wojna światowa

W listopadzie 1941 został dowódcą 16. Armii i otrzymał zadanie przeprowadzenia ataku na Holenderskie Indie Wschodnie. Kiedy flota inwazyjna zbliżała się do brzegów Jawy, statek transportowy SS „Ryujo Maru”, na którym się znajdował, został trafiony torpedą, wystrzeloną z japońskiego krążownika „Mogami”, która chybiła amerykański krążownik USS „Houston”[1]. W rezultacie musiał dotrzeć do brzegu wpław.

Następnie objął dowództwo nad nowo utworzoną 8. Grupą Armijną odpowiedzialną za działania 17. Armii na Wyspach Salomona i 18. Armii w czasie jej walk na Nowej Gwinei, co nastąpiło z końcem 1942. Jego kwatera główna znajdowała się w Rabaulu na Nowej Brytanii. Imamura dość łagodnie traktował lokalną społeczność, co częstokroć wywoływało sprzeciwy w jego własnym sztabie oraz Cesarskim Sztabie Generalnym. Jednakże jego polityka przyczyniała się do łagodzenia napięć i czyniła okupację zajętych terytoriów łatwiejszą.

W 1943 został awansowany na stopień generała.

We wrześniu 1945 – wraz z morskim dowódcą bazy w Rabaulu, wiceadmirałem Jin’ichim Kusaką – poddał wojska japońskie na Nowej Gwinei i na południowym Pacyfiku Australijczykom. Po zakończeniu działań wojennych został aresztowany w Rabaulu z oskarżenia o zbrodnie wojenne. W wyniku procesu, który trwał od 1 do 16 maja 1947, został uznany winnym niedopełnienia obowiązku kontroli nad swoimi podwładnymi dopuszczającymi się zbrodni wojennych i skazany na dziesięć lat więzienia. Na wolność wyszedł w 1954.

Przypisy

  1. Michael Sturma: Death at a Distance: The Loss of the Legendary USS Harde. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2006, s. 4. ISBN 1-59114-845-6.

Bibliografia

  • Trevor N. Dupuy: The Harper Encyclopedia of Military Biography. New York: HarperCollins, 2006. ISBN 0-7858-0437-4.
  • Harry A. Gailey: Bougainville 1943-1945: The Forgotten Campaign. Lexington, Kentucky: University Press of Kentucky, 1991. ISBN 0-8131-9047-9.
  • Saburo Hayashi: Kogun: The Japanese Army in the Pacific War. Marine Corps Association, 1959.

Media użyte na tej stronie

JPN Kyokujitsu-sho 2Class BAR.svg
Baretka Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia).
JPN Kinshi-kunsho 1Class BAR.svg
Baretka Orderu Złotej Kani I Klasy (Japonia).
Taisho Enthronement Commemorative Medal (Japan).png
Autor: Oleo, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar of the Taisho Enthronement Commemorative Medal 1915 (Japan)
1937-1945 China Incident War Medal.png
Autor: McOleo, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar of the 1937-1945 China Incident War Medal (Japan)
JPN Great East Asia War Medal BAR.svg
Autor: KarlHeintz, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Medalu za Wielką Wojnę Wschodnio-Azjatycką 1941–1945 (Japonia)
Hitoshi Imamura.jpg
Lieutenant General Imamura Hitoshi
JPN Zuiho-sho (WW2) 1Class BAR.svg
Baretka "ogólna": Order Świętego Skarbu – typ I, używany m. in. podczas II wojny światowej (Japonia).
National Foundation Merit Medal (Manchukuo).png
Autor: McOleo, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar of the National Foundation Merit Medal (Manchukuo)
帝國陸軍の階級―襟章―大将.svg
Autor: Alex Tora, Licencja: CC BY-SA 3.0
TAI SHO (General) collar rank insignia – Imperial Japanese Army; 1938-1945.