Ihor Branowycki
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 25 kwietnia 1976 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 21 stycznia 2015 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | 81 Samodzielna Brygada Powietrznodesantowa |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Ihor Jewhenowycz Branowycki (ukr. Ігор Євгенович Брановицький, ur. 25 kwietnia 1976 w Kijowie, zm. 21 stycznia 2015 w Doniecku) – ukraiński żołnierz pochodzenia polskiego[1][2][3], uczestnik wojny w Donbasie, zamordowany w niewoli przez prorosyjskich separatystów po zakończeniu obrony lotniska w Doniecku, Bohater Ukrainy (2016, pośmiertnie).
Życiorys
Był absolwentem Kijowskiego Technikum Urządzeń Elektronicznych. Służył w ukraińskim kontyngencie sił pokojowych ONZ w Angoli. Uczestnik rewolucji godności. Zmobilizowany jako ochotnik, od końca sierpnia 2014 roku na uzupełniającym szkoleniu wojskowym pod Żytomierzem, od listopada przebywał w strefie działań zbrojnych na wschodzie Ukrainy jako żołnierz 81 Samodzielnej Brygady Powietrznodesantowej[4].
W ostatnim dniu obrony lotniska w Doniecku, 21 stycznia 2015 roku, wyciągnął dwóch rannych z budynku nowego terminala i wrócił tam po następnych, razem z sierż. Anatolijem Swerydem i sierż. Wasylem Sokołowskim, gdzie cała trójka trafiła do niewoli. Według naocznych świadków, po brutalnych przesłuchaniach i torturach, Branowycki dobrowolnie podał się jako strzelec karabinu maszynowego poszukiwany przez separatystów. Po tym wyznaniu został zamordowany dwukrotnym strzałem w głowę przez rosyjskiego terrorystę Arsena Pawłowa (ps. Motorola)[5]. W marcu został zidentyfikowany wśród zabitych, których ciała wywieziono z Doniecka[6].
3 kwietnia został pochowany na Cmentarzu Berkoweckim w Kijowie (kwatera 86, rząd 11, miejsce 3)[7][8].
Odznaczenia
- Tytuł Bohatera Ukrainy z Orderem Złotej Gwiazdy (23 sierpnia 2016, pośmiertnie) – „za wyjątkową, osobistą odwagę, bohaterstwo i ofiarność, przejawioną w obronie suwerenności państwa i integralności terytorialnej Ukrainy oraz wierność przysiędze wojskowej”[9];
- Order „Za odwagę” III klasy (23 maja 2015, pośmiertnie) – „za osobistą odwagę i wysoki profesjonalizm, przejawiany w obronie suwerenności państwowej i integralności terytorialnej Ukrainy oraz wierność przysiędze wojskowej”[10];
- Order „Narodowy Bohater Ukrainy” (2015, pośmiertnie)[11];
- Odznaka „Za obronę lotniska w Doniecku” (pośmiertnie, 2015).
Pamięć
W 2016 roku jedna z ulic w Kijowie otrzymała imię Ihora Branowyckiego[12].
8 września 2017 roku w Kamieńcu Podolskim na fasadzie klubu jednostki wojskowej A2738, w której w latach 1995–1996 służył Ihor Branowycki, odsłonięto tablicę pamiątkową[13].
25 października 2019 w Kijowie powstał klub młodzieżowy „Natrij” (ukr. Натрій, Sód), nazwany pseudonimem używanym w wojsku przez Ihora Branowyckiego[14].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Biełsat po polsku: Potomkowie Polaków giną za Ukrainę: Igor Branowicki / WIDEO PL. YouTube, 25.01.2019. [dostęp 2021-01-17].
- ↑ Kijów: bliscy poległych polskiego pochodzenia proszą o pomoc. PolskieRadio24, 28.01.2019. [dostęp 2021-01-17].
- ↑ Polski cyborg zamordowany w niewoli. Portal Polsko-Ukraiński. [dostęp 2021-01-21].
- ↑ Президент України Петро Порошенко присвоїв звання Героя України чотирьом захисникам Батьківщини, двом з них посмертно. Ministerstwo Obrony Ukrainy, 25.08.2016. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Як "Моторола" вбив полоненого "кіборга" - розповідь очевидця. BBC Україна, 16.04.2015. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Жанна Довгич: Дорогою ціною. Як ми шукали зниклого "кіборга". Ukraińska prawda, 23.04.2015. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Київ на колінах прощався з кіборгом, який прийняв мученицьку смерть від “Мотороли” (фото). 4.04.2015. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Ніна Брановицька: Мого сина вбили двічі. Ukraińska prawda, 30.04.2015. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Указ Президента України Про присвоєння І. Брановицькому звання Герой України. Rada Najwyższa Ukrainy, 23.08.2016. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Указ Президента України від 23 травня 2015 року № 282/2015. Rada Najwyższa Ukrainy, 23.05.2016. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ 21 великий украинец удостоился звания "Народный Герой Украины": среди них известные воины, медики и волонтеры. СПИСОК+ФОТО. Cenzor.net, 4.06.15. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Mer Kijowa Witalij Kłyczko. Про перейменування бульвару, вулиць, найменування площі та присвоєння імен скверам в місті Києвi. „Хрещатик. Газета київської міської ради”. 127 (4897), 23.11.2016. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ У Кам’янець-Подільському відкрили меморіальну дошку загиблому в Донецькому аеропорту Герою України Ігорю Брановицькому. Ministerstwo Obrony Ukrainy, 8.09.2014. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
- ↑ Богдана Костюк: На честь «кіборга» Ігоря Брановицького у Києві створюють молодіжний простір «Натрій». Radio Swoboda, 20.04.2019. [dostęp 2021-01-17]. (ukr.).
Media użyte na tej stronie
Ribbon bar of "Order for Bravery"
Планка украинского ордена "Золотая звезда" к званию "Герой Украины"
© Mosbatho, CC BY 4.0
The "For the Defense of Donetsk Airport"-medal next to an UN-badge and a Cyborg-badge.
Shoulder mark of recruit of Ukraine (horizontal) GF
Autor: Boroduntalk, Licencja: CC BY 4.0
Ribbon bar: Badge For defense of the Donetsk airport. All-Ukrainian Union of combatants 'Sworn Brothers of Ukraine'.
Autor: VileGecko, Licencja: CC BY-SA 4.0
Ribbon bar of the People's Hero of Ukraine Order for military personnel
(c) President.gov.ua, CC BY 4.0
Президент Украины Пётр Порошенко вручает орден «Золотая звезда» и диплом к званию «Герой Украины» Нине Константиновне, матери Игоря Брановицкого