Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino”
| ||
Państwo | ![]() | |
Województwo | ![]() | |
Adres | ul. Świętego Ducha 26A, 88-100 Inowrocław | |
Data założenia | 1928 | |
Forma prawna | spółka akcyjna | |
Prezes | Janusz Radomski | |
Przewodniczący Rady Nadzorczej | Błażej Krawczyszyn | |
Udziałowcy | PKN Orlen SA (100%) | |
Nr KRS | 0000045258 | |
Zatrudnienie | 260 | |
Dane finansowe | ||
Kapitał zakładowy | 19.145.600 zł | |
Położenie na mapie Polski (c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de | ||
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego (c) SANtosito, CC BY-SA 4.0 | ||
![]() | ||
Strona internetowa |
Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino” S.A. – polska spółka akcyjna w składzie Grupy Orlen z siedzibą w Inowrocławiu, w województwie kujawsko-pomorskim, dysponująca dwiema czynnymi kopalniami soli kamiennej w kraju.
Informacje ogólne
Produkty
Spółka zajmuje się produkcją solanki przemysłowej, konfekcjonowaniem soli spożywczej oraz magazynowaniem ropy i paliw. Firma jest największym producentem solanki w Polsce w wielkości 9 mln m³ rocznie[1]. Głównymi odbiorcami tego produktu są zakłady przemysłu chemicznego: Soda Polska Ciech S.A. oraz Anwil S.A. Przedsiębiorstwo dostarcza również solankę do Uzdrowiska Inowrocław, a także wykorzystuje ją w procesach tłoczenia ropy naftowej i paliw do podziemnych magazynów, które są jedynym tego typu obiektem w Polsce o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa energetycznego państwa. W 2016 spółka posiadała w Polsce 57% pojemności magazynowych ropy naftowej oraz 46% paliw płynnych[2].
Podstawowe wyroby soli konfekcjonowanej to[3]:
- sól kuchenna (jodowana);
- sól spożywcza (warzona próżniowo), stosowana w przemyśle spożywczym, piekarniczym, mleczarskim, tłuszczowym, przyprawowym oraz w przetwórstwie owocowo-warzywnym;
- sól peklująca (z dodatkiem azotynu sodu) dla przemysłu mięsnego;
- sól paszowa, stosowana jako dodatek do pasz dla zwierząt hodowlanych i dzikich;
- sól przemysłowa do produkcji środków piorących, elektrolizy, przemysłu farmaceutycznego, zimowego utrzymania dróg;
- solanka dla przemysłu chemicznego;
- środki do zmiękczania, uzdatniania i dezynfekowania wody (tabletki i brykiety solne solaqua, granulat solny do zmywarek).
Akcjonariat
Właścicielem 100% akcji spółki jest PKN Orlen[4].
Struktura
- Kopalnia Soli i PMRiP Góra – Radojewice, mieści także Podziemny Magazyn Ropy i Paliw
- Kopalnia Soli Mogilno – Przyjma koło Mogilna, mieści także Kawernowy Magazyn Gazu Ziemnego
- Biuro Produkcji i Sprzedaży – Inowrocław
- Dział Kontroli Jakości
- Dział Handlu i Logistyki
- Dział Marketingu i Sprzedaży
Systemy Zarządzania
- System Zarządzania Jakością ISO 9001
- Certyfikat ISO 14001
- System Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności Food Safety Certyfication 22000:2010.
- System Zarządzania BHP spełniający wymagania normy PN-N 18001:2004
- System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji spełniający wymagania normy ISO/IEC 27001:2014.
- Świadectwo Realizatora Programu „Odpowiedzialność i Troska” (Responsible Care)
Orkiestra Górnicza
W przedsiębiorstwie od 1968 roku funkcjonuje 40-osobowa dęta orkiestra górnicza, która uświetnia ważne uroczystości w zakładzie, mieście i regionie. Muzycy występują w strojach galowych tj. w górniczych mundurach z czerwonymi pióropuszami[5]. Od 1973 roku orkiestra bierze udział w przeglądach orkiestr dętych i festiwalach ogólnopolskich, uzyskując dyplomy i wyróżnienia.
Historia
Historia przedsiębiorstwa sięga 1928 roku, kiedy wydrążono szyb „Solno I” w Inowrocławiu. Wcześniej, w 1873 roku powstała pierwsza warzelnia soli, w 1874 i 1889 kopalnie soli w Inowrocławiu, a w 1882 roku – fabryka sody w Mątwach, które zainaugurowały rozwój przemysłu chemicznego opartego na wydobyciu soli kamiennej na Kujawach. W latach 1928–1969 sól wydobywano tylko w Inowrocławiu, od 1969 roku także w kopalni otworowej w Górze koło Inowrocławia. W 1986 roku władze rządowe ze względów bezpieczeństwa zdecydowały o likwidacji kopalni w Inowrocławiu, a jednocześnie otwarto drugą kopalnię otworową w Przyjmie koło Mogilna.
1 sierpnia 1992 nastąpiła komercjalizacja przedsiębiorstwa i przekształcenie w spółkę akcyjną Skarbu Państwa. W 1996 roku większościowy pakiet akcji przedsiębiorstwa odkupił od Skarbu Państwa PKN Orlen[1]. Od 1998 roku Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino” oprócz wydobywania solanki oraz konfekcjonowania soli zajmowały się podziemnym magazynowaniem ropy i paliw w podziemnych komorach, które powstały po wydobyciu solanki metodą ługowania przez otwory wiercone z powierzchni. Podziemne magazynowanie paliw polega na wtłaczaniu w górną część komory wypełnionej solanką produktu magazynowanego. W tym czasie solanka z dolnej części komory wypychana jest na powierzchnię i wykorzystana do celów przemysłowych. Aby wydobyć produkt na zewnątrz, wtłacza się na dno magazynu solankę przemysłową, która z kolei wypycha paliwo na powierzchnię[6]. Jest to najbardziej bezpieczny i przyjazny dla środowiska sposób przechowywania surowców energetycznych. W 2002 rozpoczęto eksploatację jedynego w Polsce Podziemnego Magazynu Ropy i Paliw o pojemności 6 mln m³ w kawernach poeksploatacyjnych Kopalni Soli „Góra”[1]. Magazynowane są w nim m.in. państwowe rezerwy strategiczne[1].
W czerwcu 2011 roku PKN Orlen nabył resztę akcji Kopalni Soli „Solino” od Skarbu Państwa[7]. W latach 1996–2016 inwestycje w środki trwałe wyniosły 600 mln zł. Od 2010 zysk pooperacyjny wynosił 25 mln zł rocznie[1]. W 2009 roku przedsiębiorstwo znalazło się na Liście 2000 największych polskich firm w rankingu Rzeczpospolitej[8].
W 2014 w zakładzie odbył się strajk głodowy na tle niekorzystnych zmian warunków pracy i płacy[9]. W 2016 zrealizowano budowę infrastruktury naziemnej do nowych otworów eksploatacyjnych w Kopalni Soli „Mogilno”[1]. Zatrudnienie w 2016 roku sięgało 259 osób[1].
Po wyczerpaniu złóż w Górze koło Inowrocławia, PKN Orlen planuje perspektywicznie budowę nowej kopalni soli w innej lokalizacji[10]. Wzięte pod uwagę mogą być cztery niezagospodarowane złoża soli w rejonie Polski centralnej: Rogoźno[a] k. Łodzi, Damasławek[b], Lubień Kujawski[c] i Łanięta[d], które spełniają wymogi stawiane strukturom przeznaczonym do podziemnego magazynowania[e]. Natomiast wysady Goleniów i Izbica Kujawska są brane pod uwagę, ale wymagają przeprowadzenia szczegółowych badań[11].
Kopalnia Soli „Solno” w Inowrocławiu (1928-1986)
Kopalnia soli „Góra”
W 1911 roku podczas badań geologicznych w pobliżu wsi Góra odkryto wysad solny na głębokości 113 m możliwy do eksploatacji przemysłowej[12]. W przekroju poziomym wysad ma kształt koła o średnicy 0,8 km. Złoża soli znajdują się na głębokości 104–143 m pod czapą anhydrytowo-iłowo-gipsową[13]. Po zalaniu wszystkich kopalni soli w Inowrocławiu (1907) przez wody podziemne, rząd pruski dla zabezpieczenia pracy państwowej warzelni soli zainteresował się złożem w Górze, jednak nie zdecydowano się na budowę nowej kopalni[14]. W latach 20. XX w. wobec spodziewanych problemów związanych z zalewaniem projektowanego w Górze szybu, zdecydowano o drążeniu szybu „Solno” w Inowrocławiu według pomysłu inż. Kikingera[13]. Budowę podjęto dopiero na początku lat 60. XX w. Wmurowanie aktu erekcyjnego nastąpiło 26 kwietnia 1963 roku, a otwarcie Otworowej Kopalni Soli w Górze w 1969 roku[15]. Wchodziła ona w skład Inowrocławskich Kopalni Soli im. Bolesława Krupińskiego. Celem jej budowy było zabezpieczenie potrzeb surowcowych oraz rezerw na wypadek awarii szybów „Solno I” lub „Solno II” w Inowrocławiu. Eksploatację soli na skalę przemysłową rozpoczęto w 1970 roku[16]. W latach 80. XX w. wprowadzono system wielostrefowej ługowniczej eksploatacji otworowej[13]. W latach 1998–2007 w 10 wyeksploatowanych kawernach solnych na głębokości ok. 350 m utworzono podziemne magazyny ropy naftowej i paliw o łącznej pojemności ok. 6 mln m³[2].
Zasoby złoża w Górze szacowane są na 1,77 mld ton soli, z czego 274 mln ton możliwe jest do eksploatacji przemysłowej[11].
Kopalnia Soli „Mogilno”
Wysad soli cechsztyńskiej w okolicy Mogilna zlokalizowano w 1956 roku podczas wierceń w poszukiwaniu ropy naftowej[13]. Udokumentowane zostały dwa złoża: „Mogilno I” (1963-2006) i „Mogilno II” (1981-2007)[13]. Wysad ma w rzucie kształt elipsy o wymiarach 8 × 1 km. Zwierciadło solne występuje na głębokości od 210 do 600 m i pokryte jest czapą anhydrytowo-gipsowo-iłową o grubości 100–160 m[13]. Inauguracja działalności produkcyjnej w Kopalni Otworowej „Mogilno” w miejscowości Przyjma nastąpiła 13 lutego 1986 roku[15]. Eksploatacja odbywała się z powierzchni, metodą otworową z izolacją olejową stropu[13]. Pracujący tu górnicy nie musieli zjeżdżać pod ziemię. W złoża wprowadzano rury, w które wtłaczano wodę, co powodowało wypływanie solanki. Początkowo eksploatowano 16 otworów. Produkcja kopalni zastąpiła zamknięte szyby wydobywcze „Solno” w Inowrocławiu. Solankę przesyłano do Janikowskich Zakładów Sodowych (111 mln m³ w latach 1986–2016). Od 1997 kopalnia była również ważnym elementem infrastruktury technologicznej Kawernowych Magazynów Gazu Ziemnego[13]. Docelowo objętość kawern magazynowych ma wynosić 800 mln m³[13]. W 2016 zrealizowano budowę infrastruktury do sześciu nowych otworów eksploatacyjnych[17][18].
Zasoby złoża w Mogilnie szacowane są na 5,55 mld ton soli, z czego 3,94 mld ton możliwe jest do eksploatacji przemysłowej[11].
Uwagi
- ↑ Wysad soli „Rogoźno” ma w rzucie kształt elipsy o wymiarach 6,7 × 4 km. Zwierciadło soli pojawia się na głębokości ok. 350 m i pokryte jest czapą gipsowo-anhydrytowo-iłową od głębokości 100–180 m. W nadkładzie części wysadu znajduje się złoże węgla brunatnego (dwa pokłady o łącznej miąższości 60 m). Zasoby złoża szacowane są na 8,6 mld ton soli o znacznej czystości (98% halitu).
- ↑ Wysad soli cechsztyńskiej w Damasławku ma kształt elipsy o osiach 5,5 i 3,5 km oraz powierzchnię 16,5 km². Zwierciadło soli pojawia się na głębokości 446–497 m i pokryte jest czapą gipsowo-iłową o miąższości 84–294 m. Zasoby złoża szacowane są na 17,7 mld ton soli.
- ↑ Wysad soli „Lubień” ma w rzucie kształt koła o średnicy do 2,5 km. Zwierciadło soli pojawia się na głębokości 306–442 m i pokryte jest czapą gipsowo-anhydrytowo-iłową od głębokości 151–186 m. Zasoby złoża szacowane są na 4 mld ton soli.
- ↑ Wysad soli „Łanięta” ma w rzucie kształt elipsy 3,7 × 3,3 km. Zwierciadło soli pojawia się na głębokości 235–282 m i pokryte jest czapą gipsowo-anhydrytowo-iłową od głębokości 90–308 m. Zasoby złoża szacowane są na 2,1 mld ton soli.
- ↑ Szczelność uwarunkowana monolityczną budową (brak spękań, minimalna ilość przerostów skał obniżających wytrzymałość i izolacyjność), wytrzymałość samego spektrum skalnego (soli) oraz obojętność chemiczna w kontakcie z przechowywanymi węglowodorami.
Przypisy
- ↑ a b c d e f g http://www.pomorska.pl/strefa-biznesu/wiadomosci/a/kondycja-solino-sol-jest-bogactwem-tej-ziemi-ich-trzy-filary,11558625/ dostęp 2017-09-15.
- ↑ a b https://kujawsko-pomorskie.onet.pl/iks-rozbudowuje-infrastrukture-kopalni-mogilno/33xpjq dostęp 2017-09-15.
- ↑ http://www.solino.pl/PL/NaszaOferta/UzdatnianieWody/Strony/default.aspx dostęp 2017-09-12.
- ↑ http://www.solino.pl/PL/OFirmie/Strony/Struktura-akcjonariatu.aspx dostęp 2017-09-12.
- ↑ http://www.solino.pl/PL/OFirmie/OrkiestraGornicza/Strony/Historia.aspx dostęp 2017-09-12.
- ↑ http://www.expressbydgoski.pl/archiwum/a/magazyn-paliwa-ktorego-nie-widac,11343687/ dostęp 2017-09-15.
- ↑ http://www.newsweek.pl/biznes/wiadomosci-biznesowe/orlen-kupil-kopalnie-soli--beda-slone-ceny-na-stacjach-benzynowych,78445,1,1.html dostęp 2017-09-14.
- ↑ http://www.solino.pl/PL/DlaMediow/Aktualnosci/Strony/SOLINO-na-Liscie-2000.aspx?pageNumber=19 dostęp 2017-09-12.
- ↑ http://www.fakt.pl/wydarzenia/polska/gornicy-protestuja-w-kopalni-soli-solino-w-inowroclawiu/j8jnt7l dostęp 2017-09-15.
- ↑ http://www.pomorska.pl/wiadomosci/inowroclaw/art/7098699,koncza-sie-zloza-solanki-pod-inowroclawiem-co-dalej-z-iks-solino,id,t.html dostęp 2017-09-15.
- ↑ a b c Katarzyna Cyran, Aleksander Garlicki. Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska, Akademia Górniczo-Hutnicza im. S. Staszica, Al. A. Mickiewicza 30, 30-059 Kraków. Złoża soli kamiennej w Polsce i możliwości ich wykorzystania, [w:] Maciej J. Kotarba (red.) Przemiany środowiska naturalnego a rozwój zrównoważony. Wydawnictwo TBPŚ GEOSFERA 2008, Kraków, s. 231–239.
- ↑ Zofia Churska: Środowisko geograficzne rejonu Inowrocławia, [w:] Dzieje Inowrocławia tom 1 (do 1919 r.) Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa – Poznań – Toruń 1978. s. 16–27.
- ↑ a b c d e f g h i Witold Kuc: Złoża soli w Polsce w ujęciu przeglądowym. http://smdz.pl/pliki/artykuly/TOM%20XXXI/Artyku%C5%82%20IV%20Z%C5%82o%C5%BCa%20soli%20w%20Polsce%20w%20uj%C4%99ciu%20pogl%C4%85dowym.pdf.
- ↑ https://web.archive.org/web/20170920142501/http://www.inowroclawfakty.pl/historia-inowroc%C5%82awskiej-kopalni/ dostęp 2017-09-12.
- ↑ a b https://web.archive.org/web/20170920142739/http://kulturawzasiegu.pl/wydarzenia/miasto-na-soli-historia-i-kultura-inowroclawia-od-pradziejow-do-1939-roku-kopalnia-soli-solno/ dostęp 2017-09-15.
- ↑ Kamosiński Sławomir , Przemiany w strukturze gałęziowej i branżowej przemysłu województwa bydgoskiego, [w:] Sławomir Kamosiński, Mikroekonomiczny obraz przemysłu Polski Ludowej w latach 1950–1980 na przykładzie regionu kujawsko-pomorskiego, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 21–74, ISBN 978-83-7177-420-1, OCLC 177361790 .
- ↑ http://www.pomorska.pl/wiadomosci/mogilno/art/9016355,solino-inwestuje-w-przyjmie-pod-mogilnem,id,t.html dostęp 2017-09-15.
- ↑ http://www.solino.pl/PL/DlaMediow/Aktualnosci/Strony/hfhg.aspx?pageNumber=3 dostęp 2017-09-14.
Media użyte na tej stronie
(c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de
Location map of Poland
(c) SANtosito, CC BY-SA 4.0
Location map of Kuyavian-Pomeranian Voivodeship. Geographic limits of the map:
- N: 53.83 N
- S: 52.28 N
- W: 17.16 E
- E: 19.88 E
Autor: SANtosito, Licencja: CC BY-SA 4.0
Location map of Inowrocław County with urbanized area highlighted. Geographic limits of the map:
- N: 53.00 N
- S: 52.50 N
- W: 17.95 E
- E: 18.65 E
Autor:
Mapa miasta Inowrocław, Polska