Ignacy Skorobohaty
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 stycznia 1898 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 1 listopada 1942 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | 1 eskadra wywiadowcza |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Ignacy Skorobohaty (ur. 21 stycznia 1898 w Nieświeżu, zm. 1 listopada 1942 nad Zatoką Biskajską) – major pilot, obserwator Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Wojna polsko-bolszewicka
Wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 1 eskadry wywiadowczej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wykonywał loty rozpoznawcze oraz brał udział w atakach na oddziały Armii Czerwonej. 10 czerwca 1920 roku, wraz z pil. Pawłem Janeczko na samolocie Salmson 2A2, wystartował z lotniska Porubanek i poprowadził dwie załogi na rozpoznanie rejonu Połocka i bombardowanie mostów pontonowych na Dźwinie. W wyniku ataku uszkodzono dwa mosty. Nie bez znaczenia był też efekt psychologiczny, jakim było przeprowadzenie skutecznego ataku na cele w głębi terytorium zajmowanego przez oddziały nieprzyjaciela[1]. W drodze powrotnej załoga Skorobohaty-Janeczko lądowała przymusowo z braku paliwa, ponieważ lotnicy zabrali większy niż dopuszczalny ładunek bomb[2].
3 sierpnia brał udział w locie wywiadowczym w rejon Ostrołęki, Łomży i Zambrowa, którego celem było nawiązanie łączności z odciętymi oddziałami polskiej kawalerii. Pomimo silnego ognia przeciwlotniczego oddziałów Armii Czerwonej udało mu się nawiązać łączność z polskimi szwadronami, za co został wyróżniony pochwałą od gen. Józefa Hallera[3].
28 sierpnia, wraz z ppor. pil. Gustawem Gwizdalskim, wspierał oddziały Brygady Górskiej prowadzącej atak w kierunku Gródka. Atakowali nieprzyjacielskie oddziały piechoty i kawalerii pod Odelskiem oraz bolszewicki pociąg pancerny, który zmusili do wycofania się z rejonu walk[4].
II Rzeczpospolita
Po zakończeniu działań wojennych został skierowany na kursy w Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu, Bydgoskiej Szkole Pilotów oraz Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu [5].
1 września 1922 roku otrzymał przydział do 2 pułku lotniczego w Krakowie, a w listopadzie tego roku został przeniesiony do 1 pułku lotniczego w Warszawie[6]. 2 grudnia 1927 roku został wysłany na czteromiesięczny kurs dla dowódców eskadr przy Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Po jego ukończeniu został przeniesiony do dyspozycji szefa Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych, a następnie do 3 pułku lotniczego w Poznaniu[5].
W lipcu 1929 roku objął dowództwo 13 eskadry liniowej, a w maju 1930 roku dowództwo I dywizjonu liniowego w 1 pułku lotniczym[7]. Od maja 1932 roku służył w 5 pułku lotniczym w Lidzie. W lipcu 1933 roku został organizatorem i pierwszym dowódcą 51 eskadry liniowej[8]. Od listopada 1933 roku do października 1937 roku dowodził I dywizjonem liniowym[5] (w międzyczasie, w roku 1935, na krótko objął dowództwo 53 eskadry towarzyszącej[9]). 27 czerwca 1935 roku został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki[10] (od 1937 roku – korpus oficerów lotnictwa, grupa liniowa)[11]. W latach 1937-1938 był słuchaczem II Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. W marcu 1939 roku znajdował się w dyspozycji szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (tzw. rezerwa Oddziału II SG)[12].
II wojna światowa
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF i otrzymał numer służbowy P-1455. Po odbyciu szkolenia został przydzielony do 304 dywizjonu bombowego, gdzie służył jako pilot. 1 listopada 1942 roku wystartował z bazy RAF w Docking samolotem Vickers Wellington Mk IC „L” (nr ser. R1716) do lotu bojowego na patrolowanie Zatoki Biskajskiej i zwalczanie niemieckich okrętów podwodnych[13]. Załoga nie powróciła z lotu, ich samolot został prawdopodobnie zestrzelony przez niemiecki myśliwiec. Zginęli wszyscy, ciał nie odnaleziono[14].
Ordery i odznaczenia
Za swą służbę w polskim lotnictwie otrzymał odznaczenia[15]:
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8116 (27 lipca 1922)[16]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Medal Niepodległości (23 grudnia 1933)[17]
- Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931)[18]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Polowa Odznaka Obserwatora nr 39 (11 listopada 1928) „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918-1920”[19],
- Medal Lotniczy (dwukrotnie)[20]
- Médaille Interalliée (międzyaliancki)
Przypisy
- ↑ Romeyko 1933 ↓, s. 140.
- ↑ Niestrawski 2017b ↓, s. 219-220.
- ↑ Niestrawski 2017b ↓, s. 228.
- ↑ Niestrawski 2017b ↓, s. 252.
- ↑ a b c Skorobohaty Ignacy mjr pil. obs.. bequickorbedead.com. [dostęp 2020-01-21]. (pol.).
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 11 listopada 1922 roku, s. 829.
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 134.
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 322.
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 333.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 71.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 206.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. V, 432.
- ↑ 304. peruť RAF [1940-1946]. armedconflicts.com. [dostęp 2020-01-22]. (pol.).
- ↑ Krzystek 2012 ↓, s. 519.
- ↑ Niestrawski 2017a ↓, s. 246, 261.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922 roku, s. 808.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 103 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 435.
- ↑ Skorobohaty Ignacy. listakrzystka.pl. [dostęp 2020-01-21]. (pol.).
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
- Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
- Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). T. I, Początki, organizacja, personel i sprzęt. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
- Mariusz Niestrawski: Polskie wojska lotnicze w okresie walk o granice państwa polskiego (1918–1921). T. II, Walka i demobilizacja. Oświęcim: Napoleon V, 2017. ISBN 978-83-65746-74-0. OCLC 995372299.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918–1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. OCLC 69601095.
- Marian Romeyko (red.): Ku czci poległych lotników: księga pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika ku czci Poległych Lotników, 1933. OCLC 830230270.
Media użyte na tej stronie
Poland badge. Second World War period Polish Army (post-1939 Free Polish Army) shoulder title.
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Royal Air Force Roundel
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Ribbon for the World War I Victory Medal awarded by the Allies:
- w:World War I Victory Medal (United States) awarded by the w:United States Department of Defense
- w:Victory Medal (United Kingdom) also called the Inter-Allied Victory Medal
- w:Médaille Interalliée 1914–1918 (France)
- w:Inter-Allied Victory Medal (Greece)
- w:Allied Victory Medal (Italy)
- etc.
Baretka Medalu Lotniczego (za Wojnę 1939-45) nadanego dwukrotnie.
Naramiennik majora Sił Powietrznych RP.
Baretka: Krzyż Walecznych (1941).
Ignacy Skorobohaty, obserwator